Kuifje in Argentinië! Op zoek naar nieuwe verhalen voor mijn weblog ging ik donderdag op een vreemde uitnodiging in: meegaan naar een examen psychologie. Eén van mijn Argentijnse vrienden, Jimena, studeert immers psychologie en zou donderdag haar laatste examen afleggen. Als ze zou slagen, dan was het afgelopen en kon ze zich eindelijk licentiate in de psychologie noemen. Bij zo’n gelegenheden is het blijkbaar gebruikelijk dat je naasten meekomen naar het examen zodat je meteen na afloop kan beginnen vieren. Meteen een goede kans om het universitaire leven van Buenos Aires wat beter te leren kennen. En al snel bleek dat een examen afleggen in België toch heel wat anders verloopt.
De Universidad de Buenos Aires (UBA) is met meer dan 300.000 studenten één van de grootste universiteiten ter wereld. Het is dan ook logisch dat de zaken er iets chaotischer verlopen dan aan de Universiteit Gent, die minder studenten heeft dan de kleinste faculteit van de UBA. De gebouwen van de UBA liggen verspreid over de hele stad. Zoals in Gent, maar met dat verschil dat in Gent elke faculteit tenminste een eigen plek heeft. Hier heeft elke faculteit minstens twee zetels, bij voorkeur elk aan de andere kant van de stad, zodat studenten uren pendelen tussen twee lessen door.
Donderdagochtend begaf ik mij dus naar één van de zetels van de faculteit psychologie om het eindexamen van Jimena live te kunnen meemaken. Ook twee andere vrienden en haar ouders waren van de partij. Persoonlijk zou ik liever geen achterban meesleuren naar een examen, maar hier is dat meer de gewoonte. Doordat het verkeer hier een nachtmerrie is, kwam ik maar net op tijd aan. Via sms was ik op de hoogte gebracht van het feit dat Jime net was binnengegaan en dat de mondelinge ondervraging dus begonnen was.
Rustig bij de prof binnengaan en in een stille omgeving de vragen beantwoorden is er hier niet bij. Het mondeling examen vindt plaats in een zaal waar een tiental ondervragers (proffen en assistenten) tegelijk aan het werk zijn. Continu gaan mensen binnen en buiten, worden namen afgeroepen en overal rondom jou hoor je vragen en antwoorden. Als je naam wordt afgeroepen dan ga je naar binnen en ga je naar de ondervrager die op dat moment vrij is. Als je niet tevreden bent over het examen, dan kan je onmiddellijk een tweede kans eisen bij een andere ondervrager. Een wat domme regel, want wie een beetje solidair is zal toch nooit iemand laten slagen die zich ontevreden toont over één van zijn collega’s. Als ik een student voor mij zou krijgen die via een klacht – bijvoorbeeld tegen Mieke – stante pede een nieuw examen heeft afgedwongen, dan heeft die student bij mij alvast geen schijn van kans.
Ik arriveerde net op tijd om een beteuterde Jimena te zien buitenkomen. Het was niet goed verlopen, omdat de ondervrager haar vragen had gesteld over teksten die in de lessen niet aan bod waren gekomen en die Jime dan ook niet had gestudeerd. Teleurgesteld en nerveus had ze meteen gebruik gemaakt van de regel om een tweede kans af te dwingen. Niet verstandig en dat had Jime wel door eens ze het lokaal had verlaten, wachtend tot een nieuwe ondervrager vrijkwam. Als tweede kans kreeg Jime de titularis van het vak toegewezen, een forse dame die haar met norse blik binnenriep. Uiteraard hadden de beide ondervragers eerst even met elkaar overlegd en de nieuwe ondervrager legde Jimena dan ook precies dezelfde vragen voor maar dan wel op een stuk minder vriendelijke manier. Pech voor Jime dus, vooral omdat ze vroeg of laat opnieuw examen moet afleggen bij dezelfde personen. Vier kansen per jaar krijgen ze hier om een examen af te leggen. Hopelijk lukt het in september wel. Maar voorlopig blijft Jimena één examen verwijderd van een diploma.
De Universidad de Buenos Aires (UBA) is met meer dan 300.000 studenten één van de grootste universiteiten ter wereld. Het is dan ook logisch dat de zaken er iets chaotischer verlopen dan aan de Universiteit Gent, die minder studenten heeft dan de kleinste faculteit van de UBA. De gebouwen van de UBA liggen verspreid over de hele stad. Zoals in Gent, maar met dat verschil dat in Gent elke faculteit tenminste een eigen plek heeft. Hier heeft elke faculteit minstens twee zetels, bij voorkeur elk aan de andere kant van de stad, zodat studenten uren pendelen tussen twee lessen door.
Donderdagochtend begaf ik mij dus naar één van de zetels van de faculteit psychologie om het eindexamen van Jimena live te kunnen meemaken. Ook twee andere vrienden en haar ouders waren van de partij. Persoonlijk zou ik liever geen achterban meesleuren naar een examen, maar hier is dat meer de gewoonte. Doordat het verkeer hier een nachtmerrie is, kwam ik maar net op tijd aan. Via sms was ik op de hoogte gebracht van het feit dat Jime net was binnengegaan en dat de mondelinge ondervraging dus begonnen was.
Rustig bij de prof binnengaan en in een stille omgeving de vragen beantwoorden is er hier niet bij. Het mondeling examen vindt plaats in een zaal waar een tiental ondervragers (proffen en assistenten) tegelijk aan het werk zijn. Continu gaan mensen binnen en buiten, worden namen afgeroepen en overal rondom jou hoor je vragen en antwoorden. Als je naam wordt afgeroepen dan ga je naar binnen en ga je naar de ondervrager die op dat moment vrij is. Als je niet tevreden bent over het examen, dan kan je onmiddellijk een tweede kans eisen bij een andere ondervrager. Een wat domme regel, want wie een beetje solidair is zal toch nooit iemand laten slagen die zich ontevreden toont over één van zijn collega’s. Als ik een student voor mij zou krijgen die via een klacht – bijvoorbeeld tegen Mieke – stante pede een nieuw examen heeft afgedwongen, dan heeft die student bij mij alvast geen schijn van kans.
Ik arriveerde net op tijd om een beteuterde Jimena te zien buitenkomen. Het was niet goed verlopen, omdat de ondervrager haar vragen had gesteld over teksten die in de lessen niet aan bod waren gekomen en die Jime dan ook niet had gestudeerd. Teleurgesteld en nerveus had ze meteen gebruik gemaakt van de regel om een tweede kans af te dwingen. Niet verstandig en dat had Jime wel door eens ze het lokaal had verlaten, wachtend tot een nieuwe ondervrager vrijkwam. Als tweede kans kreeg Jime de titularis van het vak toegewezen, een forse dame die haar met norse blik binnenriep. Uiteraard hadden de beide ondervragers eerst even met elkaar overlegd en de nieuwe ondervrager legde Jimena dan ook precies dezelfde vragen voor maar dan wel op een stuk minder vriendelijke manier. Pech voor Jime dus, vooral omdat ze vroeg of laat opnieuw examen moet afleggen bij dezelfde personen. Vier kansen per jaar krijgen ze hier om een examen af te leggen. Hopelijk lukt het in september wel. Maar voorlopig blijft Jimena één examen verwijderd van een diploma.
