Het zit er weer op voor een jaartje, nog maar eens kerstdag en nieuwjaar overleefd. Nauwelijks, moet ik daaraan toevoegen. Want met temperaturen tot bijna 40 graden zit er tegenwoordig niet veel leven in mij noch in de meeste Argentijnen. Maar ongeacht het weer, moet en zal er gefeest worden. Een Argentijn valt nog liever dood dan een vreetfestijn te missen.
Kerstdag werd gevierd ten huize van Mariano, in beperkte kring naar de normen van de familie Perez. Moeder Olga was er uiteraard met haar drie kinderen, het gezin van Mariano en een nonkel van Eli met zijn vrouw en drie kinderen. In totaal waren me dus met 15, wat hier gezien wordt als een kleinschalige gebeurtenis. Eten was er uiteraard voor minstens 50 personen, want minder wordt hier als een schande ervaren. De hele avond wordt er eten aangevoerd, salades, koude en warme hapjes en natuurlijk een hoop vlees. Het ene hapje is nog niet op of daar komt het andere al aan en je wil natuurlijk alles eens proeven, dus vraag je van alles 'een beetje'. Maar doordat ze hier een andere kijk hebben op porties heb je - voor je er erg in hebt - je eigen lichaamsgewicht in vlees gegeten.
Enkel als de Kerstman arriveert, klokslag middernacht en beladen met tientallen cadeautjes, wordt er even niet gegeten. De versiering van de kerstman was overigens maar pover dit jaar, want zelfs de allerkleinsten hadden meteen in de gaten dat de kerstman verdacht veel leek op Mariano die vijf minuten voordien discreet in de coulissen was gedoken. Dan worden de cadeau's in ijltempo uitgepakt. Mijn oogst voor dit jaar: drie t-shirts, een bermuda, een boek en een windorgel.
En dan, net als je eten een beetje begint te zakken, komen de desserten eraan en bereikt een Argentijns feest zijn eindbestemming: gastritis.
Nauwelijks een paar dagen heb je om te bekomen en de hele tijd weet je dat er nog zo eentje aankomt, en nog veel erger: het oudejaarsavondfeest. Doordat de familie Perez nieuwjaar deze keer in verspreide slagorde vierde (Olga bij haar broers, Mariano bij zijn schoonfamilie, de pa in Mar del Plata, een andere tante is depressief en wil niemand zien,...), gingen zus Dani, Pato en ik in op de uitnodiging van Jime om oudejaarsavond bij haar thuis te vieren, samen met een stuk van haar familie. Hetzelfde verhaal: 15 mensen maar eten voor een veelvoud van dat getal. En maar boefen tot je slecht bent.
Om 12 uur komt niet de kerstman maar gaat wel overal vuurwerk af. Laat ons stellen dat één gezin op twee zijn eigen vuurwerkfestival organiseert, zodat we ons ogen uitkeken naar de chaos van vuurwerk overal rond ons heen, terwijl alle honden in de buurt gek worden. Het duurt zo'n halfuurtje en dan is iedereen door zijn voorraad heen. En intussen heb je nooit in je leven zoveel vuurwerk bijeen gezien. Alles door elkaar.
En een beetje later stroomt het volk toe: vrienden, buren, de dames van het kerkkoor,... Iedereen zingt, iedereen danst, iedereen drinkt en blijft maar eten. Dagenlang, want ondanks al dat vreten blijft er nog een berg voedsel over. Enfin, u moet maar eens naar de foto's kijken en dan wordt veel duidelijk.
En nu... lijnen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten