Ik ben nooit een grote fan van kerstdag geweest en ik zal het allicht nooit worden. Ondanks de grote culturele en klimatologische verschillen, is kerstdag overal min of meer hetzelfde: je eerst door de menigtes worstelen op zoek naar een geschikt kerstcadeau en dan – op kerstavond – eten tot je erbij neervalt en de verveling die na een paar uren onvermijdelijk toeslaat. Bijna elk jaar slaag ik erin om aan het hele kerstgedoe grotendeels te ontsnappen, al skiënd in Meribel, maar dit jaar was er geen ontkomen aan. Elke suggestie die ik maakte dat ik niet zoveel om kerstdag geef en geen probleem zou hebben om gewoon thuis te blijven, werd door de familie Perez krachtig afgewimpeld. Ik moest en zou met hen vieren.
Maar eerst moest er nog gewerkt worden, want ik had toegezegd van 40 empanada’s te maken voor het feest. Het grootste deel van de dag bracht ik dus door in de keuken, waar de oven op volle toeren draaide. En het was sowieso al 30 graden. Daarna naar Olga’s huis, waar ze mij vroeg om een foto te nemen van haar mooi versierde kerstboom en waar haar broer Tio (nonkel) Nene en Eli ons opwachtten om ons naar de quinta in Pilar (op zo’n 40 kilometer van Buenos Aires) te voeren. En dan maar boefen met een stuk van de grote familie: Olga met al haar kinderen en kleinkinderen, haar broer Nene met zijn zoon, haar tweelingbroer Julio met zijn gezin en Romulo, een nonkel van Eli, met zijn gezin. Alleen de kinderen kregen bijna geen hap door de keel, ongeduldig wachtend op de kerstman die om middernacht zou verschijnen. Vooral Mica (foto) vroeg zowat elke 5 minuten hoe laat het was en werd bijna gek van ongeduld.
Haar wachten werd gelukkig beloond, want om middernacht verscheen inderdaad de kerstman, geladen met vele zakken vol cadeautjes, waarvan toch een aantal voor mij: vooral t-shirts, want dat geven zowat alle volwassenen aan elkaar. Niet te duur (zo’n 5 euro) en gemakkelijk om te ruilen als het niet bevalt. En na het uitdelen van de cadeau’s en het uitwuiven van de kerstman, werd er volop drank uitgedeeld om te toosten op kerstdag. Vooral schuimwijn, al dan niet met een bolletje citroenijs, en cider. Daarna werden nog wat papieren heteluchtballons opgelaten (foto), sommige met boodschappen op van de kinderen, maar dan sloeg het noodlot toch een beetje toe. Het begon te regenen en het feestje viel wat in het water. De enige activiteit die nog overbleef was het spelen van ‘truco’, een kaartspel dat hopeloos ingewikkeld is en ik dus nog niet onder de knie heb.
En dan begon de verveling natuurlijk toe te slaan. De ene helft van het gezelschap was aan het indommelen, de andere helft was truco aan het spelen, en ik zat er zowat tussenin. Ik was dus enigszins opgelucht toen Eli ons (Olga, Patricio en ik) naar huis voerde na alweer bevestiging te hebben gekregen dat kerstdag toch niet echt mijn ding is.
Meer foto’s van het kerstfeest op mijn Picasa-webalbum:
http://picasaweb.google.be/tomascoppens/
Geen opmerkingen:
Een reactie posten