Na verjaardagen, kerstdagen en nieuwjaren was het tijd voor een nieuwe ontdekking van feestelijk Argentinië: het huwelijk. Een nicht van Patricio, Paula, trouwde zaterdag met ene Maxi en omdat haar vader, Tio Juanjo, er warmpjes inzit werd een mooi feestje gebouwd voor vrienden, familie en aanhangsels als ik. Tijd dus voor een vergelijkende studie.
Eerste opvallend punt is dat het eigenlijke huwelijk deel uitmaakt van het feest. Het feest begint immers met de wettelijke trouw, in de tuin van de afgehuurde feestzaal aan de rand van de Rio de la Plata. Omdat de familie Perez niet van de katholiekste is, kwam er geen kerk aan te pas. Eerst arriveren de gasten en verzamelen ze zich, terwijl ze een glaasje frisdrank krijgen (geen alcohol vóór het huwelijk). De bruid en haar vader komen pas helemaal op het einde aan. Als iedereen aangekomen is, mogen ze plaatsnemen voor de huwelijksvoltrekking, want tja, het gaat in feite gewoon om het voorlezen van de huwelijksakte met wat blabla. Op tien minuten is de trouw gepiept en moet iedereen de bruid gaan groeten en feliciteren. Geen gedoe met rijen handjes schudden en proficiat wensen aan trouwers, ouders, broers, zussen en nog levende grootouders. Eigenlijk is de bruid de enige die je echt geluk moet wensen. De ouders van bruidegom Maxi heb ik bijvoorbeeld van de hele avond niet gezien. Je groet enkel wie je kent.
De rigide scheiding tussen receptie en avondfeest die zovele Belgische koppels hoofdbrekens bezorgt, bestaat hier niet. Iedereen komt voor het hele gebeuren. En nadat het huwelijk is afgesloten, wordt dan ook eindelijk de alcohol rondgedeeld. Wijn, bier, champagne, allerhande cocktails,… het mocht duidelijk een pesootje kosten. Na de receptie begeeft iedereen zich naar de feestzaal, waar mij wel een déja-vu gevoel overviel: de tafelschikking! Ja, ook in Argentinië discussieert men urenlang over wie bij wie mag zitten. Ik zat aan tafel 11, met de zussen van de bruid en met de onmiddellijke familie van Patricio, zijnde zijn moeder, broer en zus. De vader van Patricio zat met de twee halfzussen uiteraard aan een andere tafel, gezien het weinig prettige einde van het huwelijk van moeder en vader Perez, inmiddels toch al 20 jaar geleden.
De openingsdans is een andere klassieker waar geen ontkomen aan is. Maar in Argentinië vindt die plaats vóór het eten. Doordat Maxi een fan is van elektronische muziek, kwam er geen Bryan Adams noch Celine Dion aan te pas. Nee, de openingsdans was pure dance en iedereen moest meedoen. De muziekkeuze maakte gelukkig het klassieke vermenigvuldigingsritueel overbodig. En dan komt er eindelijk eten (al waren de aperitiefhapjes al voldoende voor een doorsnee avond): een slaatje, een kippetje, een ijstaartje en dan nog eens een dessertbuffet, terwijl de champagne maar bleef komen. Tussen twee gerechten vindt er telkens een korte thematische danssessie plaats. Tussen voor- en hoofdgerecht hadden we bijvoorbeeld disco en na het hoofdgerecht cumbia, de plaatselijke dans.
Als al het eten op is, dan begint het eigenlijke dansfeest hoewel de meeste mensen tegen dan al bekaf zijn. En het trouwfeest begint met de carioca. Het aantal onontkoombare dansjes ligt beduidend lager in Argentinië dan in België, waar ik persoonlijk zot word van al die trouwdansjes waarvan ik de passen niet ken. Maar één zekerheid is er op een Argentijns trouwfeest wel: de carioca. De carioca komt eigenlijk neer op een grote, veel te lange carnavalsdans. Eerst worden de gekke hoedjes en andere carnavalsattributen uitgedeeld en daarna moet iedereen de dansvloer op voor de carioca. Ontsnappen is onmogelijk, tenzij je een gammele heup hebt zoals Oma Nelida.
Voor de rest weinig nieuws onder de zon. Trouwen is overal hetzelfde: veel eten en drinken, onnozele dansjes en veel stress op voorhand over kleren, tafelschikking, eten en muziek.
Eerste opvallend punt is dat het eigenlijke huwelijk deel uitmaakt van het feest. Het feest begint immers met de wettelijke trouw, in de tuin van de afgehuurde feestzaal aan de rand van de Rio de la Plata. Omdat de familie Perez niet van de katholiekste is, kwam er geen kerk aan te pas. Eerst arriveren de gasten en verzamelen ze zich, terwijl ze een glaasje frisdrank krijgen (geen alcohol vóór het huwelijk). De bruid en haar vader komen pas helemaal op het einde aan. Als iedereen aangekomen is, mogen ze plaatsnemen voor de huwelijksvoltrekking, want tja, het gaat in feite gewoon om het voorlezen van de huwelijksakte met wat blabla. Op tien minuten is de trouw gepiept en moet iedereen de bruid gaan groeten en feliciteren. Geen gedoe met rijen handjes schudden en proficiat wensen aan trouwers, ouders, broers, zussen en nog levende grootouders. Eigenlijk is de bruid de enige die je echt geluk moet wensen. De ouders van bruidegom Maxi heb ik bijvoorbeeld van de hele avond niet gezien. Je groet enkel wie je kent.
De rigide scheiding tussen receptie en avondfeest die zovele Belgische koppels hoofdbrekens bezorgt, bestaat hier niet. Iedereen komt voor het hele gebeuren. En nadat het huwelijk is afgesloten, wordt dan ook eindelijk de alcohol rondgedeeld. Wijn, bier, champagne, allerhande cocktails,… het mocht duidelijk een pesootje kosten. Na de receptie begeeft iedereen zich naar de feestzaal, waar mij wel een déja-vu gevoel overviel: de tafelschikking! Ja, ook in Argentinië discussieert men urenlang over wie bij wie mag zitten. Ik zat aan tafel 11, met de zussen van de bruid en met de onmiddellijke familie van Patricio, zijnde zijn moeder, broer en zus. De vader van Patricio zat met de twee halfzussen uiteraard aan een andere tafel, gezien het weinig prettige einde van het huwelijk van moeder en vader Perez, inmiddels toch al 20 jaar geleden.
De openingsdans is een andere klassieker waar geen ontkomen aan is. Maar in Argentinië vindt die plaats vóór het eten. Doordat Maxi een fan is van elektronische muziek, kwam er geen Bryan Adams noch Celine Dion aan te pas. Nee, de openingsdans was pure dance en iedereen moest meedoen. De muziekkeuze maakte gelukkig het klassieke vermenigvuldigingsritueel overbodig. En dan komt er eindelijk eten (al waren de aperitiefhapjes al voldoende voor een doorsnee avond): een slaatje, een kippetje, een ijstaartje en dan nog eens een dessertbuffet, terwijl de champagne maar bleef komen. Tussen twee gerechten vindt er telkens een korte thematische danssessie plaats. Tussen voor- en hoofdgerecht hadden we bijvoorbeeld disco en na het hoofdgerecht cumbia, de plaatselijke dans.
Als al het eten op is, dan begint het eigenlijke dansfeest hoewel de meeste mensen tegen dan al bekaf zijn. En het trouwfeest begint met de carioca. Het aantal onontkoombare dansjes ligt beduidend lager in Argentinië dan in België, waar ik persoonlijk zot word van al die trouwdansjes waarvan ik de passen niet ken. Maar één zekerheid is er op een Argentijns trouwfeest wel: de carioca. De carioca komt eigenlijk neer op een grote, veel te lange carnavalsdans. Eerst worden de gekke hoedjes en andere carnavalsattributen uitgedeeld en daarna moet iedereen de dansvloer op voor de carioca. Ontsnappen is onmogelijk, tenzij je een gammele heup hebt zoals Oma Nelida.
Voor de rest weinig nieuws onder de zon. Trouwen is overal hetzelfde: veel eten en drinken, onnozele dansjes en veel stress op voorhand over kleren, tafelschikking, eten en muziek.
