Un año en Argentina

Morgen woon ik precies één jaar in Argentinië. Naar aanleiding daarvan heb ik een videootje gemaakt met een overzicht van het afgelopen jaar. Wie zin, bandbreedte en geduld heeft, kan het filmpje bovendien hier downloaden en nog eens bekijken in betere kwaliteit.

Las Elecciones

Tja, ik blijf het maar over verkiezingen hebben, omdat het nu eenmaal niet ophoudt hier. Volgende week zijn het echter de belangrijkste verkiezingen van het jaar: die voor president en parlement. Ik zal mijn blog niet ontsieren met saaie artikels over de politiek in Argentinië want daar dient immers Indymedia voor. Sinds vandaag op de voorpagina en in een speciaal rubriekje: alle artikels die ik over de verkiezingen van volgende week heb geschreven en er volgen er uiteraard nog. Wie dus op de hoogte wil blijven van de verkiezingen kan de komende weken op Indymedia terecht.

La Visita

Het zit er weer op voor een tijdje, het bezoek uit België. Woensdag vertrokken Jacqueline en ma en sinds vandaag is ook Inke, een vriendin van Ilse, de deur uit. En allemaal zijn ze vertrokken met gemengde gevoelens: tevreden over de reis, enthousiast over land, stad en inwoners, met goed gevulde magen, maar triest omdat ze hier alle drie iets hebben achtergelaten dat ze liever hadden meegenomen.

Tijdens het tweede deel van hun reis hebben Jacqueline en ma geen publieke optredens meer gegeven, wat natuurlijk niet betekent dat er geen genante situaties meer waren. Ze zullen zelf wel vertellen hoe ik ze beiden bijna kwijtraakte in het station van Retiro, hoe Jacqueline met haar croq'jes slechts moeizaam de beregende straten van Buenos Aires kon overleven en over hoe vlot het ging met het Spaans met al die verschillende versies van La Farola, Avenida Cabildo, papelito of buen provecho. En er waren natuurlijk ook nog de feestjes, met een tweede familiebarbecue en een etentje thuis met échte Belgische frietjes. Wel, min of meer, want de patatten zijn hier natuurlijk niet hetzelfde.

Jacqueline en ma hebben natuurlijk samen honderden foto's genomen van hun reis, van Buenos Aires, van Iguazu, van Uruguay, van watervallen en plantjes, van gebouwen en parken, van het verkeer en van de vele mensen die ze hier hebben ontmoet. Ik had zelf ook af en toe mijn camera bij toen ik met hen op stap ging en het resultaat daarvan zie je hier.

La Cometita oftewel ’t Vliegerke

Zoals de meesten onder jullie wel weten is mij ma sinds een week op bezoek in Argentinië, samen met haar vriendin Jacqueline. Ik neem ze mee naar alle leuke plekjes van de stad: een geleid bezoek aan het kerkhof van Recoleta, een wandeling door het natuurreservaat in de stad, urenlang rondslenteren op de vlooienmarkt in San Telmo, de familiale restaurantjes bij mij in de buurt… En met zijn tweeën zijn ze inmiddels ook al de watervallen van Iguazu gaan bezoeken en vertrekken ze binnenkort voor een trip naar Uruguay. Ze eten goed, maar kunnen de gigantische Argentijnse porties maar niet gewoon worden. Er wordt ook goed gedronken en vooral Jacqueline heeft al een warme band opgebouwd met het plaatselijke bier. Doordat alle talen door elkaar gesproken worden, worden obers en taxichauffeurs al eens in het Gents aangesproken, maar erg lijken ze dat niet te vinden. Er wordt wat afgelachen en ofwel zijn ze allebei goede actrices ofwel vinden ze Buenos Aires echt wel een fantastische stad. Ik gok op het laatste. Met andere woorden, de dames hebben het hier best naar hun zin.

Op mijn weblog hadden de beide dames al gelezen, gezien en gehoord dat hier af en toe ook flink wordt gefeest met de familie Perez. Een verjaardagje hier, een huwelijk ginder, kerstdag, nieuwjaar of gelijk welk excuus om de barbecue aan te steken, een koe op het vuur te gooien en te eten en drinken tot je er bijna bij neer valt. En dus kon de reis niet compleet zijn zonder een authentiek familiefeestje. Gisterenavond nam ik ze dan ook mee naar het huis van nonkel Juanjo en tante Stella voor een tuinfeest met een deel van de familie Perez en een aantal vrienden. Voor de trouwe lezers van mijn weblog: de tangozingende oma was er (en zong speciaal voor de Belgische gasten een tangootje of drie), net als de inmiddels alsnog afgestuurde Jimena of de kleine, schattige Catalina. En natuurlijk ook moeder Olga die in de wolken was met haar cadeau’s: een mooie sjaal en een fles jenever. In totaal waren we met zo’n 25 en uiteraard was er eten en drank voor zo’n 50 personen. Een Argentijnse tafel zal je nooit met honger of dorst verlaten. Het weer was schitterend en de sfeer zat er algauw goed in.

Eén hoogtepunt van de avond heb ik met mijn camera kunnen vastleggen, voor de eeuwigheid en voor mijn weblog. Nadat oma Nelida al een paar tango’s had gezongen voor de Belgen, werd uiteraard de vraag gesteld of de Belgen ook iets konden zingen voor de Argentijnse gastheren. Dat moet je aan ma en Jacqueline geen twee keer vragen en met groot genoegen presenteer ik dan ook een kort filmpje van twee rijpere dames die op een tuinfeest in Argentinië in hun beste Gents een stukje van ’t Vliegerke zingen. Dat hadden ze hier nog nooit gehoord…