Het moest er toch ooit eens van komen: een stukje over de televisie in Argentinië. Ik heb er lang mee gewacht omdat ik maar bleef zoeken naar iets dat het bekijken waard was, maar helaas: Argentijnse tv is brol! Of toch minstens voor 90 procent. Wie kabel kan en wil betalen, heeft nog kans dat er iets interessants te zien is op één van de tachtig kanalen. Wie, zoals ik, uitsluitend via antenne kijkt, heeft keuze tussen vijf nationale kanalen en zoekt voortdurend naar de minst slechte optie. Of kijkt gewoon geen tv.
Het populairste kanaal is Telefe dat zijn succes vooral te danken heeft aan één programma: Gran Hermano. Ook bekend als Big Brother. Onbegrijpelijk hoe het saaiste programma ooit in de geschiedenis van de televisie zo’n wereldwijd succes is kunnen worden. Maar goed, eens in de zoveel jaar een aantal maanden Big Brother gedurende een half uurtje per dag, dat moet nog kunnen. Telefe zendt sinds januari echter onafgebroken, elke dag (maandag tot en met zondag), in volle prime time een minstens twee uren durende GH-show uit. Van januari tot april elke dag Gran Hermano met ‘gewone’ mensen en sinds april met ‘bekende’ mensen. ‘Gewoon’ betekent hier jong, knap en dom; ‘bekend’ betekent in de praktijk meestal dat niemand je kent maar dat je ooit aan een ander reality-programma hebt meegedaan, model bent of zoon-dochter-broer-neef bent van iemand die echt bekend is. Elke dag besteedt Telefe een urenlange show aan Gran Hermano, compleet met panel van psychologen (het soort psychologen dat in de Flair vragen beantwoordt van radeloze lezers of – nog erger – studieadvies geeft in een CLB) die elk woord en elke beweging van de deelnemers tot in de puntjes analyseren. In het begin kijk je er nog naar met enige verwondering, zoals je kijkt naar een nieuwe wasmachine die haar eerste wasje doet. Nu, na zes maanden Gran Hermano, heb ik een diepe haat ontwikkeld voor het programma en vlucht ik weg als Patricio zich uit verveling aan het kijken zet. En op dit ogenblik houden ze audities voor een nieuwe editie van Gran Hermano, dus de eerste maanden zijn we er nog niet van verlost.
De grootste concurrent van Telefe is Canal Trece (13) dat een gelijkaardige strategie volgt. Al sinds januari wordt elke dag in volle prime time hetzelfde showprogramma uitgezonden dat minstens een uur of twee duurt: ‘Bailando por un sueño’, in België beter bekend als ‘Sterren op de Dansvloer’. Al maandenlang zie je pseudo-vedetten elke denkbare dans uitvoeren en daarna bekvechten met de jury. Elke dag. Nee, niet één keer per week. Elke dag! En als Telefe met een speciale editie van Gran Hermano uitpakt (bijvoorbeeld met familieleden die eens op bezoek mogen komen in het huis), dan organiseert Canal 13 snel nog iets speciaals voor in het eigen dansprogramma, zoals een interview met Maradona die tussen twee ziekenhuisopnames in eens langskomt en de geplande dansoptredens naar de volgende dag doet verschuiven. Ook dit programma had in het begin nog iets aantrekkelijks, vooral omdat het er tussen de deelnemers en de jury vaak wat heftig aan toe gaat. Argentijnen zijn nogal opvliegend en de beledigingen vliegen dan ook in het rond: ‘cara de caballo’ (in het schoon Vlaams: paardenmuil) is nog één van de meest beschaafde opmerkingen. Maar de dagelijkse dosis gaat snel vervelen en nu is ook Canal 13 taboe. Tenminste na 22 uur, want het enige programma waar ik wel graag en regelmatig naar kijk is het nieuws van Canal 13, Telenoche, om klokslag acht uur. Het nieuws duurt minstens anderhalf uur, wordt onderbroken door reclame en gepresenteerd door een achttal mensen: de twee ankers (Santi en Maria Laura die graag grapjes maken met elkaar, zie foto), iemand voor de sport, voor de showbiz, voor de politiek, voor het buitenland, voor justitie en voor technologie. De specialist justitie is mijn favoriet. Zowat elke misdaad die hij analyseert wordt vergeleken met één of ander toneelstuk van Shakespeare waaruit hij vervolgens graag citeert en één van mijn favoriete televisiemomenten is zijn live-ondervraging van een verdachte in een moordzaak. Precies zoals in een rechtszaal. De verdachte leek mij overigens na de ondervraging behoorlijk schuldig te zijn.
Het populairste kanaal is Telefe dat zijn succes vooral te danken heeft aan één programma: Gran Hermano. Ook bekend als Big Brother. Onbegrijpelijk hoe het saaiste programma ooit in de geschiedenis van de televisie zo’n wereldwijd succes is kunnen worden. Maar goed, eens in de zoveel jaar een aantal maanden Big Brother gedurende een half uurtje per dag, dat moet nog kunnen. Telefe zendt sinds januari echter onafgebroken, elke dag (maandag tot en met zondag), in volle prime time een minstens twee uren durende GH-show uit. Van januari tot april elke dag Gran Hermano met ‘gewone’ mensen en sinds april met ‘bekende’ mensen. ‘Gewoon’ betekent hier jong, knap en dom; ‘bekend’ betekent in de praktijk meestal dat niemand je kent maar dat je ooit aan een ander reality-programma hebt meegedaan, model bent of zoon-dochter-broer-neef bent van iemand die echt bekend is. Elke dag besteedt Telefe een urenlange show aan Gran Hermano, compleet met panel van psychologen (het soort psychologen dat in de Flair vragen beantwoordt van radeloze lezers of – nog erger – studieadvies geeft in een CLB) die elk woord en elke beweging van de deelnemers tot in de puntjes analyseren. In het begin kijk je er nog naar met enige verwondering, zoals je kijkt naar een nieuwe wasmachine die haar eerste wasje doet. Nu, na zes maanden Gran Hermano, heb ik een diepe haat ontwikkeld voor het programma en vlucht ik weg als Patricio zich uit verveling aan het kijken zet. En op dit ogenblik houden ze audities voor een nieuwe editie van Gran Hermano, dus de eerste maanden zijn we er nog niet van verlost.
De grootste concurrent van Telefe is Canal Trece (13) dat een gelijkaardige strategie volgt. Al sinds januari wordt elke dag in volle prime time hetzelfde showprogramma uitgezonden dat minstens een uur of twee duurt: ‘Bailando por un sueño’, in België beter bekend als ‘Sterren op de Dansvloer’. Al maandenlang zie je pseudo-vedetten elke denkbare dans uitvoeren en daarna bekvechten met de jury. Elke dag. Nee, niet één keer per week. Elke dag! En als Telefe met een speciale editie van Gran Hermano uitpakt (bijvoorbeeld met familieleden die eens op bezoek mogen komen in het huis), dan organiseert Canal 13 snel nog iets speciaals voor in het eigen dansprogramma, zoals een interview met Maradona die tussen twee ziekenhuisopnames in eens langskomt en de geplande dansoptredens naar de volgende dag doet verschuiven. Ook dit programma had in het begin nog iets aantrekkelijks, vooral omdat het er tussen de deelnemers en de jury vaak wat heftig aan toe gaat. Argentijnen zijn nogal opvliegend en de beledigingen vliegen dan ook in het rond: ‘cara de caballo’ (in het schoon Vlaams: paardenmuil) is nog één van de meest beschaafde opmerkingen. Maar de dagelijkse dosis gaat snel vervelen en nu is ook Canal 13 taboe. Tenminste na 22 uur, want het enige programma waar ik wel graag en regelmatig naar kijk is het nieuws van Canal 13, Telenoche, om klokslag acht uur. Het nieuws duurt minstens anderhalf uur, wordt onderbroken door reclame en gepresenteerd door een achttal mensen: de twee ankers (Santi en Maria Laura die graag grapjes maken met elkaar, zie foto), iemand voor de sport, voor de showbiz, voor de politiek, voor het buitenland, voor justitie en voor technologie. De specialist justitie is mijn favoriet. Zowat elke misdaad die hij analyseert wordt vergeleken met één of ander toneelstuk van Shakespeare waaruit hij vervolgens graag citeert en één van mijn favoriete televisiemomenten is zijn live-ondervraging van een verdachte in een moordzaak. Precies zoals in een rechtszaal. De verdachte leek mij overigens na de ondervraging behoorlijk schuldig te zijn.
Canal 9 is ook al een nachtmerrie. Deze omroep staat algemeen bekend als fascistisch. De visie die Canal 9 presenteert van Argentinië, zowel in het nieuws als in andere programma’s, is ronduit apocalyptisch. De hele dag door schreeuwt het kanaal om een sterke hand die het volledig verloederde Argentinië opnieuw op het juiste spoor moet zetten, bij voorkeur door alles wat niet rechts en rijk is af te maken. Ik overdrijf misschien een beetje, maar bij het bekijken van Canal 9 rijst altijd het vermoeden dat de directiekamers gevuld zijn met oudstrijders van de militaire dictatuur. Los van de idiote programma’s die Canal 9 uitzendt, is het politiek taboe om op die omroep af te stemmen. Wie toegeeft ooit naar Canal 9 te kijken, wordt meteen verdacht van heimwee naar de verdwijningen en van het aanzetten tot een staatsgreep.
Het beste kanaal is dan nog America. Ook America overdrijft door elke dag hetzelfde programma uit te zenden, maar het is het enige programma dat mij nog niet volledig tot wanhoop heeft gedreven. RSM is een twee uren durende humoristische show die vooral draait rond grappige televisiemomenten. Een beetje zoals ‘Alles kan beter’, maar dan een stuk langdradiger. Alle humor wordt tot de laatste druppel uitgemolken. Tot alleen de lachband er nog plezier in heeft.
Rest ons dan alleen nog de laatste optie: Canal 7, de publieke omroep. Voor wie van volksdansen houdt en graag ziet hoe goed de president het land wel bestuurt, is Canal 7 de ideale omroep. Canal 7 is een karikatuur van een publieke omroep. Het schetst een beeld van Argentinië als een land waar, dankzij president Kirchner, iedereen gelukkig is en dat uit door in traditionele klederdracht rond een lama te dansen of te filosoferen over het thema ‘prostitutie in de film’ (echt waar, ik wou dat ik het had uitgevonden, maar het is echt). Het enige interessante aan Canal 7 is de Oekraïense inwijkelinge die met een Slavisch accent het weerbericht presenteert en op die manier een hart onder de riem is voor alle buitenlanders in Argentinië die ooit nog eens op televisie willen komen.
Televisiekijken in Argentinië is behoorlijk schadelijk voor de mentale gezondheid.
Het beste kanaal is dan nog America. Ook America overdrijft door elke dag hetzelfde programma uit te zenden, maar het is het enige programma dat mij nog niet volledig tot wanhoop heeft gedreven. RSM is een twee uren durende humoristische show die vooral draait rond grappige televisiemomenten. Een beetje zoals ‘Alles kan beter’, maar dan een stuk langdradiger. Alle humor wordt tot de laatste druppel uitgemolken. Tot alleen de lachband er nog plezier in heeft.
Rest ons dan alleen nog de laatste optie: Canal 7, de publieke omroep. Voor wie van volksdansen houdt en graag ziet hoe goed de president het land wel bestuurt, is Canal 7 de ideale omroep. Canal 7 is een karikatuur van een publieke omroep. Het schetst een beeld van Argentinië als een land waar, dankzij president Kirchner, iedereen gelukkig is en dat uit door in traditionele klederdracht rond een lama te dansen of te filosoferen over het thema ‘prostitutie in de film’ (echt waar, ik wou dat ik het had uitgevonden, maar het is echt). Het enige interessante aan Canal 7 is de Oekraïense inwijkelinge die met een Slavisch accent het weerbericht presenteert en op die manier een hart onder de riem is voor alle buitenlanders in Argentinië die ooit nog eens op televisie willen komen.
Televisiekijken in Argentinië is behoorlijk schadelijk voor de mentale gezondheid.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten