Tijdens een alweer uitgebreide maaltijd stelde Pato me de volgende vraag: “Moet ik je tante kussen als ik haar ontmoet?”. Het lijkt een idiote vraag, maar gezien de verschillen in kusgewoonten tussen België en Argentinië kan je maar beter het zekere voor het onzekere kiezen en je vooraf goed informeren.
Argentijnen zijn onverbiddelijke zoeners. Iedereen zoent iedereen, zowel bij het begroeten als bij het afscheid. Meer dan eens hebben we al de laatste bus gemist omdat het afscheidnemen met al dat gekus soms hopeloos uit de hand loopt. Wanneer de familie Perez eens bij elkaar komt ben je ongeveer een kwart van je tijd kwijt aan het kussen – bij het begin en aan het einde – van iedereen. Gelukkig volstaat één kus. Anders werd het helemaal te gek.
Voor mij – een niet-kusser – was dat even wennen. De eerste keer dat ik bijvoorbeeld Miguel ontmoette, de vader van een vriendin van Pato, gaf ik die mens een hartelijke handdruk, wat geïnterpreteerd werd als een regelrecht affront. Gelukkig konden we nog net een diplomatiek incident vermijden door uit te leggen dat er in België niet zo veralgemeend wordt gekust. Sindsdien overkomt het mij niet meer en wordt iedere min of meer bekende (of gezel van min of meer bekende) gekust. Tot de verwarring recent opnieuw de kop opstak met de komst van een mannelijke collega op de Nederlandse school. Het kusprobleem had zich op school voordien niet gesteld. Met enkel vrouwelijke collega’s die bovendien de Argentijnse gebruiken gewoon zijn, was er geen twijfel mogelijk en werd er steeds netjes gekust. Niet alleen de collega’s, maar ook het bestuur en zelfs enkele moeders krijgen steevast een pakkerd. Maar met August, net aangekomen uit Nederland, wist ik niet goed wat gedaan. Die is dat vast niet gewoon, dacht ik, zodat ik voor het eerst in lange tijd weer eens een handdruk bovenhaalde. Intussen heeft August vast wel de Argentijnse gewoonte overgenomen (dat is redelijk onvermijdelijk), maar na al die weken plots van een handdruk tot kussen overgaan, is ook wat vreemd.
En nu worden zeer binnenkort de rollen omgedraaid en komt kusser Pato terecht in een minder kusvriendelijke omgeving. En dus moet ik uitleggen wie hij kan kussen en wie niet. Maar dat is niet altijd evident. Mijn tante kan hij bijvoorbeeld gerust een zoen geven. Zij zal dat niet als onbeleefd zien. Maar anders is het misschien met mannen van de generatie voor ons. Rijpere mannen – ik zal ze maar zo noemen – kussen elkaar gewoonlijk niet in België. Maar na anderhalf jaar Argentijnse kustraditie zal het voor mij ook weer even wennen worden. Maar goed, ik wou eigenlijk iedereen alleen maar even waarschuwen: Argentijnen kussen!
Argentijnen zijn onverbiddelijke zoeners. Iedereen zoent iedereen, zowel bij het begroeten als bij het afscheid. Meer dan eens hebben we al de laatste bus gemist omdat het afscheidnemen met al dat gekus soms hopeloos uit de hand loopt. Wanneer de familie Perez eens bij elkaar komt ben je ongeveer een kwart van je tijd kwijt aan het kussen – bij het begin en aan het einde – van iedereen. Gelukkig volstaat één kus. Anders werd het helemaal te gek.
Voor mij – een niet-kusser – was dat even wennen. De eerste keer dat ik bijvoorbeeld Miguel ontmoette, de vader van een vriendin van Pato, gaf ik die mens een hartelijke handdruk, wat geïnterpreteerd werd als een regelrecht affront. Gelukkig konden we nog net een diplomatiek incident vermijden door uit te leggen dat er in België niet zo veralgemeend wordt gekust. Sindsdien overkomt het mij niet meer en wordt iedere min of meer bekende (of gezel van min of meer bekende) gekust. Tot de verwarring recent opnieuw de kop opstak met de komst van een mannelijke collega op de Nederlandse school. Het kusprobleem had zich op school voordien niet gesteld. Met enkel vrouwelijke collega’s die bovendien de Argentijnse gebruiken gewoon zijn, was er geen twijfel mogelijk en werd er steeds netjes gekust. Niet alleen de collega’s, maar ook het bestuur en zelfs enkele moeders krijgen steevast een pakkerd. Maar met August, net aangekomen uit Nederland, wist ik niet goed wat gedaan. Die is dat vast niet gewoon, dacht ik, zodat ik voor het eerst in lange tijd weer eens een handdruk bovenhaalde. Intussen heeft August vast wel de Argentijnse gewoonte overgenomen (dat is redelijk onvermijdelijk), maar na al die weken plots van een handdruk tot kussen overgaan, is ook wat vreemd.
En nu worden zeer binnenkort de rollen omgedraaid en komt kusser Pato terecht in een minder kusvriendelijke omgeving. En dus moet ik uitleggen wie hij kan kussen en wie niet. Maar dat is niet altijd evident. Mijn tante kan hij bijvoorbeeld gerust een zoen geven. Zij zal dat niet als onbeleefd zien. Maar anders is het misschien met mannen van de generatie voor ons. Rijpere mannen – ik zal ze maar zo noemen – kussen elkaar gewoonlijk niet in België. Maar na anderhalf jaar Argentijnse kustraditie zal het voor mij ook weer even wennen worden. Maar goed, ik wou eigenlijk iedereen alleen maar even waarschuwen: Argentijnen kussen!
