Eén van de bussen die ik het vaakst neem is de 130, die me van Boulogne naar het centrum van Buenos Aires brengt via Nuñez, de wijk waar ik over enkele dagen zal wonen. De 130 is doorgaans een rustige lijn, zonder al te veel volk. Enkel in het spitsuur, tussen 18 en 20 uur, is de bus soms overvol. Dat was het geval een tijdje geleden. Na een les met Nacho nam ik de 130 aan het treinstation van Retiro. De bus was al vol toen hij aan de halte stopte, maar ik had geen zin om te wachten of om een andere bus te nemen, dus stapte ik toch maar op. En samen met mij nog een hoop andere mensen en aan de volgende halte nog een pak. De bus was spoedig propvol, ik kon me niet meer bewegen. Met de ene hand moest ik me vasthouden – buschauffeurs zijn de gevaarlijkste bestuurders van de stad – en in de andere hand had ik al mijn gerief vast. En ondertussen werd er geduwd en getrokken om toch nog meer mensen op de bus te krijgen. Ik werd bijna verpletterd en voelde overal andere mensen tegen mij aan gedrukt. Je wordt – per ongeluk – overal betast dat je niet in de gaten hebt wat er aan het gebeuren is. De kans is immers groot dat je op zo’n moment bestolen wordt. En inderdaad, toen aan één van de haltes een grote groep mensen afstapte en ik me eindelijk weer kon bewegen was ik een ervaring rijker maar een GSM armer.
Het is een bekende tactiek, al hoorde ik dat pas achteraf. De zakkenrollers rijden in groep mee met de bus. Ze kiezen vooral drukke lijnen uit of opereren tijdens het spitsuur. Hun doel is de bus zo vol mogelijk te krijgen, zodat zij makkelijk hun slag kunnen slaan. Als ze zien dat een bus al vol is, dan stappen ze op, soms zijn ze met vijf of zes. Ze kiezen hun slachtoffer uit en gaan rond hem of haar staan. Ze beginnen te duwen, maar het lijkt per ongeluk omdat de bus nu eenmaal vol is. Je voelt ze overal en hebt niet in de gaten dat één van hen iets uit je broekzak aan het halen is. Als ze klaar zijn, stappen ze aan de volgende halte af op zoek naar een nieuwe gelegenheid om toe te slaan.
Een GSM op zo’n manier kwijtraken is vervelend en zelfs stom. Maar ze hebben me van iets veel ergers beroofd dan van een GSM, iets wat me veel dierbaarder is: een absoluut gevoel van veiligheid. Ze stelen je GSM maar geven je iets in de plaats: paranoïa. Voortaan mijd ik drukke bussen en als een grote groep mensen opstapt, dan kijk ik ze aan alsof ze van plan zijn toe te slaan, meestal onterecht. Voor het eerst in mijn leven voel ik – zij het zeer sporadisch en in zeer specifieke gevallen – de angst om beroofd te worden.
Maar voor de rest gaat alles goed.
Het is een bekende tactiek, al hoorde ik dat pas achteraf. De zakkenrollers rijden in groep mee met de bus. Ze kiezen vooral drukke lijnen uit of opereren tijdens het spitsuur. Hun doel is de bus zo vol mogelijk te krijgen, zodat zij makkelijk hun slag kunnen slaan. Als ze zien dat een bus al vol is, dan stappen ze op, soms zijn ze met vijf of zes. Ze kiezen hun slachtoffer uit en gaan rond hem of haar staan. Ze beginnen te duwen, maar het lijkt per ongeluk omdat de bus nu eenmaal vol is. Je voelt ze overal en hebt niet in de gaten dat één van hen iets uit je broekzak aan het halen is. Als ze klaar zijn, stappen ze aan de volgende halte af op zoek naar een nieuwe gelegenheid om toe te slaan.
Een GSM op zo’n manier kwijtraken is vervelend en zelfs stom. Maar ze hebben me van iets veel ergers beroofd dan van een GSM, iets wat me veel dierbaarder is: een absoluut gevoel van veiligheid. Ze stelen je GSM maar geven je iets in de plaats: paranoïa. Voortaan mijd ik drukke bussen en als een grote groep mensen opstapt, dan kijk ik ze aan alsof ze van plan zijn toe te slaan, meestal onterecht. Voor het eerst in mijn leven voel ik – zij het zeer sporadisch en in zeer specifieke gevallen – de angst om beroofd te worden.
Maar voor de rest gaat alles goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten