Prioriteit twee, na het vinden van een huis, was en is het zoeken naar werk. Met gespaarde euro’s kom je in Argentinië heel ver, maar vroeg of laat geraakt het toch op. Dus moeten er peso’s verdiend worden en wel genoeg om hier te overleven zonder aan mijn spaargeld te zitten. Plan A is het geven van privé-taallessen en dat lijkt voorlopig behoorlijk te lukken. Na nauwelijks drie weken hier geef ik al vijf uren Engelse les per week. Nog niet genoeg, natuurlijk, maar wel al een goed begin. Mijn allereerste student is Juan Ignacio, een wat mollige jongeman, 22 maar hij ziet er al ouder uit dan ik. Hij werkt voor een exclusieve club die eigendom is van een Engelsman en zijn probleem, zo vertelde hij bij de eerste ontmoeting, is dat hij zijn baas niet altijd verstaat. Juan Ignacio spreekt en begrijpt Engels, maar heeft problemen met het Britse accent, waardoor hij al eens iets niet snapt. Een al wat gevorderde student die zich wil perfectioneren, dat moet een fluitje van een cent zijn. Dus trok ik, gewapend met teksten en oefeningen van een zeker niveau, naar de eerste echte les.
Om te beginnen vroeg ik aan Juan Ignacio, bijnaam Nacho (niemand wordt hier bij zijn volledige naam genoemd – ook ik niet), om zich eens voor te stellen in het Engels, te vertellen over zijn werk, zijn hobby’s, zijn familie, zijn leven. Ik wou eenvoudig beginnen. En hij gaat van start: ‘I am Juan Ignacio and I have 22 years’. Meteen moet ik zijn slordigheidje verbeteren: ‘I AM 22 years old’. Maar in het Spaans zegt men ‘Tengo (ik heb) 22 años’. Maar Engels is nu eenmaal een andere taal en in het Engels, zoals in het Nederlands, zegt men dat men 22 is en niet heeft. Hij kijkt me ongelovig aan. Hij beweert dat hij altijd zegt dat hij 22 jaar heeft en blijkbaar heeft nog nooit iemand hem op deze basisfout gewezen. Blijkt intussen dat hij eigenlijk nog nooit echt Engelse les heeft gehad. Hij is een autodidact, maar blijft beweren dat hij alles begrijpt. Ga verder, vraag ik hem. En dat doet hij. ‘I am a public relationship’, is zijn derde zin in het Engels. Omdat hij me eerder, in het Spaans, al had verteld dat hij de PR doet van die club, begrijp ik wat hij wil zeggen, maar opnieuw moet ik ingrijpen. Om te beginnen zijn een ‘relation’ en een ‘relationship’ verschillende zaken (in het Spaans gebruikt men voor beide ‘relación’) en ten tweede kan je geen ‘public relation’ zijn. Nacho benadrukt, licht geërgerd, dat hij wel degelijk een ‘public relation’ is en dat hij een diploma – universitair! – heeft dat dit bevestigt. Ik hou vol: ‘You work in public relations, but you are NOT a public relation’. Hij denkt dat ik hem niet begrijp en herhaalt nogmaals dat hij een diploma heeft en dus wel degelijk een ‘public relation’ is. Ga verder, vraag ik hem zuchtend. Er komt nog meer krakkemikkig Engels en mij is al duidelijk dat al het materiaal dat ik heb voorbereid veel te hoog gegrepen is voor hem. Maar toch, hij staat erop om het te proberen en ik geef hem een Engelse tekst over Franse wijn. Hij leest de eerste zin luidop. Heeft hij dat begrepen? Hij knikt. ‘No problem’. Goed, vertel me dan eens wat er in die eerste zin staat. En hij leest de zin opnieuw. Maar vertel het eens in je eigen woorden. Hij kijkt me aan. Ik heb al de hele tijd de indruk dat hij eigenlijk geen flauw idee heeft van wat ik tegen hem zeg. Dus ik vraag hem, de wanhoop nabij, om me in het Spaans te vertellen wat er in de eerste zin staat. Hij vindt iets uit. Dat er in Frankrijk veel dure wijn wordt gemaakt. Dat mag dan wel zo zijn, maar dat staat helemaal niet in die tekst. Hij heeft er niets van begrepen. Simpele woorden als ‘early’, ‘a lot’, ‘to sell’,… zijn als Chinees voor hem. Dit heeft geen zin. Gelukkig is het uur intussen om en ben ik ervan verlost. Ik zeg hem dat ik volgende week een gemakkelijkere tekst zal meebrengen en dat we terug naar de basis moeten. Nee, dringt hij aan. ‘I am not stupid!’ Maar hoe geef je gevorderd Engels aan iemand die de basis niet beheerst? Ik moet dus zeer simpele teksten gebruiken, maar mag vooral niet laten blijken dat het om iets simpel gaat. Als hij maar gelooft dat hij met gevorderd Engels bezig is.
Elke woensdag, tussen 16u30 en 17u30 plaatselijke tijd (20u30-21u30 in België) zie ik af. Een ideaal moment om eens aan mij te denken.
Om te beginnen vroeg ik aan Juan Ignacio, bijnaam Nacho (niemand wordt hier bij zijn volledige naam genoemd – ook ik niet), om zich eens voor te stellen in het Engels, te vertellen over zijn werk, zijn hobby’s, zijn familie, zijn leven. Ik wou eenvoudig beginnen. En hij gaat van start: ‘I am Juan Ignacio and I have 22 years’. Meteen moet ik zijn slordigheidje verbeteren: ‘I AM 22 years old’. Maar in het Spaans zegt men ‘Tengo (ik heb) 22 años’. Maar Engels is nu eenmaal een andere taal en in het Engels, zoals in het Nederlands, zegt men dat men 22 is en niet heeft. Hij kijkt me ongelovig aan. Hij beweert dat hij altijd zegt dat hij 22 jaar heeft en blijkbaar heeft nog nooit iemand hem op deze basisfout gewezen. Blijkt intussen dat hij eigenlijk nog nooit echt Engelse les heeft gehad. Hij is een autodidact, maar blijft beweren dat hij alles begrijpt. Ga verder, vraag ik hem. En dat doet hij. ‘I am a public relationship’, is zijn derde zin in het Engels. Omdat hij me eerder, in het Spaans, al had verteld dat hij de PR doet van die club, begrijp ik wat hij wil zeggen, maar opnieuw moet ik ingrijpen. Om te beginnen zijn een ‘relation’ en een ‘relationship’ verschillende zaken (in het Spaans gebruikt men voor beide ‘relación’) en ten tweede kan je geen ‘public relation’ zijn. Nacho benadrukt, licht geërgerd, dat hij wel degelijk een ‘public relation’ is en dat hij een diploma – universitair! – heeft dat dit bevestigt. Ik hou vol: ‘You work in public relations, but you are NOT a public relation’. Hij denkt dat ik hem niet begrijp en herhaalt nogmaals dat hij een diploma heeft en dus wel degelijk een ‘public relation’ is. Ga verder, vraag ik hem zuchtend. Er komt nog meer krakkemikkig Engels en mij is al duidelijk dat al het materiaal dat ik heb voorbereid veel te hoog gegrepen is voor hem. Maar toch, hij staat erop om het te proberen en ik geef hem een Engelse tekst over Franse wijn. Hij leest de eerste zin luidop. Heeft hij dat begrepen? Hij knikt. ‘No problem’. Goed, vertel me dan eens wat er in die eerste zin staat. En hij leest de zin opnieuw. Maar vertel het eens in je eigen woorden. Hij kijkt me aan. Ik heb al de hele tijd de indruk dat hij eigenlijk geen flauw idee heeft van wat ik tegen hem zeg. Dus ik vraag hem, de wanhoop nabij, om me in het Spaans te vertellen wat er in de eerste zin staat. Hij vindt iets uit. Dat er in Frankrijk veel dure wijn wordt gemaakt. Dat mag dan wel zo zijn, maar dat staat helemaal niet in die tekst. Hij heeft er niets van begrepen. Simpele woorden als ‘early’, ‘a lot’, ‘to sell’,… zijn als Chinees voor hem. Dit heeft geen zin. Gelukkig is het uur intussen om en ben ik ervan verlost. Ik zeg hem dat ik volgende week een gemakkelijkere tekst zal meebrengen en dat we terug naar de basis moeten. Nee, dringt hij aan. ‘I am not stupid!’ Maar hoe geef je gevorderd Engels aan iemand die de basis niet beheerst? Ik moet dus zeer simpele teksten gebruiken, maar mag vooral niet laten blijken dat het om iets simpel gaat. Als hij maar gelooft dat hij met gevorderd Engels bezig is.
Elke woensdag, tussen 16u30 en 17u30 plaatselijke tijd (20u30-21u30 in België) zie ik af. Een ideaal moment om eens aan mij te denken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten