Mar del Plata

Na een maand in Argentinië was het dringend tijd om een nieuw deel van dit enorme en gevarieerde land te verkennen: de zee. Omdat de vader van Patricio in Mar del Plata woont, was dat de meest evidente bestemming voor een zeetrip. Bovendien is Mar del Plata een begrip in Argentinië. Het is de Koningin der Badsteden hier en in de zomermaanden trekt zowat de helft van Buenos Aires er naartoe. In januari en februari is het dan ook een plek om te vermijden. November is dan weer wel ideaal: niet te veel volk en toch al mooi weer. Om er te geraken moet je wel bereid zijn om vijf uren op een bus te zitten die je door de eindeloze pampa’s (zie foto) van de hoofdstad naar Mar del Plata brengt.

De uitstap naar Mar del Plata werd vooral gekenmerkt door een gebrek aan slaap en een overvloed aan eten. Het gebrek aan slaap ligt vooral aan het feit dat we twee korte nachten in de bus doorbrachten. We reisden immers naar Mar del Plata in de nacht van vrijdag op zaterdag en keerden terug de nacht van zondag op maandag. En de nacht van zaterdag op zondag was ook niet de meest comfortabele, want we sliepen met negen in het redelijk kleine huisje van Patricio’s pa. Naast de vader, zijn tweede vrouw en twee dochters (een tweeling), wij met zijn vijven. Op de foto zie je van links naar rechts: Micaela (de ene helft van de tweeling), Dani, Guadalupe (de andere helft), Patricio, ik, Jime en Carli (de twee beste vriendinnen van Patricio).

Omdat Dani en vooral Patricio hun vader niet zo heel vaak bezoeken (de relatie is niet zo hartelijk), werden we bijna de hele tijd thuis gehouden met eten. Mijn plan was om de stad te verkennen, maar het plan van vader en stiefmoeder Perez was om zoveel mogelijk tijd met ons door te brengen. En dus werd er de hele tijd gekookt, gegeten, mate gedronken enzovoort. Naar goede Argentijnse traditie werd er een barbecue georganiseerd voor de gasten met een overvloed aan worsten, vlees, darmen en kip (zie foto). En ondertussen had ik de hele tijd zin in vis en zeevruchten. Pas voor de laatste maaltijd (zondagavond) konden we ontsnappen en gingen we naar een visrestaurant waar je voor 21,5 pesos (5 à 6 euros) een heel vismenu krijgt met voorgerecht, hoofdgerecht, dessert en drank inbegrepen. Argentinië is goedkoop! Een ander culinair hoogtepunt was de Casa de Té, het theehuis dat we toevallig passeerden en waar we een koffietje wilden drinken. De koffie, thee en chocolademelk leken ons vrij duur naar Argentijnse begrippen (zo’n 2 euro), maar eens we besteld hadden bleek het te gaan om een drank à volonté principe. Kannen koffie, thee en chocolademelk werden aan- en afgevoerd en de heerlijke taarten waren te verleidelijk om er niet van te proeven. Het leek wel een verjaardagsfeestje met al die taarten, zodat we spontaan ‘gelukkige verjaardag’ begonnen te zingen, maar dan wel in het Spaans. Omdat de dienster dacht dat één van ons echt jarig was, werden er meteen extra hapjes gratis aangevoerd. Een handige tip dus voor wie iets extra wil.

Tussen het vele eten door, bleven er toch een aantal uren over om de stad te verkennen. Het strand, de zee en wandelen op de dijk is echt wel de moeite waard (zie foto’s). Maar eens je de dijk verlaat en de stad intrekt, stelt het niet zo veel meer voor. Zonder de zee zou Mar del Plata een grijze grootstad zijn waar allicht weinig te beleven valt.

Tot slot nog een triest verhaal. Op de terugweg van een wandeling, stuitten we op een gewonde, bloedende vogel, een soort groene papegaai. Ik ken niets van vogels, dus met deze beschrijving moet je het doen. Micaela stond erop om de vogel nog te proberen redden, bij de rest was er weinig animo om ons om de vogel te bekommeren (het beestje was toch al zo goed als dood). Maar Micaela weigerde mee te gaan naar huis, zonder de vogel. En dus hielpen we haar uiteindelijk de vogel mee naar huis te nemen wat bij de hysterische stiefmoeder niet echt in goede aarde viel. Carli, die diergeneeskunde studeert, probeerde de vogel nog op te lappen door zijn wonde schoon te maken (zie foto), maar helaas overleefde Polly (zo werd de vogel gedoopt) de nacht niet. Toen we opstonden was Polly schielijk overleden en werd hij (of zij) in de tuin begraven.