Het is alweer veel te lang geleden dat ik nog iets op mijn weblog heb gezet. Maar dat is allemaal de schuld van Ilse die het mij hier zo aangenaam en leuk maakte dat ik prompt geen tijd meer had om te schrijven. Maar omdat mooie liedjes slechts een week of zes duren, is Ilse inmiddels weer op weg naar huis en roept de weblog om aandacht.
Toevallig heb ik ook net iets om te vertellen. Gisteren was ik immers te gast op de Belgische ambassade in Buenos Aires. Dat kwam zo. Enige tijd geleden mailde ik de ambassade met een vraagje over Nederlandse lessen in de stad. Volgens de website van de ambassade werden die immers wel georganiseerd, maar voor de rest was de informatie onduidelijk. Temeer daar de website duidelijk al een tijd niet meer geactualiseerd is. Ter illustratie: wanneer de site het heeft over sport in België worden de triomfen bezongen van onze fantastische tennisdame… Dominique Monami. De info op de site leek me dus niet al te betrouwbaar, dus stelde ik mijn vraag per mail en merkte ik terloops op – tja, ik kan het niet laten – dat hun website wel wat aandacht kan gebruiken. Prompt kreeg ik een mail terug van de ambassadeur zelve met een uitnodiging om spoedig eens op de ambassade te komen praten over mijn mail. En dus regelde ik telefonisch een afspraak en mocht ik afgelopen donderdag op de koffie komen bij de ambassadeur.
De Belgische ambassade is de meest centraal gelegen ambassade in Buenos Aires en kijkt uit op de Plaza de Mayo, het centrale plein waar ook de president zijn kantoor heeft. Geen enkel ander land zit zo dicht bij het centrum van de Argentijnse macht als België. Als president Kirchner uit zijn raam kijkt, ziet hij de Belgische vlag voor zich wapperen. Daarmee is ook alles gezegd. Het kleine stukje België is gehuisvest op de achtste verdieping van een grijs flatgebouw en voor wie af en toe eens geconcentreerd wil werken is de Plaza de Mayo zowat de slechtst denkbare locatie. Gemiddeld om de twee dagen wordt er gedemonstreerd, betoogd, geschreeuwd, gezongen en allerlei onrecht aangeklaagd. Voor de rest is de Belgische ambassade stijlvol sjiek ingericht, tenminste voor wie voorbij het loket geraakt. Een foto van Albert en Paola aan de muur, koffietafelboeken over het Koninklijk Paleis in Laken, een wandtapijt aan de muur en het meubilair in typisch Vlaamse eik.
De ambassadeur zelf ontvangt mij bijzonder hartelijk en nodigt mij uit om in de leren fauteuil een koffie met hem te drinken. Vanuit het Waasland trok hij in zijn jonge jaren naar Gent om er aan de universiteit rechten te studeren, wat al meteen een band schiep tussen ons en voor hem een goede gelegenheid was om wat straffe studentenverhalen te vertellen. Naast de universiteit was ook voetbal een gespreksonderwerp waarover de ambassadeur behoorlijk wat bomen kan opzetten. Een voorlopig hoogtepunt in zijn diplomatieke carrière moet dan ook geweest zijn dat hij ambassadeur in Korea was toen daar de wereldbeker voetbal werd georganiseerd en hij verschillende wedstrijden kon bijwonen. Het harde leven van een ambassadeur…
Uiteindelijk komt ook mijn mail ter sprake en bevestigt de ambassadeur mijn vermoeden dat niemand echt naar de website omkijkt. Altijd hetzelfde liedje: te weinig personeel en te veel werk. Gadegeslagen door de koninklijke familie voel ik dan ook een plotse vlaag van vaderlandsliefde opkomen en voor ik het goed en wel besef ben ik vrijwilliger om teksten te schrijven voor de vernieuwde website van de Belgische ambassade in Buenos Aires. We wisselen elkaars gegevens uit (hij geeft mij zijn visitekaartje, ik schrijf mijn adres en telefoonnummer op een verfrommeld stukje papier) en spreken af elkaar spoedig opnieuw te ontmoeten, samen met zijn chauffeur die technisch onderlegd is. Ondertussen kan ik al beginnen schrijven over Kim Clijsters en Justine Henin.
Als iemand suggesties heeft over wat Argentijnen zeker moeten weten over België, dan zijn ze zeker welkom.
Toevallig heb ik ook net iets om te vertellen. Gisteren was ik immers te gast op de Belgische ambassade in Buenos Aires. Dat kwam zo. Enige tijd geleden mailde ik de ambassade met een vraagje over Nederlandse lessen in de stad. Volgens de website van de ambassade werden die immers wel georganiseerd, maar voor de rest was de informatie onduidelijk. Temeer daar de website duidelijk al een tijd niet meer geactualiseerd is. Ter illustratie: wanneer de site het heeft over sport in België worden de triomfen bezongen van onze fantastische tennisdame… Dominique Monami. De info op de site leek me dus niet al te betrouwbaar, dus stelde ik mijn vraag per mail en merkte ik terloops op – tja, ik kan het niet laten – dat hun website wel wat aandacht kan gebruiken. Prompt kreeg ik een mail terug van de ambassadeur zelve met een uitnodiging om spoedig eens op de ambassade te komen praten over mijn mail. En dus regelde ik telefonisch een afspraak en mocht ik afgelopen donderdag op de koffie komen bij de ambassadeur.
De Belgische ambassade is de meest centraal gelegen ambassade in Buenos Aires en kijkt uit op de Plaza de Mayo, het centrale plein waar ook de president zijn kantoor heeft. Geen enkel ander land zit zo dicht bij het centrum van de Argentijnse macht als België. Als president Kirchner uit zijn raam kijkt, ziet hij de Belgische vlag voor zich wapperen. Daarmee is ook alles gezegd. Het kleine stukje België is gehuisvest op de achtste verdieping van een grijs flatgebouw en voor wie af en toe eens geconcentreerd wil werken is de Plaza de Mayo zowat de slechtst denkbare locatie. Gemiddeld om de twee dagen wordt er gedemonstreerd, betoogd, geschreeuwd, gezongen en allerlei onrecht aangeklaagd. Voor de rest is de Belgische ambassade stijlvol sjiek ingericht, tenminste voor wie voorbij het loket geraakt. Een foto van Albert en Paola aan de muur, koffietafelboeken over het Koninklijk Paleis in Laken, een wandtapijt aan de muur en het meubilair in typisch Vlaamse eik.
De ambassadeur zelf ontvangt mij bijzonder hartelijk en nodigt mij uit om in de leren fauteuil een koffie met hem te drinken. Vanuit het Waasland trok hij in zijn jonge jaren naar Gent om er aan de universiteit rechten te studeren, wat al meteen een band schiep tussen ons en voor hem een goede gelegenheid was om wat straffe studentenverhalen te vertellen. Naast de universiteit was ook voetbal een gespreksonderwerp waarover de ambassadeur behoorlijk wat bomen kan opzetten. Een voorlopig hoogtepunt in zijn diplomatieke carrière moet dan ook geweest zijn dat hij ambassadeur in Korea was toen daar de wereldbeker voetbal werd georganiseerd en hij verschillende wedstrijden kon bijwonen. Het harde leven van een ambassadeur…
Uiteindelijk komt ook mijn mail ter sprake en bevestigt de ambassadeur mijn vermoeden dat niemand echt naar de website omkijkt. Altijd hetzelfde liedje: te weinig personeel en te veel werk. Gadegeslagen door de koninklijke familie voel ik dan ook een plotse vlaag van vaderlandsliefde opkomen en voor ik het goed en wel besef ben ik vrijwilliger om teksten te schrijven voor de vernieuwde website van de Belgische ambassade in Buenos Aires. We wisselen elkaars gegevens uit (hij geeft mij zijn visitekaartje, ik schrijf mijn adres en telefoonnummer op een verfrommeld stukje papier) en spreken af elkaar spoedig opnieuw te ontmoeten, samen met zijn chauffeur die technisch onderlegd is. Ondertussen kan ik al beginnen schrijven over Kim Clijsters en Justine Henin.
Als iemand suggesties heeft over wat Argentijnen zeker moeten weten over België, dan zijn ze zeker welkom.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten