Argentinië beleeft een echt verkiezingsjaar dat zijn hoogtepunt kent op 28 oktober met de presidentsverkiezingen. Intussen worden ook in zowat alle provincies, steden en gemeenten de parlementen en raden vernieuwd. Zondag is dat het geval voor Buenos Aires. Dan vindt immers de eerste ronde plaats van de burgemeesters- en gemeenteraadsverkiezingen. Porteños kunnen dan uit de tientallen kandidaat-burgemeesters één kiezen en de twee best geplaatsen gaan dan door naar de tweede ronde, over enkele weken. Doordat Buenos Aires met voorsprong de belangrijkste stad is van het land, worden de gemeenteraadsverkiezingen hier gezien als een cruciale test met het oog op de presidentsverkiezingen in oktober. En dat betekent dat de campagne in alle hevigheid wordt gevoerd met stevige verwijten en beschuldigingen over en weer. Het betekent ook dat velen het moment rijp achten om allerlei acties te voeren: staking bij de metro, bezetten van straten, blokkeren van in- en uitgangen van publieke gebouwen,…. Want in verkiezingstijd hebben zo’n acties altijd net wat meer succes. De kandidaten haasten zich immers om de acties te steunen in de hoop snel nog wat stemmen te verdienen. En zo zullen de metrobestuurders binnenkort een fikse loonsverhoging krijgen en worden de scholen in sneltreinvaart van nieuwe verwarming voorzien. Dat er veel geld tegenaan wordt gesmeten is duidelijk.
De strijd om het burgemeesterschap gaat tussen drie belangrijke kandidaten.
Volgens alle peilingen wint Mauricio Macri met voorsprong de eerste ronde. Macri is een telg uit een belangrijke zakenfamilie, rijk geworden dankzij de privatiseringen in de jaren ’90. Specialiteit: opkopen van publieke diensten voor een prikje, de prijzen verhogen zonder extra te investeren in de dienstverlening, de winst opstrijken en dan de populairste voetbalclub overnemen om je populair te maken. Macri is immers voorzitter van Boca Juniors, de grootste club van het land waar onder meer Maradona groot is geworden. Dat Macri behoorlijk rechts is, zal intussen al duidelijk zijn. Macri heeft echter een probleem. Hij mag dan al de populairste kandidaat zijn van de drie, hij is tegelijk de kandidaat die de meeste weerstand oproept. Dat hij in de tweede ronde geraakt is zeker, maar dat hij die ook wint is twijfelachtig. Wie in de eerste ronde niet voor Macri heeft gestemd, zal in de tweede ronde allicht de andere kandidaat steunen, wie dat ook moge zijn. Hetzelfde overkwam hem 4 jaar geleden: de eerste ronde winnen, maar dan nauwelijk extra stemmen halen voor de tweede ronde. Voor Macri is dit dus een tweede poging.
Daniel Filmus is de kandidaat van president Kirchner. Filmus is nu nog nationaal minister van onderwijs en krijgt van zijn baas de ene cadeau na de andere. De laatste maanden kregen de leraars loonsverhoging en werden er scholen bijgebouwd. Gevolg: de grijze, onbekende Filmus werd plots een bekende naam en in de ideale positie gebracht om de verkiezingen te winnen. De belangrijkste activiteit van de president is tegenwoordig trouwens het te pas en te onpas opduiken op meetings van Filmus. Extra aandacht voor zijn kandidaat is altijd mooi meegenomen. Als Filmus de tweede ronde haalt (tegen Macri), dan is de kans groot dat hij verkozen geraakt.
Om in de tweede ronde te geraken zal Filmus echter moeten afrekenen met Jorge Telerman, de huidige burgemeester. Telerman is nog maar een jaar burgemeester en kwam aan de macht nadat zijn voorganger werd afgezet. Belangrijkste kenmerk van Telerman: opportunisme. Telerman heeft een verleden als medewerker van de rechtse ex-presidenten Menem en Duhalde, sloot zich toen aan bij het kamp van ex-burgemeester Ibarra die hij vervolgens mee hielp afzetten, steunde Kirchner totdat deze een eigen kandidaat lanceerde en wordt nu gesteund door centrum-linkse partijen zoals de ARI en de socialistische partij. In het jaar dat Telerman burgemeester is heeft hij vooral veel meer geld uitgegeven dan de stad eigenlijk heeft. Zowat alle pleinen en parken werden in recordtempo heraangelegd en er werd met loonsverhoging gesmeten dat het geen naam had. De volgende burgemeester wacht alvast een gigantische geldput.
Wat ik u zeker niet wil onthouden is de lijst van socialistische kandidaten voor de burgemeestersverkiezingen, want hoewel de officiële socialistische partij de kandidatuur van Telerman steunt, zijn er een tiental socialistische splinterpartijen die ook meedoen. Hier het lijstje: Patricia Walsh van de Socialistische Arbeidersbeweging (als ik mocht stemmen, zou het op Walsh zijn), Juan Carlos Beica van Socialistische Convergentie, Marcelo Ramal van de Arbeiderspartij, Christian Castillo van de Partij van Socialistische Arbeiders, Hector Heberling van de Beweging voor het Socialisme, Jorge Selser van de Authentieke Socialistische Partij (tja, dat zeggen ze natuurlijk allemaal) en Jose Castillo van het Front voor de Socialistische Revolutie. Je zal maar socialist zijn in Argentinië…
De strijd om het burgemeesterschap gaat tussen drie belangrijke kandidaten.
Volgens alle peilingen wint Mauricio Macri met voorsprong de eerste ronde. Macri is een telg uit een belangrijke zakenfamilie, rijk geworden dankzij de privatiseringen in de jaren ’90. Specialiteit: opkopen van publieke diensten voor een prikje, de prijzen verhogen zonder extra te investeren in de dienstverlening, de winst opstrijken en dan de populairste voetbalclub overnemen om je populair te maken. Macri is immers voorzitter van Boca Juniors, de grootste club van het land waar onder meer Maradona groot is geworden. Dat Macri behoorlijk rechts is, zal intussen al duidelijk zijn. Macri heeft echter een probleem. Hij mag dan al de populairste kandidaat zijn van de drie, hij is tegelijk de kandidaat die de meeste weerstand oproept. Dat hij in de tweede ronde geraakt is zeker, maar dat hij die ook wint is twijfelachtig. Wie in de eerste ronde niet voor Macri heeft gestemd, zal in de tweede ronde allicht de andere kandidaat steunen, wie dat ook moge zijn. Hetzelfde overkwam hem 4 jaar geleden: de eerste ronde winnen, maar dan nauwelijk extra stemmen halen voor de tweede ronde. Voor Macri is dit dus een tweede poging.
Daniel Filmus is de kandidaat van president Kirchner. Filmus is nu nog nationaal minister van onderwijs en krijgt van zijn baas de ene cadeau na de andere. De laatste maanden kregen de leraars loonsverhoging en werden er scholen bijgebouwd. Gevolg: de grijze, onbekende Filmus werd plots een bekende naam en in de ideale positie gebracht om de verkiezingen te winnen. De belangrijkste activiteit van de president is tegenwoordig trouwens het te pas en te onpas opduiken op meetings van Filmus. Extra aandacht voor zijn kandidaat is altijd mooi meegenomen. Als Filmus de tweede ronde haalt (tegen Macri), dan is de kans groot dat hij verkozen geraakt.
Om in de tweede ronde te geraken zal Filmus echter moeten afrekenen met Jorge Telerman, de huidige burgemeester. Telerman is nog maar een jaar burgemeester en kwam aan de macht nadat zijn voorganger werd afgezet. Belangrijkste kenmerk van Telerman: opportunisme. Telerman heeft een verleden als medewerker van de rechtse ex-presidenten Menem en Duhalde, sloot zich toen aan bij het kamp van ex-burgemeester Ibarra die hij vervolgens mee hielp afzetten, steunde Kirchner totdat deze een eigen kandidaat lanceerde en wordt nu gesteund door centrum-linkse partijen zoals de ARI en de socialistische partij. In het jaar dat Telerman burgemeester is heeft hij vooral veel meer geld uitgegeven dan de stad eigenlijk heeft. Zowat alle pleinen en parken werden in recordtempo heraangelegd en er werd met loonsverhoging gesmeten dat het geen naam had. De volgende burgemeester wacht alvast een gigantische geldput.
Wat ik u zeker niet wil onthouden is de lijst van socialistische kandidaten voor de burgemeestersverkiezingen, want hoewel de officiële socialistische partij de kandidatuur van Telerman steunt, zijn er een tiental socialistische splinterpartijen die ook meedoen. Hier het lijstje: Patricia Walsh van de Socialistische Arbeidersbeweging (als ik mocht stemmen, zou het op Walsh zijn), Juan Carlos Beica van Socialistische Convergentie, Marcelo Ramal van de Arbeiderspartij, Christian Castillo van de Partij van Socialistische Arbeiders, Hector Heberling van de Beweging voor het Socialisme, Jorge Selser van de Authentieke Socialistische Partij (tja, dat zeggen ze natuurlijk allemaal) en Jose Castillo van het Front voor de Socialistische Revolutie. Je zal maar socialist zijn in Argentinië…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten