Sabrina

De weblog heeft een tijdje zo goed als stilgelegen, omdat ik voor de eerste keer bezoek kon ontvangen uit België, en wel van Sabrina die tussen een (afgelast) huwelijk in Peru en een ontmoeting met haar schoonfamilie in Jamaica voor een weekje naar Buenos Aires afzakte om met eigen ogen vast te stellen hoe ik het hier stel. Voor wie Sabrina niet kent: we hebben samen ‘in de klas’ gezeten op de unief en zijn zo al meer dan 10 jaar met elkaar bevriend.

Het was lang geleden dat ik Buenos Aires nog eens gezien had door de ogen van een toerist en opnieuw ontdekte ik hoe enorm, gevarieerd en Europees de stad wel is. Je hebt hier meer het gevoel dat je in Zuid-Europa bent dan in Zuid-Amerika en na een bezoek van acht dagen bleven er nog steeds plaatsen over die we niet hebben bezocht en die echt wel een bezoekje waard zijn.

Het goede is dat we veel foto’s hebben genomen, zodat ik eindelijk een leemte kan opvullen in het fotogedeelte van deze weblog, namelijk foto’s van Buenos Aires. Wat de toerist moet zien, als het ware. Toekomstige bezoekers krijgen zo een idee van wat ze kunnen verwachten. En zij die twijfelen kunnen alleen maar goesting krijgen.

Los Medios

Even een klein update. Ik zit met bezoek uit België waardoor de weblog redelijk op non-actief staat. Wel gebeuren er interessante dingen op mediavlak. Ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Sinds een paar dagen heeft de VRT een weblog van een correspondente uit Zuid-Amerika, een zekere An die bovendien hier in Buenos Aires is gestationeerd. We zijn al over en weer aan het mailen, zodat ik toch wel weer met de VRT geconfronteerd wordt, zeker. Het laat mij niet los.

En ik heb ook weer een nieuw artikel geschreven voor Indymedia over de linkse golf in Zuid-Amerika. Het aantal nieuwsbronnen over Zuid-Amerika neemt dus exponentieel toe!

Montevideo

Ik kan weer een land aanvinken in mijn lijstje: Uruguay. Uruguay is vlakbij; als de rivier niet zo breed was, dan zou je het van hieruit kunnen zien. In de haven van Buenos Aires neem je de boot en drie uren later (maar het kan ook sneller als je een andere boot neemt) sta je in Colonia del Sacramiento, het Brugge van Uruguay. Colonia is een stadje in koloniale stijl, half echt en half nagebouwd, dat massa’s toeristen trekt. Ooit kom ik er misschien nog wel eens, maar ik heb het niet zo voor de Brugges van deze wereld, dus nam ik meteen een bus naar hoofdstad Montevideo, op zo’n twee uren rijden.

Mijn eerste indruk van Montevideo was dat het zo anders is dan de meeste andere Zuid-Amerikaanse grootsteden. Ik kwam er maandag rond 19 uur aan en de meeste zaken waren al gesloten, wat voor een halve bonaerense zoals ik al vreemd aandoet. Ook de gebruikelijke verkeerschaos en typische geluiden van Zuid-Amerika kan je in Montevideo nauwelijks onderscheiden. Buenos Aires is een stad die nooit slaapt, Montevideo is een stad die vroeg naar bed gaat. Misschien is het wel anders in het weekend, maar in de week valt er ’s avonds weinig te beleven. Gelukkig had ik mijn fijne hotel, Hotel Arapey, een oud art deco gebouw dat nogal kitscherig is ingericht, maar zeer centraal gelegen en goedkoop.

Dinsdag kon ik dan de hele stad verkennen. Erg groot is Montevideo niet, dus als je de hele dag wat doorstapt, dan heb je de meest interessante dingen wel gezien: de mooie pleinen, de oude stad, de haven, de dijk en het strand. Voor foto’s: klik hier. Helaas was het er vreselijk warm, 35 graden, waardoor het vooral wandelen van terrasje naar terrasje was. In vergelijking met Buenos Aires is Montevideo een stuk duurder, maar het blijft natuurlijk goedkoop naar Europese normen. Een ander verschil is de mate-cultus. Hoewel in Argentinië mate gedronken wordt aan de lopende band, is dat nog niets in vergelijking met Uruguay, waar mensen met de mate in de ene hand en een thermos in de andere op straat lopen. Zelfs in het museum nemen mensen hun mate mee.

Drie dagen zijn genoeg om Montevideo te zien, dus ik was woensdag al blij dat ik terug naar huis kon. Met de boot terug richting Argentinië was er nog een mooie zonsondergang te bewonderen en tegen middernacht lag ik terug in mijn eigen bed.

El Artículo

Vandaag een (eerste?) bijdrage gepubliceerd op de site van Indymedia. Als er in Argentinië belangrijk nieuws is, dan zal ik dat voortaan via Indymedia aan België laten weten. Van onze correspondent ter plaatse!

http://www.indymedia.be/nl/world

El Año Nuevo

Het was weer eens feest in Argentinië. Voor oudejaarsavond verzamelden de kinderen van oma Nelida zich met hun uitgebreide gezinnen. Nelida is de moeder van Patricio’s vader en nog een hoop andere kinderen, zodat we opnieuw in uitgebreid gezelschap waren. Plaats van gebeuren was het huis van Juanjo, de oom van Patricio, in Boulogne. In de tuin werd – hoe kan het ook anders? – gegeten en gedronken tot er ongelukken van kwamen. Hele beesten werden geslacht en op de barbecue gesmeten (eerder op de dag waren ze een lammetje gaan kiezen om te roosteren). Dani, Patricio en ik kwamen rond tien uur ’s avonds als laatsten aan en dan kon het laatste avondmaal van 2006 beginnen. Zoals overal ter wereld begon het eigenlijke feest klokslag middernacht toen vuurwerk werd aangestoken en hete luchtballonnen werden opgelaten. Even dreigde het mis te lopen toen één van de ballonnen in de boom in de tuin terechtkwam en vuur vatte. In een mum van tijd stond een deel van de boom in lichterlaaie. Iedereen snelde ter hulp om met emmers en water uit het zwembad het brandje te blussen. Ik liep de andere kant uit om mijn camera te gaan halen, zodat ik dit moment kon vastleggen. Ze waren toch al met genoeg om te blussen. De brandweer werd gebeld omdat het een tijdje duurde eer de vlammen minderden, maar uiteindelijk konden we de brandweer weer afbellen dankzij de heroïsche inspanningen van Juanjo, Patricio, Oswaldo (Patricio’s vader) en Mariano.

Nadat het vuur was geblust en de helft van de familie kletsnat was van het water kon het feest dan toch goed losbarsten, met muziek, dans en gekke hoedjes en bijna iedereen die in de loop van de avond in het zwembad werd gesmeten (ik kon een aantal keren op het nippertje ontsnappen). De avond werd afgesloten met een geïmproviseerd flamenco-optreden van de zussen Paula en Mariana, Juanjo’s dochters.

Op de gedeeltelijke groepsfoto: Tio Juanjo, Patricio, Dani, ik, Tia Estella, Mariana, Mica (halfzus van Patricio), Mariano, Jo, Fabio (het lief van Jo) en Oswaldo. Meer foto’s van de rest van de familie, de brand en het feest op het inmiddels vertrouwde adres:
http://picasaweb.google.be/tomascoppens