Eerder had ik al het genoegen het WK voetbal te mogen meemaken in een land waar buiten voetbal weinig dingen heilig zijn. Maar een Argentijnse voetbalervaring kan nooit compleet zijn zonder zelf eens naar een match te gaan kijken. De eerste helft van het seizoen is bijna afgelopen, nog één speeldag vóór de zomerstop. Boca Juniors leidt – zoals zo vaak – de competitie en op een bescheiden tiende plaats staat Racing, één van de oudste clubs uit Argentinië én de allereerste wereldkampioen voor clubs, lang geleden. Racing is de club van de familie Perez. Hoewel ze allemaal aan de andere kant van de stad wonen, klopt het Perez-hart voor Racing, de club van de grootvader die in het zuiden van de stad woonde, dicht bij het stadion van Racing. Door de nogal hoge graad van hooliganisme in Argentinië, de laatste weken was dat constant in het nieuws, gaat de familie niet zo vaak meer naar het voetbal. Maar doordat Racing het niet zo heel goed doet dit seizoen en de tegenstander van gisterenavond een bevriende en nog slechter geklasseerde ploeg was (Gimnasio) was er dit keer geen gevaar op geweld. Oudste broer Mariano nam zelfs zijn twee dochtertjes mee (zie foto), volledig uitgerust in de gepaste kleuren: het traditionele lichtblauw en wit, dé kleuren van de nationale ploeg en dus ook van Racing.
Racing is geen echte topclub – maar zeg dat nooit luidop tegen een Perez – en het voetbalstadion is groot (62.000 plaatsen), maar mager uitgerust. Geen groot scherm, zelfs geen scorebord. Je moet zelf de tijd bijhouden om te weten wanneer de 90 minuten bijna om zullen zijn. Maar dat verandert niets aan het enthousiasme van de Racing-fans. De hele wedstrijd wordt er gezongen, geschreeuwd en gesprongen. Voetbalstadia moeten hier behoorlijk stevig zijn. En goals worden minutenlang gevierd. En gelukkig viel er gisterenavond veel te vieren. Nadat Gimnasio eerst op voorsprong kwam dankzij een penalty, werd het uiteindelijk nog 3-1 voor Racing, nadat twee Gimnasio-spelers van het veld werden gestuurd. Feest bij de Racing-fans dus en iedereen gelukkig naar huis (na het traditionele feestmaal van bier en pizza, natuurlijk). Vanaf nu ben ik officieel ook een Racing-fan, en aangezien ze in dezelfde kleuren spelen als AA Gent is dat perfect te verantwoorden.
En voor voetbalfans is mijn appartement een echte hemel op aarde. Want wat zie ik als ik op mijn balkon sta? Juist, een voetbalveld waar plaatselijke ploegjes regelmatig op spelen (zie foto). Constant goeie zitplaatsen voor een voetbalmatch. Ik zal me hier allicht nooit vervelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten