Ze doet het! Er werd al maanden over gespeculeerd, alle opties werden overwogen en het leek in de sterren geschreven. Maar nu weten we het zeker. Cristina wordt over twee maanden de volgende president van Argentinië. Tenminste, dat zal ze proberen en zonder ongelukken zal ze daar ook in slagen. Na Evita wordt Cristina de tweede figuur die de politieke geschiedenis van Argentinië betreedt zonder achternaam. Maar daar waar Evita zo’n 60 jaar geleden nog genoegen moest nemen met een officieuze politieke rol (ze mocht zich nooit officieel kandidaat stellen voor een politiek ambt, al wou ze maar al te graag), gaat Cristina voor het allerhoogste. En voor wie Cristina nog niet kent: op dit moment is zij nog de First Lady van Argentinië, de echtgenote van president Kirchner, met wie ze over enkele maanden van job hoopt te ruilen.
Echtgenoot Nestor heeft er slechts één termijn op zitten en kan zich dus herverkiesbaar stellen, maar Nestor weet hoe wispelturig de Argentijnen zijn. Het aantal politici dat zich herhaaldelijk met succes aan de kiezer presenteerde is op één hand te tellen. Argentijnen keren zich zo snel af van hun presidenten dat ze doorgaans het einde van hun mandaat niet halen. En hoewel Nestor tijdens zijn presidentschap een populariteit verwierf die velen van zijn voorgangers hem zouden benijden, treedt de laatste maanden een soort Kirchner-moeheid op. Vooral in het immer ongeduldige Buenos Aires heeft Nestor zijn beste tijd wel gehad en snakt men naar verandering. Bovendien beginnen een aantal recent aan het licht gekomen corruptieschandalen het imago van Nestor aan te tasten. Gelukkig bestaat er voor elk probleem een oplossing en dus mag Cristina (die zich zonder achternaam profileert) de ring in.
Cristina is overigens niet zomaar de eerste de beste. Ze is al langer actief in de nationale politiek dan haar man. Terwijl Nestor gouverneurtje speelde in Patagonië, was Cristina volksvertegenwoordiger en senator in het nationale parlement. En hoewel Cristina officieel geen deel uitmaakt van de regering, is ze één van de belangrijkste en machtigste figuren binnen die regering en is ze er altijd bij als er belangrijke beslissingen worden genomen. Cristina is een First Lady met de hersenen en de ambitie van een Hilary Clinton en de stijl en elegantie van een Jackie Kennedy. Terwijl een andere presidentskandidaat zijn campagne lanceerde door van het noorden naar het zuiden van Argentinië te reizen (een “symbolische omhelzing” van het land, heet dat dan), reisde Cristina naar Madrid om te shoppen en bij de Spaanse koning op de koffie te gaan. Bovendien is het een publiek geheim dat Cristina’s uiterlijk al een tijdje niet meer geheel ‘naturel’ is. Cristina is ‘beauty and brains’ en scoort dan ook zonder moeite hoog in de opiniepeilingen.
Nu ja, de tegenstand is dan ook niet veel soeps. Neem nu Roberto Lavagna, een econoom die in volle financiële crisis minister werd en het land van het bankroet redde. Lavagna wordt door iedereen wel gerespecteerd als econoom, maar heeft het charisma van een Jo Vandeurzen en een schrijnend gebrek aan ideeën over niet-economische thema’s. Anders is het met Elisa Carrió: charisma (en gewicht) te over. Carrió neemt nooit een blad voor de mond en spreekt regeringsleden doorgaans aan als criminelen (helaas blijkt ze dat achteraf vaak terecht te hebben gedaan). Ze ligt dan ook goed in Buenos Aires, waar schelden op elkaar een ‘way of life’ is, maar voor het wat timidere binnenland is Elisa té grof, zodat ze tegenwoordig wat gematigder is geworden, waardoor veel van haar aantrekkingskracht verloren gaat. Ricardo Lopez Murphy is een andere kandidaat. Ook hij was minister voor economie tot hij – na drie weken dienst – zijn plan lanceerde om Argentinië te redden: gewoon geen geld meer uitgeven. Dag universiteit, dag hospitalen, maar uiteindelijk was het dag Lopez Murphy. En bijna deed ook de eeuwige Carlos Menem nog eens mee. Die was al eens twee keer president, roofde alles wat er te roven was, leefde een tijdje in Chili op de vlucht voor de Argentijnse justitie, maar kreeg amnestie en blijft ondanks zijn hoge leeftijd maar kandidaren voor politieke functies, met een dergelijk dalend succes dat Carlos er deze keer toch maar niet aan begint. En aan de kleine linkerzijde treffen we Pino Solanas aan, ex-parlementslid, gevierd filmregisseur en geregeld slachtoffer van aanslagen. Pino maakt er immers een goede gewoonte tegen zowat elke scheen te schoppen die hij op zijn pad vindt en dat wordt hem zelden in dank genomen. Hoewel Pino de man is die het allicht het beste voorheeft met dit land, zijn zijn kansen op de overwinning onbestaande.
Nee, het wordt een makkie voor Cristina, die zich op de dag van mijn verjaardag allicht verkozen ziet tot tweede vrouwelijke presidente in de geschiedenis van Argentinië. Hopelijk wacht haar een beter lot dan haar voorgangster Isabel Peron, afgezet door de militaire dictatuur en nu vervolgd door de Argentijnse justitie en onder huisarrest wonend in Spanje. Tja, ik zei het al, Argentijnen keren zich snel af van hun presidenten…
Echtgenoot Nestor heeft er slechts één termijn op zitten en kan zich dus herverkiesbaar stellen, maar Nestor weet hoe wispelturig de Argentijnen zijn. Het aantal politici dat zich herhaaldelijk met succes aan de kiezer presenteerde is op één hand te tellen. Argentijnen keren zich zo snel af van hun presidenten dat ze doorgaans het einde van hun mandaat niet halen. En hoewel Nestor tijdens zijn presidentschap een populariteit verwierf die velen van zijn voorgangers hem zouden benijden, treedt de laatste maanden een soort Kirchner-moeheid op. Vooral in het immer ongeduldige Buenos Aires heeft Nestor zijn beste tijd wel gehad en snakt men naar verandering. Bovendien beginnen een aantal recent aan het licht gekomen corruptieschandalen het imago van Nestor aan te tasten. Gelukkig bestaat er voor elk probleem een oplossing en dus mag Cristina (die zich zonder achternaam profileert) de ring in.
Cristina is overigens niet zomaar de eerste de beste. Ze is al langer actief in de nationale politiek dan haar man. Terwijl Nestor gouverneurtje speelde in Patagonië, was Cristina volksvertegenwoordiger en senator in het nationale parlement. En hoewel Cristina officieel geen deel uitmaakt van de regering, is ze één van de belangrijkste en machtigste figuren binnen die regering en is ze er altijd bij als er belangrijke beslissingen worden genomen. Cristina is een First Lady met de hersenen en de ambitie van een Hilary Clinton en de stijl en elegantie van een Jackie Kennedy. Terwijl een andere presidentskandidaat zijn campagne lanceerde door van het noorden naar het zuiden van Argentinië te reizen (een “symbolische omhelzing” van het land, heet dat dan), reisde Cristina naar Madrid om te shoppen en bij de Spaanse koning op de koffie te gaan. Bovendien is het een publiek geheim dat Cristina’s uiterlijk al een tijdje niet meer geheel ‘naturel’ is. Cristina is ‘beauty and brains’ en scoort dan ook zonder moeite hoog in de opiniepeilingen.
Nu ja, de tegenstand is dan ook niet veel soeps. Neem nu Roberto Lavagna, een econoom die in volle financiële crisis minister werd en het land van het bankroet redde. Lavagna wordt door iedereen wel gerespecteerd als econoom, maar heeft het charisma van een Jo Vandeurzen en een schrijnend gebrek aan ideeën over niet-economische thema’s. Anders is het met Elisa Carrió: charisma (en gewicht) te over. Carrió neemt nooit een blad voor de mond en spreekt regeringsleden doorgaans aan als criminelen (helaas blijkt ze dat achteraf vaak terecht te hebben gedaan). Ze ligt dan ook goed in Buenos Aires, waar schelden op elkaar een ‘way of life’ is, maar voor het wat timidere binnenland is Elisa té grof, zodat ze tegenwoordig wat gematigder is geworden, waardoor veel van haar aantrekkingskracht verloren gaat. Ricardo Lopez Murphy is een andere kandidaat. Ook hij was minister voor economie tot hij – na drie weken dienst – zijn plan lanceerde om Argentinië te redden: gewoon geen geld meer uitgeven. Dag universiteit, dag hospitalen, maar uiteindelijk was het dag Lopez Murphy. En bijna deed ook de eeuwige Carlos Menem nog eens mee. Die was al eens twee keer president, roofde alles wat er te roven was, leefde een tijdje in Chili op de vlucht voor de Argentijnse justitie, maar kreeg amnestie en blijft ondanks zijn hoge leeftijd maar kandidaren voor politieke functies, met een dergelijk dalend succes dat Carlos er deze keer toch maar niet aan begint. En aan de kleine linkerzijde treffen we Pino Solanas aan, ex-parlementslid, gevierd filmregisseur en geregeld slachtoffer van aanslagen. Pino maakt er immers een goede gewoonte tegen zowat elke scheen te schoppen die hij op zijn pad vindt en dat wordt hem zelden in dank genomen. Hoewel Pino de man is die het allicht het beste voorheeft met dit land, zijn zijn kansen op de overwinning onbestaande.
Nee, het wordt een makkie voor Cristina, die zich op de dag van mijn verjaardag allicht verkozen ziet tot tweede vrouwelijke presidente in de geschiedenis van Argentinië. Hopelijk wacht haar een beter lot dan haar voorgangster Isabel Peron, afgezet door de militaire dictatuur en nu vervolgd door de Argentijnse justitie en onder huisarrest wonend in Spanje. Tja, ik zei het al, Argentijnen keren zich snel af van hun presidenten…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten