Sinds maandag gaat de Argentijn op zoek iets wat wij Belgen al gevonden hebben: de allergrootste landgenoot. Nadat zowat elk Europees land eerder al te weten kwam wie de allergrootste was in de vaderlandse geschiedenis, is het concept nu ook hier doorgedrongen. En dus buigt het hele land zich via de televisie over de vraag: wie is de grootste Argentijn? Al enige weken konden mensen kiezen uit een lange lijst van personaliteiten en konden ze ook zelf namen suggereren. Vanaf nu gaat het echter tussen tien kandidaten die het in de komende weken postuum (slechts één ervan leeft nog… een beetje) tegen elkaar moeten opnemen. Ik presenteer ze u graag in een zelfgekozen volgorde. Dan weet u ook meteen wie volgens mij de grootste Argentijn is.
10. Alberto Olmedo. Die zet ik op de laatste plaats omdat hij mij het minst bekend is. Hij was een groot televisiekomiek, maar viel zo’n twintig jaar geleden op vrij mysterieuze wijze uit een raam zodat ik hem enkel op oude archiefbeelden aan het werk zag. Een beetje de Argentijnse Gaston Berghmans, zeg maar. Blijkbaar is Olmedo nog steeds enorm populair bij de oudere generatie als de allergrootste uit de geschiedenis van de televisie en het theater.
9. Manuel Fangio. Ik vind sportmensen sowieso al weinig op hun plaats in dit soort lijstjes, laat staan iemand die groot is geworden in een tijdverdrijf dat nauwelijks als sport kan worden aanzien: autorijden. Fangio is één van de grote namen uit de geschiedenis van de Formule 1 en werd maar liefst vijf maal wereldkampioen.
8. Roberto Fontanarosa. Een schrijver en tekenaar die – daarover was het panel het roerend eens – in het lijstje terechtgekomen is omdat hij toevallig twee weken geleden overleed en dus recent volop in de aandacht stond. Fontanarosa was vooral bekend omwille van zijn cartoons in Clarín, de grootste Argentijnse krant. Een Argentijnse ZAK, die echter zo populair was dat hij uiteindelijk in de top 10 terechtkwam.
7. Manuel Belgrano. Vanaf nu komen de serieuze namen. Belgrano is één van de belangrijkste figuren uit de onafhankelijksstrijd van Argentinië. Hij won meerdere veldslagen tegen het Spaanse leger, ging na de onafhankelijkheid werken als woordvoerder van de eerste regering en stichtte de eerste Argentijnse krant. Belgrano wordt echter vooral herinnerd als de bedenker van de Argentijnse vlag en is ook geliefd omdat hij de beloning die hij ontving voor zijn rol in de onafhankelijksstrijd gebruikte om vier scholen op te richten. Mede daardoor stierf Belgrano in armoede.
6. René Favaloro. Nee, ik had er ook nog nooit van gehoord, maar de man heeft wel de ‘bypass’ uitgevonden en dus een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van de geneeskunde. Favaloro maakte er bovendien een punt van om ook de allerarmsten van een ‘bypass’ te voorzien zonder dat ze daarvoor hoefden te betalen. Een man met een goed hart, kortom. En met een tragisch levenseinde, wat ook altijd helpt om in dit soort lijstjes terecht te komen. Enkele jaren geleden pleegde hij immers om onduidelijke redenen zelfmoord.
5. Jorge Luis Borges. De grootste Argentijnse schrijver en volgens sommigen zelfs de grootste schrijver uit het Spaanse taalgebied. Hoewel hij jarenlang op de nominatielijst prijkte, kreeg hij nooit de Nobelprijs. Maar toch wordt hij binnen de literaire wereld als één van de allergrootsten gezien. Heel hoog wil ik hem echter niet plaatsen. Borges was immers een behoorlijke rechtse klootzak en bovendien heb ik verhalen van zijn hand gelezen. Hmm, niet echt mijn ding.
4. Evita Peron. Je kan er nu voor of tegen zijn, maar niemand kan ontkennen dat Evita tot de allergrootste figuren behoort uit de geschiedenis van dit land. Weinig mensen hebben 55 jaar na hun dood nog steeds zo’n impact als zij. Haar beeltenis is overal te zien en velen vereren Evita als een heilige. Evita was een weinig bekende actrice toen ze met Juan Peron trouwde, een kolonel die het kort daarna tot president schopte. Als First Lady ontpopte Evita zich als een voorvechter van de rechten van vrouwen en armen. Onder haar impuls kregen vrouwen stemrecht en werd er een soort sociale zekerheidsstelsel gecreëerd. Ze kreeg echter kanker en overleed op 33-jarige leeftijd. Sindsdien is Evita een mythologische figuur in Argentinië. De allergrootste kan ze echter niet zijn. Daarvoor was ze te conservatief en hield ze te veel van het autoritarisme van haar man, die de top 10 verrassend genoeg niet haalde. Ook het feit dat de Perons hele hopen gevluchte nazi’s onderdak gaven, moet punten kosten.
3. Diego Maradona. Ok, sportmensen horen niet thuis in dergelijke lijstjes, maar het gaat dan ook om iemand die de sport overstijgt. De enige levende uit het lijstje, hoewel hij al meermaals dood is verklaard. Dit jaar nog werd het bericht verspreid dat Maradona zijn laatste uren meemaakte. Opnieuw voorbarig. Bovendien is Maradona een figuur die in Argentinië en ver daarbuiten nooit zal doodgaan. Welke onzin hij ook uitkraamt of welke pillen hij ook slikt, aan Maradona wordt niet geraakt. Niemand heeft de Argentijnen zoveel collectief geluk bezorgd als hij en zijn kansen om deze verkiezing te winnen zijn zeer groot. Het zou me niet eens storen, ook al is het ‘maar’ een voetballer. Hij staat ook op goede voet met Fidel Castro en Hugo Chavez. Het kan erger…
2. José de San Martin. Een andere kanshebber op de titel. San Martin is dé held van Argentinië, de man die zomaar eventjes drie landen bevrijd heeft van de Spaanse kolonisator. Want nadat San Martin, samen met Belgrano, de Spanjaarden in de pan had gehakt in Argentinië, deed hij dat nog eens over in Chili en Peru. Dat maakt van San Martin, samen met Bolivar, de grote bevrijder van het Zuid-Amerikaanse continent. Geen stad in Argentinië die op haar hoofdplein geen monument heeft staan ter ere van San Martin. Als een dorp slechts uit één straat bestaat, hoeft u niet te twijfelen aan de naam van die straat. En elke provincie heeft wel minstens één dorp dat zijn naam draagt. Toen de Argentijnen na de onafhankelijkheid echter onder elkaar begonnen te vechten, verliet San Martin ontgoocheld het land. Hij verbleef een tijd in Brussel en stierf uiteindelijk in Boulogne-sur-Mer.
Maar de allergrootste Argentijn is uiteraard:
1. Erneste ‘Che’ Guevara. Allemaal goed en wel, maar slechts één Argentijn heeft een vaste plaats veroverd in de wereldgeschiedenis én op t-shirts, stickers, boekentassen, posters en allerhande van al wie het hart op de juiste plaats heeft. Links, zoals iedereen weet. Hoewel hij vooral buiten Argentinië strijd voerde, bleef Che altijd een echte Argentijn. Hij zei ooit: ‘In Mexico voel ik me Mexicaan, in Peru voel ik me Peruaan en uiteraard voel ik me Cubaan, hier in Cuba. Maar Argentijn voel ik me waar ik ook ben.” Het is dit jaar precies 40 jaar geleden dat Che in de Boliviaanse jungle werd geëxecuteerd. Misschien helpt die verjaardag hem wel om een titel binnen te halen die eigenlijk alleen hij verdient. Niet dat het hem ook maar een moer zou kunnen schelen, natuurlijk.
Wie het ook wordt, het is alleszins beter dan Pater Damiaan…
10. Alberto Olmedo. Die zet ik op de laatste plaats omdat hij mij het minst bekend is. Hij was een groot televisiekomiek, maar viel zo’n twintig jaar geleden op vrij mysterieuze wijze uit een raam zodat ik hem enkel op oude archiefbeelden aan het werk zag. Een beetje de Argentijnse Gaston Berghmans, zeg maar. Blijkbaar is Olmedo nog steeds enorm populair bij de oudere generatie als de allergrootste uit de geschiedenis van de televisie en het theater.
9. Manuel Fangio. Ik vind sportmensen sowieso al weinig op hun plaats in dit soort lijstjes, laat staan iemand die groot is geworden in een tijdverdrijf dat nauwelijks als sport kan worden aanzien: autorijden. Fangio is één van de grote namen uit de geschiedenis van de Formule 1 en werd maar liefst vijf maal wereldkampioen.
8. Roberto Fontanarosa. Een schrijver en tekenaar die – daarover was het panel het roerend eens – in het lijstje terechtgekomen is omdat hij toevallig twee weken geleden overleed en dus recent volop in de aandacht stond. Fontanarosa was vooral bekend omwille van zijn cartoons in Clarín, de grootste Argentijnse krant. Een Argentijnse ZAK, die echter zo populair was dat hij uiteindelijk in de top 10 terechtkwam.
7. Manuel Belgrano. Vanaf nu komen de serieuze namen. Belgrano is één van de belangrijkste figuren uit de onafhankelijksstrijd van Argentinië. Hij won meerdere veldslagen tegen het Spaanse leger, ging na de onafhankelijkheid werken als woordvoerder van de eerste regering en stichtte de eerste Argentijnse krant. Belgrano wordt echter vooral herinnerd als de bedenker van de Argentijnse vlag en is ook geliefd omdat hij de beloning die hij ontving voor zijn rol in de onafhankelijksstrijd gebruikte om vier scholen op te richten. Mede daardoor stierf Belgrano in armoede.
6. René Favaloro. Nee, ik had er ook nog nooit van gehoord, maar de man heeft wel de ‘bypass’ uitgevonden en dus een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van de geneeskunde. Favaloro maakte er bovendien een punt van om ook de allerarmsten van een ‘bypass’ te voorzien zonder dat ze daarvoor hoefden te betalen. Een man met een goed hart, kortom. En met een tragisch levenseinde, wat ook altijd helpt om in dit soort lijstjes terecht te komen. Enkele jaren geleden pleegde hij immers om onduidelijke redenen zelfmoord.
5. Jorge Luis Borges. De grootste Argentijnse schrijver en volgens sommigen zelfs de grootste schrijver uit het Spaanse taalgebied. Hoewel hij jarenlang op de nominatielijst prijkte, kreeg hij nooit de Nobelprijs. Maar toch wordt hij binnen de literaire wereld als één van de allergrootsten gezien. Heel hoog wil ik hem echter niet plaatsen. Borges was immers een behoorlijke rechtse klootzak en bovendien heb ik verhalen van zijn hand gelezen. Hmm, niet echt mijn ding.
4. Evita Peron. Je kan er nu voor of tegen zijn, maar niemand kan ontkennen dat Evita tot de allergrootste figuren behoort uit de geschiedenis van dit land. Weinig mensen hebben 55 jaar na hun dood nog steeds zo’n impact als zij. Haar beeltenis is overal te zien en velen vereren Evita als een heilige. Evita was een weinig bekende actrice toen ze met Juan Peron trouwde, een kolonel die het kort daarna tot president schopte. Als First Lady ontpopte Evita zich als een voorvechter van de rechten van vrouwen en armen. Onder haar impuls kregen vrouwen stemrecht en werd er een soort sociale zekerheidsstelsel gecreëerd. Ze kreeg echter kanker en overleed op 33-jarige leeftijd. Sindsdien is Evita een mythologische figuur in Argentinië. De allergrootste kan ze echter niet zijn. Daarvoor was ze te conservatief en hield ze te veel van het autoritarisme van haar man, die de top 10 verrassend genoeg niet haalde. Ook het feit dat de Perons hele hopen gevluchte nazi’s onderdak gaven, moet punten kosten.
3. Diego Maradona. Ok, sportmensen horen niet thuis in dergelijke lijstjes, maar het gaat dan ook om iemand die de sport overstijgt. De enige levende uit het lijstje, hoewel hij al meermaals dood is verklaard. Dit jaar nog werd het bericht verspreid dat Maradona zijn laatste uren meemaakte. Opnieuw voorbarig. Bovendien is Maradona een figuur die in Argentinië en ver daarbuiten nooit zal doodgaan. Welke onzin hij ook uitkraamt of welke pillen hij ook slikt, aan Maradona wordt niet geraakt. Niemand heeft de Argentijnen zoveel collectief geluk bezorgd als hij en zijn kansen om deze verkiezing te winnen zijn zeer groot. Het zou me niet eens storen, ook al is het ‘maar’ een voetballer. Hij staat ook op goede voet met Fidel Castro en Hugo Chavez. Het kan erger…
2. José de San Martin. Een andere kanshebber op de titel. San Martin is dé held van Argentinië, de man die zomaar eventjes drie landen bevrijd heeft van de Spaanse kolonisator. Want nadat San Martin, samen met Belgrano, de Spanjaarden in de pan had gehakt in Argentinië, deed hij dat nog eens over in Chili en Peru. Dat maakt van San Martin, samen met Bolivar, de grote bevrijder van het Zuid-Amerikaanse continent. Geen stad in Argentinië die op haar hoofdplein geen monument heeft staan ter ere van San Martin. Als een dorp slechts uit één straat bestaat, hoeft u niet te twijfelen aan de naam van die straat. En elke provincie heeft wel minstens één dorp dat zijn naam draagt. Toen de Argentijnen na de onafhankelijkheid echter onder elkaar begonnen te vechten, verliet San Martin ontgoocheld het land. Hij verbleef een tijd in Brussel en stierf uiteindelijk in Boulogne-sur-Mer.
Maar de allergrootste Argentijn is uiteraard:
1. Erneste ‘Che’ Guevara. Allemaal goed en wel, maar slechts één Argentijn heeft een vaste plaats veroverd in de wereldgeschiedenis én op t-shirts, stickers, boekentassen, posters en allerhande van al wie het hart op de juiste plaats heeft. Links, zoals iedereen weet. Hoewel hij vooral buiten Argentinië strijd voerde, bleef Che altijd een echte Argentijn. Hij zei ooit: ‘In Mexico voel ik me Mexicaan, in Peru voel ik me Peruaan en uiteraard voel ik me Cubaan, hier in Cuba. Maar Argentijn voel ik me waar ik ook ben.” Het is dit jaar precies 40 jaar geleden dat Che in de Boliviaanse jungle werd geëxecuteerd. Misschien helpt die verjaardag hem wel om een titel binnen te halen die eigenlijk alleen hij verdient. Niet dat het hem ook maar een moer zou kunnen schelen, natuurlijk.
Wie het ook wordt, het is alleszins beter dan Pater Damiaan…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten