Je zal in Argentinië weinig scholen vinden die sjieker zijn dan Saint Catherine’s Moorlands. Erg Argentijns klinkt het al niet, en inderdaad, het heeft meer weg van een Engelse elite-school als Eton dan van het lawaaierige kot voor mijn deur met de kapotte bel, dat moet doorgaan voor een school. Moorlands is dan ook een speciaal geval. Opgericht door een Engelse met een titel is het een tweetalige school, waar leerlingen de ene helft van de dag onderricht worden in het Spaans, en de andere helft in het Engels. De meisjes brengen de ochtend in het Spaans door, de jongens in het Engels. En omgekeerd. Pas als ze 15 jaar zijn (nadat de ‘moeilijkste periode’ achter de rug is), worden beide geslachten met elkaar gemengd. Moorlands is een school met geld, veel geld. De nieuwste aanwinst van de school is immers… (hou u vast) … de straat. Ja, onlangs kocht de school een stuk van de straat en nu sluit ze die straat af, zodat niemand er nog zomaar binnen- of buitenkan. Wie zijn kinderen naar Moorlands wil sturen moet er uiteraard voor betalen. En nog geen klein beetje. Moorlands investeert in de school, de sportinfrastructuur, het materiaal en de leraars. Want ja, alleen de besten mogen voor Moorlands werken en worden er ook dik voor betaald. Niet moeilijk dus dat zowat de helft van het Argentijnse lerarenkorps voor een school als Moorlands wil werken. Weg van de overvolle klasjes, gebrekkige infrastructuur en armoedig loon. Maar Moorlands heeft een duidelijk personeelsbeleid: er wordt nooit geadverteerd en je geraakt er enkel in als je iemand kent en geluk hebt.
Eén van de vele leraars van Moorlands is Jorgelina Perez. Jorgelina werkt in de Spaanse afdeling, basisonderwijs en geeft daar wiskunde. Bovendien is Jorgelina de nicht van Patricio en stelde ze me op een dag voor om eens te gaan luisteren of ik geen job kan krijgen bij Moorlands. Uitstekend idee, maar ik kan natuurlijk niet zomaar naar Moorlands gaan en hopen dat de bazen tijd hebben om eens naar die vreemde Belg te luisteren. Gelukkig was er net een vacature vrij… voor receptionist, een functie die Moorlands erg serieus neemt en waar de absolute top zich mee bemoeit. Om binnen te geraken moest ik dus officieel solliciteren voor die job en dan zien we wel. Uiteraard ben ik de slechts denkbare receptionist voor een dergelijke school. Ik haat telefoneren en mijn telefoonspaans heeft echt nog wel wat oefening nodig. Interesse noch kans voor de job, maar op die manier toch binnengeraakt bij Moorlands.
Eens aangekomen op het gigantische domein van de school, een half uur buiten Buenos Aires, tussen de velden, ontmoet ik er hoofd van de administratie. Een aangename dame die al snel in de mot heeft dat ik helemaal niet in aanmerking kom voor de job, maar mij niettemin helemaal inlicht over de school. We zijn één grote familie, zegt ze elke keer. En ik moet zeggen, voor een eliteschool gaat het er vrij ‘normaal’ aan toe. Ik voelde er me – in t-shirt en jeans – behoorlijk op mijn plaats. Geen gedoe. Na een halfuurtje gezellig gekletst te hebben, word ik eindelijk binnengeloodst in het statige kantoor van de twee bazen van Saint Catherine’s Moorlands. Twee oude dametjes van rond de 70 in couturepakjes. De ene een Engelse – dochter van de stichteres – en de andere (de sjiekste) een Argentijnse. In een mengeling van Spaans en Engels word ik aangesproken en wordt mijn leven tot nu toe ontleed. Mijn cv wordt er bijgehaald en als ‘interesting’ gecatalogeerd. De job als receptionist wordt snel vergeten (oef!), maar de omaatjes zijn toch onder de indruk en willen mij graag opnemen in de Moorlands familie. Meteen wordt rondgebeld naar verschillende afdelingshoofden om te zien waar er plaats is voor mij. Engels? Geen plaats. Frans? Geen plaats. Tot plots een andere sjieke dame verschijnt om met mij te praten over de mogelijkheid om informatica te geven. Daar is blijkbaar wel plaats. Snel komen we echter beiden tot de conclusie dat ik niet geschikt ben om webdesign en dergelijke te geven.
Ik keer dus terug zonder job, maar de Ladies hebben wel mijn gegevens nauwgezet opgeschreven en van zodra er een plaats vrijkomt in één van de taalafdelingen, zal ik worden verwittigd. Volgens Jorgelina betekent dat dat ze wel degelijk onder de indruk waren, anders hadden ze me snel weer op (hun) straat gegooid. Afwachten dus, maar zelfs het bezoekje aan Moorlands was al de moeite waard. Weer een nieuwe kant van Argentinië ontdekt.
Eén van de vele leraars van Moorlands is Jorgelina Perez. Jorgelina werkt in de Spaanse afdeling, basisonderwijs en geeft daar wiskunde. Bovendien is Jorgelina de nicht van Patricio en stelde ze me op een dag voor om eens te gaan luisteren of ik geen job kan krijgen bij Moorlands. Uitstekend idee, maar ik kan natuurlijk niet zomaar naar Moorlands gaan en hopen dat de bazen tijd hebben om eens naar die vreemde Belg te luisteren. Gelukkig was er net een vacature vrij… voor receptionist, een functie die Moorlands erg serieus neemt en waar de absolute top zich mee bemoeit. Om binnen te geraken moest ik dus officieel solliciteren voor die job en dan zien we wel. Uiteraard ben ik de slechts denkbare receptionist voor een dergelijke school. Ik haat telefoneren en mijn telefoonspaans heeft echt nog wel wat oefening nodig. Interesse noch kans voor de job, maar op die manier toch binnengeraakt bij Moorlands.
Eens aangekomen op het gigantische domein van de school, een half uur buiten Buenos Aires, tussen de velden, ontmoet ik er hoofd van de administratie. Een aangename dame die al snel in de mot heeft dat ik helemaal niet in aanmerking kom voor de job, maar mij niettemin helemaal inlicht over de school. We zijn één grote familie, zegt ze elke keer. En ik moet zeggen, voor een eliteschool gaat het er vrij ‘normaal’ aan toe. Ik voelde er me – in t-shirt en jeans – behoorlijk op mijn plaats. Geen gedoe. Na een halfuurtje gezellig gekletst te hebben, word ik eindelijk binnengeloodst in het statige kantoor van de twee bazen van Saint Catherine’s Moorlands. Twee oude dametjes van rond de 70 in couturepakjes. De ene een Engelse – dochter van de stichteres – en de andere (de sjiekste) een Argentijnse. In een mengeling van Spaans en Engels word ik aangesproken en wordt mijn leven tot nu toe ontleed. Mijn cv wordt er bijgehaald en als ‘interesting’ gecatalogeerd. De job als receptionist wordt snel vergeten (oef!), maar de omaatjes zijn toch onder de indruk en willen mij graag opnemen in de Moorlands familie. Meteen wordt rondgebeld naar verschillende afdelingshoofden om te zien waar er plaats is voor mij. Engels? Geen plaats. Frans? Geen plaats. Tot plots een andere sjieke dame verschijnt om met mij te praten over de mogelijkheid om informatica te geven. Daar is blijkbaar wel plaats. Snel komen we echter beiden tot de conclusie dat ik niet geschikt ben om webdesign en dergelijke te geven.
Ik keer dus terug zonder job, maar de Ladies hebben wel mijn gegevens nauwgezet opgeschreven en van zodra er een plaats vrijkomt in één van de taalafdelingen, zal ik worden verwittigd. Volgens Jorgelina betekent dat dat ze wel degelijk onder de indruk waren, anders hadden ze me snel weer op (hun) straat gegooid. Afwachten dus, maar zelfs het bezoekje aan Moorlands was al de moeite waard. Weer een nieuwe kant van Argentinië ontdekt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten