Las Direcciones

Morgen is het eindelijk zo ver: ik verhuis. En de breedbandverbinding volgt over enkele dagen, zodat communiceren in de toekomst wat makkelijker wordt. Voor wie wil schrijven, mailen, bellen, skypen, chatten of gewoon eens wil binnenwippen, ziehier alle nodige gegevens.

Adres:

Manuela Pedraza 2825-6A

1429 Capital Federal

Argentina

Telefoonnummers:

vaste lijn 0054-11-47035280

GSM 0054-911-54940377

MSN & e-mail: tomascoppens@gmail.com

Skypenaam: tomasito2810

Tot gauw!

El Robo

Eén van de bussen die ik het vaakst neem is de 130, die me van Boulogne naar het centrum van Buenos Aires brengt via Nuñez, de wijk waar ik over enkele dagen zal wonen. De 130 is doorgaans een rustige lijn, zonder al te veel volk. Enkel in het spitsuur, tussen 18 en 20 uur, is de bus soms overvol. Dat was het geval een tijdje geleden. Na een les met Nacho nam ik de 130 aan het treinstation van Retiro. De bus was al vol toen hij aan de halte stopte, maar ik had geen zin om te wachten of om een andere bus te nemen, dus stapte ik toch maar op. En samen met mij nog een hoop andere mensen en aan de volgende halte nog een pak. De bus was spoedig propvol, ik kon me niet meer bewegen. Met de ene hand moest ik me vasthouden – buschauffeurs zijn de gevaarlijkste bestuurders van de stad – en in de andere hand had ik al mijn gerief vast. En ondertussen werd er geduwd en getrokken om toch nog meer mensen op de bus te krijgen. Ik werd bijna verpletterd en voelde overal andere mensen tegen mij aan gedrukt. Je wordt – per ongeluk – overal betast dat je niet in de gaten hebt wat er aan het gebeuren is. De kans is immers groot dat je op zo’n moment bestolen wordt. En inderdaad, toen aan één van de haltes een grote groep mensen afstapte en ik me eindelijk weer kon bewegen was ik een ervaring rijker maar een GSM armer.

Het is een bekende tactiek, al hoorde ik dat pas achteraf. De zakkenrollers rijden in groep mee met de bus. Ze kiezen vooral drukke lijnen uit of opereren tijdens het spitsuur. Hun doel is de bus zo vol mogelijk te krijgen, zodat zij makkelijk hun slag kunnen slaan. Als ze zien dat een bus al vol is, dan stappen ze op, soms zijn ze met vijf of zes. Ze kiezen hun slachtoffer uit en gaan rond hem of haar staan. Ze beginnen te duwen, maar het lijkt per ongeluk omdat de bus nu eenmaal vol is. Je voelt ze overal en hebt niet in de gaten dat één van hen iets uit je broekzak aan het halen is. Als ze klaar zijn, stappen ze aan de volgende halte af op zoek naar een nieuwe gelegenheid om toe te slaan.

Een GSM op zo’n manier kwijtraken is vervelend en zelfs stom. Maar ze hebben me van iets veel ergers beroofd dan van een GSM, iets wat me veel dierbaarder is: een absoluut gevoel van veiligheid. Ze stelen je GSM maar geven je iets in de plaats: paranoïa. Voortaan mijd ik drukke bussen en als een grote groep mensen opstapt, dan kijk ik ze aan alsof ze van plan zijn toe te slaan, meestal onterecht. Voor het eerst in mijn leven voel ik – zij het zeer sporadisch en in zeer specifieke gevallen – de angst om beroofd te worden.

Maar voor de rest gaat alles goed.

Mar del Plata

Na een maand in Argentinië was het dringend tijd om een nieuw deel van dit enorme en gevarieerde land te verkennen: de zee. Omdat de vader van Patricio in Mar del Plata woont, was dat de meest evidente bestemming voor een zeetrip. Bovendien is Mar del Plata een begrip in Argentinië. Het is de Koningin der Badsteden hier en in de zomermaanden trekt zowat de helft van Buenos Aires er naartoe. In januari en februari is het dan ook een plek om te vermijden. November is dan weer wel ideaal: niet te veel volk en toch al mooi weer. Om er te geraken moet je wel bereid zijn om vijf uren op een bus te zitten die je door de eindeloze pampa’s (zie foto) van de hoofdstad naar Mar del Plata brengt.

De uitstap naar Mar del Plata werd vooral gekenmerkt door een gebrek aan slaap en een overvloed aan eten. Het gebrek aan slaap ligt vooral aan het feit dat we twee korte nachten in de bus doorbrachten. We reisden immers naar Mar del Plata in de nacht van vrijdag op zaterdag en keerden terug de nacht van zondag op maandag. En de nacht van zaterdag op zondag was ook niet de meest comfortabele, want we sliepen met negen in het redelijk kleine huisje van Patricio’s pa. Naast de vader, zijn tweede vrouw en twee dochters (een tweeling), wij met zijn vijven. Op de foto zie je van links naar rechts: Micaela (de ene helft van de tweeling), Dani, Guadalupe (de andere helft), Patricio, ik, Jime en Carli (de twee beste vriendinnen van Patricio).

Omdat Dani en vooral Patricio hun vader niet zo heel vaak bezoeken (de relatie is niet zo hartelijk), werden we bijna de hele tijd thuis gehouden met eten. Mijn plan was om de stad te verkennen, maar het plan van vader en stiefmoeder Perez was om zoveel mogelijk tijd met ons door te brengen. En dus werd er de hele tijd gekookt, gegeten, mate gedronken enzovoort. Naar goede Argentijnse traditie werd er een barbecue georganiseerd voor de gasten met een overvloed aan worsten, vlees, darmen en kip (zie foto). En ondertussen had ik de hele tijd zin in vis en zeevruchten. Pas voor de laatste maaltijd (zondagavond) konden we ontsnappen en gingen we naar een visrestaurant waar je voor 21,5 pesos (5 à 6 euros) een heel vismenu krijgt met voorgerecht, hoofdgerecht, dessert en drank inbegrepen. Argentinië is goedkoop! Een ander culinair hoogtepunt was de Casa de Té, het theehuis dat we toevallig passeerden en waar we een koffietje wilden drinken. De koffie, thee en chocolademelk leken ons vrij duur naar Argentijnse begrippen (zo’n 2 euro), maar eens we besteld hadden bleek het te gaan om een drank à volonté principe. Kannen koffie, thee en chocolademelk werden aan- en afgevoerd en de heerlijke taarten waren te verleidelijk om er niet van te proeven. Het leek wel een verjaardagsfeestje met al die taarten, zodat we spontaan ‘gelukkige verjaardag’ begonnen te zingen, maar dan wel in het Spaans. Omdat de dienster dacht dat één van ons echt jarig was, werden er meteen extra hapjes gratis aangevoerd. Een handige tip dus voor wie iets extra wil.

Tussen het vele eten door, bleven er toch een aantal uren over om de stad te verkennen. Het strand, de zee en wandelen op de dijk is echt wel de moeite waard (zie foto’s). Maar eens je de dijk verlaat en de stad intrekt, stelt het niet zo veel meer voor. Zonder de zee zou Mar del Plata een grijze grootstad zijn waar allicht weinig te beleven valt.

Tot slot nog een triest verhaal. Op de terugweg van een wandeling, stuitten we op een gewonde, bloedende vogel, een soort groene papegaai. Ik ken niets van vogels, dus met deze beschrijving moet je het doen. Micaela stond erop om de vogel nog te proberen redden, bij de rest was er weinig animo om ons om de vogel te bekommeren (het beestje was toch al zo goed als dood). Maar Micaela weigerde mee te gaan naar huis, zonder de vogel. En dus hielpen we haar uiteindelijk de vogel mee naar huis te nemen wat bij de hysterische stiefmoeder niet echt in goede aarde viel. Carli, die diergeneeskunde studeert, probeerde de vogel nog op te lappen door zijn wonde schoon te maken (zie foto), maar helaas overleefde Polly (zo werd de vogel gedoopt) de nacht niet. Toen we opstonden was Polly schielijk overleden en werd hij (of zij) in de tuin begraven.

El Cumpleaños (3)

Nadat we eerder al de verjaardag van Dani, het kleine zusje van de familie Perez, thuis vierden met een etentje voor de dichtste vrienden en familieleden, was het zaterdag en zondag tijd voor het grote verjaardagsfeest. Zaterdagavond voor vrienden en familie, zondagmiddag voor de collega’s van de hippodroom waar Dani werkt. Plaats van het gebeuren was Pilar, een stadje op een uurtje rijden van Buenos Aires, vol buitenverblijven van stadsmensen. Mariano, de oudste zoon, kocht er een tijd geleden een veld en begon er, samen met een schoonbroer, op te bouwen: een klein huisje, een enorme parrilla (barbecue), een overdekt terras en een zwembad. Een ideale plaats dus voor een zomerfeest.

Doordat nog niet alles af is op de quinta, vertrokken Mariano, Dani en ik zaterdagochtend al om het feest van ’s avonds voor te bereiden. Mariano installeerde nog gauw wat lichten in de tuin, terwijl ik verantwoordelijk was voor het maaien van het gras en voor het aansluiten van de muziekinstallatie. Dani deed een bescheiden bijdrage in het schoonmaken van het zwembad.

Vanaf een uur of acht stroomden de gasten dan toe tot we met een stuk of dertig waren en het feest, na het grillen van tientallen hamburgers, kon losbarsten. Er werd uitbundig gedanst (niet door mij natuurlijk, al werd ik zelf ook even meegesleurd) en vooral gedronken met meer dan honderd foto’s van dansende, zatte mensen tot gevolg. Ik beperk mij tot drie foto’s met: de drie kinderen van Olga (Patricio, Mariano en Dani), een Argentijnse polonaise met Ellie (de vrouw van Mariano), ik, Jorge, Silvi, Patricio en Jime; en een groepsfoto met Dani, Patricio, Mariano, Ellie, Martín (de beste vriend van Mariano), Jorgelina (de nicht van Dani) en Jime.

El Alumno

Prioriteit twee, na het vinden van een huis, was en is het zoeken naar werk. Met gespaarde euro’s kom je in Argentinië heel ver, maar vroeg of laat geraakt het toch op. Dus moeten er peso’s verdiend worden en wel genoeg om hier te overleven zonder aan mijn spaargeld te zitten. Plan A is het geven van privé-taallessen en dat lijkt voorlopig behoorlijk te lukken. Na nauwelijks drie weken hier geef ik al vijf uren Engelse les per week. Nog niet genoeg, natuurlijk, maar wel al een goed begin. Mijn allereerste student is Juan Ignacio, een wat mollige jongeman, 22 maar hij ziet er al ouder uit dan ik. Hij werkt voor een exclusieve club die eigendom is van een Engelsman en zijn probleem, zo vertelde hij bij de eerste ontmoeting, is dat hij zijn baas niet altijd verstaat. Juan Ignacio spreekt en begrijpt Engels, maar heeft problemen met het Britse accent, waardoor hij al eens iets niet snapt. Een al wat gevorderde student die zich wil perfectioneren, dat moet een fluitje van een cent zijn. Dus trok ik, gewapend met teksten en oefeningen van een zeker niveau, naar de eerste echte les.

Om te beginnen vroeg ik aan Juan Ignacio, bijnaam Nacho (niemand wordt hier bij zijn volledige naam genoemd – ook ik niet), om zich eens voor te stellen in het Engels, te vertellen over zijn werk, zijn hobby’s, zijn familie, zijn leven. Ik wou eenvoudig beginnen. En hij gaat van start: ‘I am Juan Ignacio and I have 22 years’. Meteen moet ik zijn slordigheidje verbeteren: ‘I AM 22 years old’. Maar in het Spaans zegt men ‘Tengo (ik heb) 22 años’. Maar Engels is nu eenmaal een andere taal en in het Engels, zoals in het Nederlands, zegt men dat men 22 is en niet heeft. Hij kijkt me ongelovig aan. Hij beweert dat hij altijd zegt dat hij 22 jaar heeft en blijkbaar heeft nog nooit iemand hem op deze basisfout gewezen. Blijkt intussen dat hij eigenlijk nog nooit echt Engelse les heeft gehad. Hij is een autodidact, maar blijft beweren dat hij alles begrijpt. Ga verder, vraag ik hem. En dat doet hij. ‘I am a public relationship’, is zijn derde zin in het Engels. Omdat hij me eerder, in het Spaans, al had verteld dat hij de PR doet van die club, begrijp ik wat hij wil zeggen, maar opnieuw moet ik ingrijpen. Om te beginnen zijn een ‘relation’ en een ‘relationship’ verschillende zaken (in het Spaans gebruikt men voor beide ‘relación’) en ten tweede kan je geen ‘public relation’ zijn. Nacho benadrukt, licht geërgerd, dat hij wel degelijk een ‘public relation’ is en dat hij een diploma – universitair! – heeft dat dit bevestigt. Ik hou vol: ‘You work in public relations, but you are NOT a public relation’. Hij denkt dat ik hem niet begrijp en herhaalt nogmaals dat hij een diploma heeft en dus wel degelijk een ‘public relation’ is. Ga verder, vraag ik hem zuchtend. Er komt nog meer krakkemikkig Engels en mij is al duidelijk dat al het materiaal dat ik heb voorbereid veel te hoog gegrepen is voor hem. Maar toch, hij staat erop om het te proberen en ik geef hem een Engelse tekst over Franse wijn. Hij leest de eerste zin luidop. Heeft hij dat begrepen? Hij knikt. ‘No problem’. Goed, vertel me dan eens wat er in die eerste zin staat. En hij leest de zin opnieuw. Maar vertel het eens in je eigen woorden. Hij kijkt me aan. Ik heb al de hele tijd de indruk dat hij eigenlijk geen flauw idee heeft van wat ik tegen hem zeg. Dus ik vraag hem, de wanhoop nabij, om me in het Spaans te vertellen wat er in de eerste zin staat. Hij vindt iets uit. Dat er in Frankrijk veel dure wijn wordt gemaakt. Dat mag dan wel zo zijn, maar dat staat helemaal niet in die tekst. Hij heeft er niets van begrepen. Simpele woorden als ‘early’, ‘a lot’, ‘to sell’,… zijn als Chinees voor hem. Dit heeft geen zin. Gelukkig is het uur intussen om en ben ik ervan verlost. Ik zeg hem dat ik volgende week een gemakkelijkere tekst zal meebrengen en dat we terug naar de basis moeten. Nee, dringt hij aan. ‘I am not stupid!’ Maar hoe geef je gevorderd Engels aan iemand die de basis niet beheerst? Ik moet dus zeer simpele teksten gebruiken, maar mag vooral niet laten blijken dat het om iets simpel gaat. Als hij maar gelooft dat hij met gevorderd Engels bezig is.

Elke woensdag, tussen 16u30 en 17u30 plaatselijke tijd (20u30-21u30 in België) zie ik af. Een ideaal moment om eens aan mij te denken.

La Casa

Eindelijk! Na een niet zo evidente zoektocht (een appartement vinden in Buenos Aires is heel wat anders dan in België), heb ik dan toch mijn eerste prioriteit gerealiseerd: ik heb een eigen stek gevonden. Het appartement (met ligbad, een droom die eindelijk in vervulling gaat) is gelegen in de wijk Nuñez, een rustige, residentiële wijk aan de rand van de hoofdstad. Min of meer halfweg tussen Boulogne waar ik nu woon en het stadscentrum. Bij het huren van een appartement komt echter een heleboel papierwerk kijken. Zo moet er iemand met een eigendom garant staan voor je, anders geraak je nergens. En als buitenlander is het helemaal een beproeving. Voor buitenlanders bestaat er een apart, duurder, huurcircuit, zodat alles op naam staat van Patricio, en zijn grootmoeder en broer als garant optreden voor hem. Door al dat extra papierwerk zal het allicht nog een week of twee duren vooraleer we onze intrek kunnen nemen in het appartement, maar ik ben al blij dat we een mooi appartement hebben gevonden. Ik heb een aantal foto’s genomen van het appartement, zodat jullie een idee hebben van hoe het eruit ziet. Meer foto’s volgen eens alles is ingericht.

El Colectivo

Eén van de beste dingen in Buenos Aires is het openbaar vervoer en dan vooral de bus, el colectivo. De metro is maar een mager ding, met ocharme vijf lijnen die maar enkele wijken bedienen. Er zijn al jaren uitbreidingsplannen, maar of er ooit iets van komt is nog maar de vraag. Waarom zou je trouwens in een peperdure metro investeren als je de colectivo hebt?

Reizen met de colectivo moet je wel gewoon worden vooraleer je er echt kan van genieten. Voor de onschuldige toerist is de colectivo een hele belevenis, er komt immers één en ander bij kijken en zonder handleiding eindigt je colectivo-reis zonder twijfel in chaos en teleurstelling. Daarom deze gebruiksaanwijzing. Hoe reis ik met de bus in Buenos Aires?

Stap 1: Kies de juiste lijn. Ik ben intussen al de hele stad rondgereisd op een paar (gevaarlijke) zones na en nog nooit heb ik meer dan één colectivo moeten nemen om van punt A naar punt B te reizen. Met andere woorden, waar je ook vertrekt en waar je ook naartoe gaat binnen de hoofdstad, altijd is er een directe verbinding. Er zijn dan ook honderden lijnen. Er is een lijn 1 en een lijn 749 en de meeste getallen daartussen komen overeen met een buslijn. Het is dan ook onmogelijk om te reizen zonder een Guia T, een gids met alle buslijnen. Voor 4 pesos (1 euro) heb je er één. Dan kijk je op het plan welke buslijnen er zijn in de buurt van de vertrekplaats en welke er zijn in de buurt van de aankomstplaats. Er is altijd minstens één lijn die je op beide tegenkomt en voila, de lijn is gekozen. Let echter op, want vele lijnen hebben variaties. Soms leggen ze maar een deel van het parcours af en hoewel dat aangeduid wordt met een bord in de voorruit, is het beter eerst te vragen of de betreffende colectivo wel de juiste variant is. Dat doet trouwens iedereen, zelfs mensen die al hun hele leven in Buenos Aires wonen. Buschauffeurs spreken uiteraard enkel Spaans, maar je hoeft enkel maar te vragen: ‘¿Pasas por…?’ en de chauffeur zal Sí of No zeggen. Moeilijk is het niet.

Stap 2: Zorg dat je kan opstappen. Eens je weet welke lijn je moet nemen, ga je naar de halte waar een ordelijke rij staat. Er wordt niet voorgedrongen, je gaat gewoon netjes in de rij staan. Bij het opstappen zelf is het echter gebruikelijk dat je vrouwen laat voorgaan, ook al stonden ze achter je in de rij. Als de bus komt, signaleer dan duidelijk dat je wilt opstappen. De meeste haltes zijn haltes voor verschillende lijnen, zodat de chauffeur moet weten of je op zijn bus staat te wachten of op een andere. Een discreet handgebaar volstaat niet. Er komt behoorlijk wat gewuif bij kijken en soms begeven mensen zich zelfs op straat om hun wens te verduidelijken. Dat is ook echt nodig, want als de chauffeur twijfelt dan zal hij doorrijden. Ontneem hem dus elke twijfel. Als de bus stopt en de deuren openzwaaien, aarzel dan geen seconde en stap op. Buschauffeurs houden niet van wachten en als het te lang duurt, zijn ze weg. Doorgaans beginnen ze zelfs al te rijden terwijl de laatste persoon nog aan het opstappen is. Niet treuzelen, dus.

Stap 3: Koop een biljet. Je kan – behalve aan de begin- en eindhalte van elke lijn – geen ticketje op voorhand kopen en er bestaan geen abonnementen of rittenkaarten. Voor elke reis koop je dus een afzonderlijk ticket. De prijs van het ticket hangt af van de bestemming. Ritten binnen de hoofdstad kosten 80 centavos (20 eurocent), ritten buiten de hoofdstad variëren in prijs. Van de hoofdstad naar Boulogne kost bijvoorbeeld 1,25 pesos (30 eurocent). Als je binnen de hoofdstad reist, maak je dat kenbaar door aan de chauffeur een ‘ochenta’ te vragen, ofwel: ‘ééntje van tachtig’. Als je verder reist en je weet de prijs niet, dan zeg je de chauffeur je bestemming. De chauffeur tikt dan in hoeveel je moet betalen en op het toestel achter de chauffeur verschijnt de prijs. Vervolgens gooi je munten in het toestel voor het gewenste bedrag (of meer, want het toestel geeft wisselgeld terug) en je ticket wordt afgedrukt. Je moet dus altijd munten op zak hebben, want het toestel werkt niet met biljetten. Geen munten, geen colectivo. Eens je het doorhebt is het systeem eenvoudig en zwartrijden is zo goed als onmogelijk. Je kan alleen vooraan opstappen, je moet de chauffeur dus passeren en hem zeggen welk ticket je wil. Anders roept de chauffeur je terug. Als je voldoende munten in het toestel hebt gestopt en het ticketje wordt afgedrukt, dan piept het even zodat de chauffeur weet dat alles in orde is. Zoniet, dan weet hij je wel te vinden en buschauffeurs zijn niet de vriendelijkste mensen in Buenos Aires.

Stap 4: Heb geduld. Het verkeer in Buenos Aires is een chaos. Het is er bijna altijd spitsuur en bijna niemand houdt zich aan de verkeersregels. Zeker op sommige lijnen kan een busreis algauw anderhalf uur in beslag nemen. Neem dus altijd iets mee om te lezen. Vervelend wordt het pas echt als je geen plaats hebt en je dus de hele tijd moet rechtstaan. Meestal komt er vroeg of laat wel een plaatsje vrij, maar het komt erop aan om je op de juiste plaats op te stellen om spoedig een zitje te bemachtigen. Als er geen zitplaatsen meer zijn, ga dan achterin de bus staan. Daar zijn de meeste zitplaatsen en is de kans dus groter dat er een plaatsje vrijkomt. Om te zitten is het vaak ieder voor zich. Vrouwen mogen al voorgaan bij het opstappen en hebben dus meer kans om een zitje te bemachtigen, maar eens op de bus is iedereen gelijk. Het is dan ook niet zo gebruikelijk dat je een zitplaats overlaat aan een vrouw. Wel gaan de meeste mensen rechtstaan voor oude mensen (maar ze moeten dan wel echt oud of slecht ter been zijn), zwangere vrouwen of vrouwen met kleine kinderen.

Stap 5: Stap af. Ook bij het afstappen wordt geen getreuzel geduld. Begeef je dus op tijd naar de achterdeur, druk op de bel en ga zo dicht mogelijk bij de deur staan. Hou je wel goed vast, want vaak zwiepen de deuren al open voordat de bus helemaal stilstaat. Van zodra de bus stilstaat, moet je er snel bij zijn. Zei ik al dat chauffeurs niet graag wachten?

Met deze handleiding moet het mogelijk zijn om de colectivo te nemen zonder al te veel problemen. Er komt inderdaad wel één en ander bij kijken, maar de colectivo blijft een geweldig ding waar al bij al weinig over geklaagd wordt. Argentijnen lijken behoorlijk tevreden te zijn over hun openbaar vervoer. Dat ligt allicht aan de enorme capaciteit (honderden lijnen en een hoge frequentie) en aan het feit dat de meeste buslijnen dag én nacht opereren. Op elk moment van de dag en de nacht kan je je dus gemakkelijk en goedkoop van het ene punt naar het andere begeven. Waar kunnen ze dat nog zeggen?

El Cumpleaños (2)

Van de ene verjaardag naar de andere. Dinsdag was het de verjaardag van Dani, het zusje van Patricio dat 22 werd. En dus werd er alweer een hoop volk uitgenodigd voor pizza’s en empanadas. Het is een vast ritueel voor feestjes ten huize Perez. Natuurlijk was er dit keer veel meer volk dan op mijn verjaardag. Het volk bleef komen en algauw waren we met meer dan 20 in een veel te kleine keuken. En dus opnieuw veel nieuwe mensen om te leren kennen: vrienden, familieleden, collega’s. En dat was nog maar deel één van de verjaardag. Het weekend van de 11de is er nog een grote fuif in het buitenverblijf van de oudste broer. Van de tientallen foto’s die getrokken zijn, toon ik er jullie drie: namelijk van nichtje Mica; Olga, Dani en het andere nichtje Cata; en van Dani en ik.