Eén van de beste dingen in Buenos Aires is het openbaar vervoer en dan vooral de bus, el colectivo. De metro is maar een mager ding, met ocharme vijf lijnen die maar enkele wijken bedienen. Er zijn al jaren uitbreidingsplannen, maar of er ooit iets van komt is nog maar de vraag. Waarom zou je trouwens in een peperdure metro investeren als je de colectivo hebt?
Reizen met de colectivo moet je wel gewoon worden vooraleer je er echt kan van genieten. Voor de onschuldige toerist is de colectivo een hele belevenis, er komt immers één en ander bij kijken en zonder handleiding eindigt je colectivo-reis zonder twijfel in chaos en teleurstelling. Daarom deze gebruiksaanwijzing. Hoe reis ik met de bus in Buenos Aires?
Stap 1: Kies de juiste lijn. Ik ben intussen al de hele stad rondgereisd op een paar (gevaarlijke) zones na en nog nooit heb ik meer dan één colectivo moeten nemen om van punt A naar punt B te reizen. Met andere woorden, waar je ook vertrekt en waar je ook naartoe gaat binnen de hoofdstad, altijd is er een directe verbinding. Er zijn dan ook honderden lijnen. Er is een lijn 1 en een lijn 749 en de meeste getallen daartussen komen overeen met een buslijn. Het is dan ook onmogelijk om te reizen zonder een Guia T, een gids met alle buslijnen. Voor 4 pesos (1 euro) heb je er één. Dan kijk je op het plan welke buslijnen er zijn in de buurt van de vertrekplaats en welke er zijn in de buurt van de aankomstplaats. Er is altijd minstens één lijn die je op beide tegenkomt en voila, de lijn is gekozen. Let echter op, want vele lijnen hebben variaties. Soms leggen ze maar een deel van het parcours af en hoewel dat aangeduid wordt met een bord in de voorruit, is het beter eerst te vragen of de betreffende colectivo wel de juiste variant is. Dat doet trouwens iedereen, zelfs mensen die al hun hele leven in Buenos Aires wonen. Buschauffeurs spreken uiteraard enkel Spaans, maar je hoeft enkel maar te vragen: ‘¿Pasas por…?’ en de chauffeur zal Sí of No zeggen. Moeilijk is het niet.
Stap 2: Zorg dat je kan opstappen. Eens je weet welke lijn je moet nemen, ga je naar de halte waar een ordelijke rij staat. Er wordt niet voorgedrongen, je gaat gewoon netjes in de rij staan. Bij het opstappen zelf is het echter gebruikelijk dat je vrouwen laat voorgaan, ook al stonden ze achter je in de rij. Als de bus komt, signaleer dan duidelijk dat je wilt opstappen. De meeste haltes zijn haltes voor verschillende lijnen, zodat de chauffeur moet weten of je op zijn bus staat te wachten of op een andere. Een discreet handgebaar volstaat niet. Er komt behoorlijk wat gewuif bij kijken en soms begeven mensen zich zelfs op straat om hun wens te verduidelijken. Dat is ook echt nodig, want als de chauffeur twijfelt dan zal hij doorrijden. Ontneem hem dus elke twijfel. Als de bus stopt en de deuren openzwaaien, aarzel dan geen seconde en stap op. Buschauffeurs houden niet van wachten en als het te lang duurt, zijn ze weg. Doorgaans beginnen ze zelfs al te rijden terwijl de laatste persoon nog aan het opstappen is. Niet treuzelen, dus.
Stap 3: Koop een biljet. Je kan – behalve aan de begin- en eindhalte van elke lijn – geen ticketje op voorhand kopen en er bestaan geen abonnementen of rittenkaarten. Voor elke reis koop je dus een afzonderlijk ticket. De prijs van het ticket hangt af van de bestemming. Ritten binnen de hoofdstad kosten 80 centavos (20 eurocent), ritten buiten de hoofdstad variëren in prijs. Van de hoofdstad naar Boulogne kost bijvoorbeeld 1,25 pesos (30 eurocent). Als je binnen de hoofdstad reist, maak je dat kenbaar door aan de chauffeur een ‘ochenta’ te vragen, ofwel: ‘ééntje van tachtig’. Als je verder reist en je weet de prijs niet, dan zeg je de chauffeur je bestemming. De chauffeur tikt dan in hoeveel je moet betalen en op het toestel achter de chauffeur verschijnt de prijs. Vervolgens gooi je munten in het toestel voor het gewenste bedrag (of meer, want het toestel geeft wisselgeld terug) en je ticket wordt afgedrukt. Je moet dus altijd munten op zak hebben, want het toestel werkt niet met biljetten. Geen munten, geen colectivo. Eens je het doorhebt is het systeem eenvoudig en zwartrijden is zo goed als onmogelijk. Je kan alleen vooraan opstappen, je moet de chauffeur dus passeren en hem zeggen welk ticket je wil. Anders roept de chauffeur je terug. Als je voldoende munten in het toestel hebt gestopt en het ticketje wordt afgedrukt, dan piept het even zodat de chauffeur weet dat alles in orde is. Zoniet, dan weet hij je wel te vinden en buschauffeurs zijn niet de vriendelijkste mensen in Buenos Aires.
Stap 4: Heb geduld. Het verkeer in Buenos Aires is een chaos. Het is er bijna altijd spitsuur en bijna niemand houdt zich aan de verkeersregels. Zeker op sommige lijnen kan een busreis algauw anderhalf uur in beslag nemen. Neem dus altijd iets mee om te lezen. Vervelend wordt het pas echt als je geen plaats hebt en je dus de hele tijd moet rechtstaan. Meestal komt er vroeg of laat wel een plaatsje vrij, maar het komt erop aan om je op de juiste plaats op te stellen om spoedig een zitje te bemachtigen. Als er geen zitplaatsen meer zijn, ga dan achterin de bus staan. Daar zijn de meeste zitplaatsen en is de kans dus groter dat er een plaatsje vrijkomt. Om te zitten is het vaak ieder voor zich. Vrouwen mogen al voorgaan bij het opstappen en hebben dus meer kans om een zitje te bemachtigen, maar eens op de bus is iedereen gelijk. Het is dan ook niet zo gebruikelijk dat je een zitplaats overlaat aan een vrouw. Wel gaan de meeste mensen rechtstaan voor oude mensen (maar ze moeten dan wel echt oud of slecht ter been zijn), zwangere vrouwen of vrouwen met kleine kinderen.
Stap 5: Stap af. Ook bij het afstappen wordt geen getreuzel geduld. Begeef je dus op tijd naar de achterdeur, druk op de bel en ga zo dicht mogelijk bij de deur staan. Hou je wel goed vast, want vaak zwiepen de deuren al open voordat de bus helemaal stilstaat. Van zodra de bus stilstaat, moet je er snel bij zijn. Zei ik al dat chauffeurs niet graag wachten?
Met deze handleiding moet het mogelijk zijn om de colectivo te nemen zonder al te veel problemen. Er komt inderdaad wel één en ander bij kijken, maar de colectivo blijft een geweldig ding waar al bij al weinig over geklaagd wordt. Argentijnen lijken behoorlijk tevreden te zijn over hun openbaar vervoer. Dat ligt allicht aan de enorme capaciteit (honderden lijnen en een hoge frequentie) en aan het feit dat de meeste buslijnen dag én nacht opereren. Op elk moment van de dag en de nacht kan je je dus gemakkelijk en goedkoop van het ene punt naar het andere begeven. Waar kunnen ze dat nog zeggen?
Reizen met de colectivo moet je wel gewoon worden vooraleer je er echt kan van genieten. Voor de onschuldige toerist is de colectivo een hele belevenis, er komt immers één en ander bij kijken en zonder handleiding eindigt je colectivo-reis zonder twijfel in chaos en teleurstelling. Daarom deze gebruiksaanwijzing. Hoe reis ik met de bus in Buenos Aires?
Stap 1: Kies de juiste lijn. Ik ben intussen al de hele stad rondgereisd op een paar (gevaarlijke) zones na en nog nooit heb ik meer dan één colectivo moeten nemen om van punt A naar punt B te reizen. Met andere woorden, waar je ook vertrekt en waar je ook naartoe gaat binnen de hoofdstad, altijd is er een directe verbinding. Er zijn dan ook honderden lijnen. Er is een lijn 1 en een lijn 749 en de meeste getallen daartussen komen overeen met een buslijn. Het is dan ook onmogelijk om te reizen zonder een Guia T, een gids met alle buslijnen. Voor 4 pesos (1 euro) heb je er één. Dan kijk je op het plan welke buslijnen er zijn in de buurt van de vertrekplaats en welke er zijn in de buurt van de aankomstplaats. Er is altijd minstens één lijn die je op beide tegenkomt en voila, de lijn is gekozen. Let echter op, want vele lijnen hebben variaties. Soms leggen ze maar een deel van het parcours af en hoewel dat aangeduid wordt met een bord in de voorruit, is het beter eerst te vragen of de betreffende colectivo wel de juiste variant is. Dat doet trouwens iedereen, zelfs mensen die al hun hele leven in Buenos Aires wonen. Buschauffeurs spreken uiteraard enkel Spaans, maar je hoeft enkel maar te vragen: ‘¿Pasas por…?’ en de chauffeur zal Sí of No zeggen. Moeilijk is het niet.
Stap 2: Zorg dat je kan opstappen. Eens je weet welke lijn je moet nemen, ga je naar de halte waar een ordelijke rij staat. Er wordt niet voorgedrongen, je gaat gewoon netjes in de rij staan. Bij het opstappen zelf is het echter gebruikelijk dat je vrouwen laat voorgaan, ook al stonden ze achter je in de rij. Als de bus komt, signaleer dan duidelijk dat je wilt opstappen. De meeste haltes zijn haltes voor verschillende lijnen, zodat de chauffeur moet weten of je op zijn bus staat te wachten of op een andere. Een discreet handgebaar volstaat niet. Er komt behoorlijk wat gewuif bij kijken en soms begeven mensen zich zelfs op straat om hun wens te verduidelijken. Dat is ook echt nodig, want als de chauffeur twijfelt dan zal hij doorrijden. Ontneem hem dus elke twijfel. Als de bus stopt en de deuren openzwaaien, aarzel dan geen seconde en stap op. Buschauffeurs houden niet van wachten en als het te lang duurt, zijn ze weg. Doorgaans beginnen ze zelfs al te rijden terwijl de laatste persoon nog aan het opstappen is. Niet treuzelen, dus.
Stap 3: Koop een biljet. Je kan – behalve aan de begin- en eindhalte van elke lijn – geen ticketje op voorhand kopen en er bestaan geen abonnementen of rittenkaarten. Voor elke reis koop je dus een afzonderlijk ticket. De prijs van het ticket hangt af van de bestemming. Ritten binnen de hoofdstad kosten 80 centavos (20 eurocent), ritten buiten de hoofdstad variëren in prijs. Van de hoofdstad naar Boulogne kost bijvoorbeeld 1,25 pesos (30 eurocent). Als je binnen de hoofdstad reist, maak je dat kenbaar door aan de chauffeur een ‘ochenta’ te vragen, ofwel: ‘ééntje van tachtig’. Als je verder reist en je weet de prijs niet, dan zeg je de chauffeur je bestemming. De chauffeur tikt dan in hoeveel je moet betalen en op het toestel achter de chauffeur verschijnt de prijs. Vervolgens gooi je munten in het toestel voor het gewenste bedrag (of meer, want het toestel geeft wisselgeld terug) en je ticket wordt afgedrukt. Je moet dus altijd munten op zak hebben, want het toestel werkt niet met biljetten. Geen munten, geen colectivo. Eens je het doorhebt is het systeem eenvoudig en zwartrijden is zo goed als onmogelijk. Je kan alleen vooraan opstappen, je moet de chauffeur dus passeren en hem zeggen welk ticket je wil. Anders roept de chauffeur je terug. Als je voldoende munten in het toestel hebt gestopt en het ticketje wordt afgedrukt, dan piept het even zodat de chauffeur weet dat alles in orde is. Zoniet, dan weet hij je wel te vinden en buschauffeurs zijn niet de vriendelijkste mensen in Buenos Aires.
Stap 4: Heb geduld. Het verkeer in Buenos Aires is een chaos. Het is er bijna altijd spitsuur en bijna niemand houdt zich aan de verkeersregels. Zeker op sommige lijnen kan een busreis algauw anderhalf uur in beslag nemen. Neem dus altijd iets mee om te lezen. Vervelend wordt het pas echt als je geen plaats hebt en je dus de hele tijd moet rechtstaan. Meestal komt er vroeg of laat wel een plaatsje vrij, maar het komt erop aan om je op de juiste plaats op te stellen om spoedig een zitje te bemachtigen. Als er geen zitplaatsen meer zijn, ga dan achterin de bus staan. Daar zijn de meeste zitplaatsen en is de kans dus groter dat er een plaatsje vrijkomt. Om te zitten is het vaak ieder voor zich. Vrouwen mogen al voorgaan bij het opstappen en hebben dus meer kans om een zitje te bemachtigen, maar eens op de bus is iedereen gelijk. Het is dan ook niet zo gebruikelijk dat je een zitplaats overlaat aan een vrouw. Wel gaan de meeste mensen rechtstaan voor oude mensen (maar ze moeten dan wel echt oud of slecht ter been zijn), zwangere vrouwen of vrouwen met kleine kinderen.
Stap 5: Stap af. Ook bij het afstappen wordt geen getreuzel geduld. Begeef je dus op tijd naar de achterdeur, druk op de bel en ga zo dicht mogelijk bij de deur staan. Hou je wel goed vast, want vaak zwiepen de deuren al open voordat de bus helemaal stilstaat. Van zodra de bus stilstaat, moet je er snel bij zijn. Zei ik al dat chauffeurs niet graag wachten?
Met deze handleiding moet het mogelijk zijn om de colectivo te nemen zonder al te veel problemen. Er komt inderdaad wel één en ander bij kijken, maar de colectivo blijft een geweldig ding waar al bij al weinig over geklaagd wordt. Argentijnen lijken behoorlijk tevreden te zijn over hun openbaar vervoer. Dat ligt allicht aan de enorme capaciteit (honderden lijnen en een hoge frequentie) en aan het feit dat de meeste buslijnen dag én nacht opereren. Op elk moment van de dag en de nacht kan je je dus gemakkelijk en goedkoop van het ene punt naar het andere begeven. Waar kunnen ze dat nog zeggen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten