Aan het wonen in Argentinië en in het bijzonder in Buenos Aires zijn – in vergelijking met België en Gent – een aantal voor- en nadelen verbonden. Beginnend met het goede nieuws: de voordelen.
Eén van de grootste voordelen hier is het feit dat werkelijk alles aan huis kan worden besteld. Pizza’s aan huis bezorgen, dat kennen we, maar voor de rest moet je in België de deur uit als je iets wilt. Hier kan je dagenlang thuis opgesloten zitten en toch alle dagen vers eten hebben. De supermarkt, de groentenwinkel, het restaurant in de buurt, de wasserette,… Allemaal komen ze aan huis en je hoeft er niet eens extra voor te betalen. Zin in een ijsje bijvoorbeeld? Bel de lokale ijsmarchand en een halfuur later heb je het heerlijkste artisanaal bereide roomijs in de smaken van je keuze. En je hoeft alleen je zetel uit te komen om de deur op te doen.
Buenos Aires is echt een ‘city that never sleeps’. Dag en nacht kan je er voor alles terecht. Op elk uur van de dag kan je om het even welke activiteit doen. Wil je op zaterdagavond om 1 uur nog naar de film? Geen probleem. Basisgoederen kan je ook altijd kopen, zonder dat je de torenhoge prijzen van de Belgische nachtwinkels moet betalen. Winkelen op zondag? Waar je maar wilt. En iedereen weet dat je in België al eens verlof moet nemen om dingen te regelen die je enkel kunt regelen tijdens de kantooruren. Hier kan je om 22 uur nog altijd naar de post gaan. En drie keer raden wat niet altijd toegankelijk is, wat zelfs nog slechtere openingsuren heeft dan in België, om 15 uur is het hier al afgelopen met… de bank. Dat is echt iets universeels. Banken zijn nooit open op de momenten waarop ze het meest nodig zijn.
Natuurlijk zijn er ook nadelen verbonden aan het leven hier.
Mijn grootste ergernis, de kwaal waar ik persoonlijk het meest mee geconfronteerd word, is het misbruik dat vele grote en kleine handelaars willen maken van het feit dat je een – volgens hen – rijke buitenlander bent. Uiteraard zijn ook hier – net als overal – de meeste mensen eerlijk, maar helaas is het op voorhand moeilijk uit te maken wie eerlijk is en wie niet. In tegenstelling tot in België wordt in de meeste winkels de prijs van de goederen niet aangegeven. Er is echter altijd een batterij winkelbediendes die je graag helpt bij elke vraag. Helaas is het voor iedereen vrij evident dat ik een buitenlander ben. Hoewel ik veel complimenten krijg over mijn Spaans, zal ik nooit accentloos praten, en mijn lengte alleen al schreeuwt mijn vreemde achtergrond uit. Voor te veel mensen is dat een open kans om een extra centje te verdienen. En als ik de prijs vraag van iets, dan kan ik nooit zeker zijn of ik de werkelijke prijs te horen krijg of de prijs met het extra percentje dat de bediende hoopt te verdienen. We hebben al de proef op de som genomen. Als Patricio en ik dezelfde vraag stellen, dan krijgen we niet altijd dezelfde prijs als antwoord. En – toeval of niet – voor mij zijn sommige producten net iets duurder dan voor Argentijnen. Of ik moet bijbetalen voor een dienst die eigenlijk in de prijs is inbegrepen. Dat soort dingen. En dus heb ik inmiddels regels voor mezelf opgesteld. Als ik alleen ben, dan koop ik nooit in winkels waar prijzen niet duidelijk zijn aangegeven, wat betekent dat ik meestal naar de supermarkt ga. En als de prijs die ze mij opgeven afwijkt van de prijs die geafficheerd staat, dan koop ik niets, wat ze mij ook als uitleg geven. Als ik Argentijnse begeleiding heb, dan laat ik hem of haar de prijs vragen.
Het blijft me verbazen hoe traag sommige dingen hier gaan. Volgens mij is het een regel die bijna altijd opgaat: hoe meer personeel een winkel heeft, hoe trager het gaat. Ik weet niet hoe ze het doen, maar iets betalen aan de kassa duurt altijd zoveel langer dan in België. Nooit hebben ze wisselgeld en moet er iemand komen om het te brengen, kassa’s lijken van slechte kwaliteit te zijn en moeten geregeld herstart worden, of soms hebben ze gewoon geen zin en werken ze liever eerst het praatje met de collega’s af. Klant is koning? Niet altijd! Wisselgeld is een terugkerend probleem. De bankautomaat spuit briefjes van 100 pesos, maar in veel zaken worden ze geweigerd, wegens geen wisselgeld. Als ik grote biljetten heb, dan moet ik naar de supermarkt, één van de weinige plaatsen waar ze wel aanvaard worden (al is het ook daar niet altijd van harte). Als ik een krant wil kopen, dan kan ik niet betalen met een biljet groter dan 10 pesos. Vanmorgen betaalde ik met 5 pesos (nauwelijks meer dan 1 euro en de verkoper vroeg me of ik niets kleiner had, aangezien de krant slechts 1,5 peso kost). Heb ik geen kleine biljetten, dan moet ik eerst ergens iets kopen om kleinere biljetten te krijgen. Soms vervelend, maar ook dat went.
Eén van de grootste voordelen hier is het feit dat werkelijk alles aan huis kan worden besteld. Pizza’s aan huis bezorgen, dat kennen we, maar voor de rest moet je in België de deur uit als je iets wilt. Hier kan je dagenlang thuis opgesloten zitten en toch alle dagen vers eten hebben. De supermarkt, de groentenwinkel, het restaurant in de buurt, de wasserette,… Allemaal komen ze aan huis en je hoeft er niet eens extra voor te betalen. Zin in een ijsje bijvoorbeeld? Bel de lokale ijsmarchand en een halfuur later heb je het heerlijkste artisanaal bereide roomijs in de smaken van je keuze. En je hoeft alleen je zetel uit te komen om de deur op te doen.
Buenos Aires is echt een ‘city that never sleeps’. Dag en nacht kan je er voor alles terecht. Op elk uur van de dag kan je om het even welke activiteit doen. Wil je op zaterdagavond om 1 uur nog naar de film? Geen probleem. Basisgoederen kan je ook altijd kopen, zonder dat je de torenhoge prijzen van de Belgische nachtwinkels moet betalen. Winkelen op zondag? Waar je maar wilt. En iedereen weet dat je in België al eens verlof moet nemen om dingen te regelen die je enkel kunt regelen tijdens de kantooruren. Hier kan je om 22 uur nog altijd naar de post gaan. En drie keer raden wat niet altijd toegankelijk is, wat zelfs nog slechtere openingsuren heeft dan in België, om 15 uur is het hier al afgelopen met… de bank. Dat is echt iets universeels. Banken zijn nooit open op de momenten waarop ze het meest nodig zijn.
Natuurlijk zijn er ook nadelen verbonden aan het leven hier.
Mijn grootste ergernis, de kwaal waar ik persoonlijk het meest mee geconfronteerd word, is het misbruik dat vele grote en kleine handelaars willen maken van het feit dat je een – volgens hen – rijke buitenlander bent. Uiteraard zijn ook hier – net als overal – de meeste mensen eerlijk, maar helaas is het op voorhand moeilijk uit te maken wie eerlijk is en wie niet. In tegenstelling tot in België wordt in de meeste winkels de prijs van de goederen niet aangegeven. Er is echter altijd een batterij winkelbediendes die je graag helpt bij elke vraag. Helaas is het voor iedereen vrij evident dat ik een buitenlander ben. Hoewel ik veel complimenten krijg over mijn Spaans, zal ik nooit accentloos praten, en mijn lengte alleen al schreeuwt mijn vreemde achtergrond uit. Voor te veel mensen is dat een open kans om een extra centje te verdienen. En als ik de prijs vraag van iets, dan kan ik nooit zeker zijn of ik de werkelijke prijs te horen krijg of de prijs met het extra percentje dat de bediende hoopt te verdienen. We hebben al de proef op de som genomen. Als Patricio en ik dezelfde vraag stellen, dan krijgen we niet altijd dezelfde prijs als antwoord. En – toeval of niet – voor mij zijn sommige producten net iets duurder dan voor Argentijnen. Of ik moet bijbetalen voor een dienst die eigenlijk in de prijs is inbegrepen. Dat soort dingen. En dus heb ik inmiddels regels voor mezelf opgesteld. Als ik alleen ben, dan koop ik nooit in winkels waar prijzen niet duidelijk zijn aangegeven, wat betekent dat ik meestal naar de supermarkt ga. En als de prijs die ze mij opgeven afwijkt van de prijs die geafficheerd staat, dan koop ik niets, wat ze mij ook als uitleg geven. Als ik Argentijnse begeleiding heb, dan laat ik hem of haar de prijs vragen.
Het blijft me verbazen hoe traag sommige dingen hier gaan. Volgens mij is het een regel die bijna altijd opgaat: hoe meer personeel een winkel heeft, hoe trager het gaat. Ik weet niet hoe ze het doen, maar iets betalen aan de kassa duurt altijd zoveel langer dan in België. Nooit hebben ze wisselgeld en moet er iemand komen om het te brengen, kassa’s lijken van slechte kwaliteit te zijn en moeten geregeld herstart worden, of soms hebben ze gewoon geen zin en werken ze liever eerst het praatje met de collega’s af. Klant is koning? Niet altijd! Wisselgeld is een terugkerend probleem. De bankautomaat spuit briefjes van 100 pesos, maar in veel zaken worden ze geweigerd, wegens geen wisselgeld. Als ik grote biljetten heb, dan moet ik naar de supermarkt, één van de weinige plaatsen waar ze wel aanvaard worden (al is het ook daar niet altijd van harte). Als ik een krant wil kopen, dan kan ik niet betalen met een biljet groter dan 10 pesos. Vanmorgen betaalde ik met 5 pesos (nauwelijks meer dan 1 euro en de verkoper vroeg me of ik niets kleiner had, aangezien de krant slechts 1,5 peso kost). Heb ik geen kleine biljetten, dan moet ik eerst ergens iets kopen om kleinere biljetten te krijgen. Soms vervelend, maar ook dat went.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten