Sinds ongeveer twee maanden werk ik voor het schooltje De Knikkers. De Knikkers werd een aantal jaren geleden door drie Nederlandse moeders opgericht en is ontussen uitgegroeid tot een echt Nederlands schooltje met drie klassen én subsidies vanuit Nederland. Meer informatie kan je vinden op de website van De Knikkers.
Zelf kwam ik bij De Knikkers terecht via de ambassade die mij in contact bracht met Katlijn, toen nog de enige Vlaamse die les gaf op de school. Ondertussen, nauwelijks twee maanden later, is Katlijn er al weg en werken er al vier Belgen. Want ja, het gaat snel bij De Knikkers. In de drie weken dat ik in België was, namen twee collega’s afscheid en kwamen er drie in de plaats. Op die manier ben ik inmiddels al bijna een ancien geworden. Van de zeven leraars zijn er drie die er al waren en drie na mij bijgekomen. In juli gaan er nog één of twee weg, dus om snel ‘carrière’ te maken is De Knikkers de ideale plaats. Drie klassen, zeven leraars en in totaal een twintigtal leerlingen. Dat is pas luxe. Met Nederlandse euros kan je dan ook behoorlijk wat doen in Argentinië.
Mijn eerste periode (vóór de België-trip) hielp ik Katlijn in de klas van de allerkleinsten. Kleuters van 4 à 5 jaar, die nog niet echt kunnen schrijven en dus bestaat het lesgeven vooral uit spelen en hopen dat ze af en toe een Nederlands woord leren. In sommige gevallen is dat onbegonnen werk. Hoewel alle kinderen minstens één Nederlandstalige ouder hebben, zijn sommigen duidelijk niet met de taal vertrouwd. Geen Nederlands op school, geen Nederlands thuis, dus de twee uurtjes per week dat ze naar De Knikkers komen, maken niet echt veel verschil. Maar goed, we doen wat we kunnen.
Na drie weken België was alles echter veranderd. Katlijn gaf er halsoverkop de brui aan en in sneltreinvaart werden niet minder dan drie leraars gezocht en gevonden om de klas van de allerkleinsten over te nemen. Ik keer terug en tegen alle verwachtingen in ben ik mijn kinderen kwijt. Drie leraars voor de kleinsten is al veel, vier is helemaal absurd. En omdat de kinderen inmiddels al de nieuwe leraars gewoon waren en omgekeerd, werd een andere plaats voor mij gezocht. Of tenminste, is men een andere plaats aan het zoeken voor mij. Op dit moment is er eigenlijk genoeg volk, maar bij De Knikkers verandert dat snel. Ik zit dus in de wachtkamer, zeg maar. En ondertussen help ik wat in een andere klas of doe ik wat administratie. Manusje van alles, eigenlijk. Maar wel goed betaald naar Argentijnse normen.
Benieuwd waar ik uiteindelijk terechtkom…
Zelf kwam ik bij De Knikkers terecht via de ambassade die mij in contact bracht met Katlijn, toen nog de enige Vlaamse die les gaf op de school. Ondertussen, nauwelijks twee maanden later, is Katlijn er al weg en werken er al vier Belgen. Want ja, het gaat snel bij De Knikkers. In de drie weken dat ik in België was, namen twee collega’s afscheid en kwamen er drie in de plaats. Op die manier ben ik inmiddels al bijna een ancien geworden. Van de zeven leraars zijn er drie die er al waren en drie na mij bijgekomen. In juli gaan er nog één of twee weg, dus om snel ‘carrière’ te maken is De Knikkers de ideale plaats. Drie klassen, zeven leraars en in totaal een twintigtal leerlingen. Dat is pas luxe. Met Nederlandse euros kan je dan ook behoorlijk wat doen in Argentinië.
Mijn eerste periode (vóór de België-trip) hielp ik Katlijn in de klas van de allerkleinsten. Kleuters van 4 à 5 jaar, die nog niet echt kunnen schrijven en dus bestaat het lesgeven vooral uit spelen en hopen dat ze af en toe een Nederlands woord leren. In sommige gevallen is dat onbegonnen werk. Hoewel alle kinderen minstens één Nederlandstalige ouder hebben, zijn sommigen duidelijk niet met de taal vertrouwd. Geen Nederlands op school, geen Nederlands thuis, dus de twee uurtjes per week dat ze naar De Knikkers komen, maken niet echt veel verschil. Maar goed, we doen wat we kunnen.
Na drie weken België was alles echter veranderd. Katlijn gaf er halsoverkop de brui aan en in sneltreinvaart werden niet minder dan drie leraars gezocht en gevonden om de klas van de allerkleinsten over te nemen. Ik keer terug en tegen alle verwachtingen in ben ik mijn kinderen kwijt. Drie leraars voor de kleinsten is al veel, vier is helemaal absurd. En omdat de kinderen inmiddels al de nieuwe leraars gewoon waren en omgekeerd, werd een andere plaats voor mij gezocht. Of tenminste, is men een andere plaats aan het zoeken voor mij. Op dit moment is er eigenlijk genoeg volk, maar bij De Knikkers verandert dat snel. Ik zit dus in de wachtkamer, zeg maar. En ondertussen help ik wat in een andere klas of doe ik wat administratie. Manusje van alles, eigenlijk. Maar wel goed betaald naar Argentijnse normen.
Benieuwd waar ik uiteindelijk terechtkom…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten