La Familia

Mijn eerste prioriteit hier is het zoeken naar een eigen plek. Dat kan allicht enkele weken duren, maar gelukkig heb ik een voorlopige thuis gevonden bij de familie Perez, de familie van Patricio die de meesten onder jullie inmiddels kennen. Niet in Buenos Aires zelf, maar in Boulogne-Sur-Mer. Inderdaad, zo heet het hier. De zee is enkele honderden kilometers hiervandaan, het enige water in Boulogne-Sur-Mer komt uit de kraan. De stad is genoemd naar de gelijknamige Franse badstad waar de grote Argentijnse bevrijder San Martín zijn laatste levensjaren doorbracht en waar hij overleed. Dat je die naam beter kan gebruiken voor een stad of dorp dat daadwerkelijk aan zee ligt, is hier niet helemaal doorgedrongen. Maar goed, ik ben dus ‘sur mer’ in een voorstad op zo’n 15-20 kilometer van Buenos Aires.

De familie Perez bestaat, zoals elke degelijke Argentijnse familie, uit een honderdtal dichte familieleden. Patricio heeft een twintigtal neven en nichten (ik heb er één) en een dozijn tantes en nonkels. Gelukkig wonen ze niet allemaal hier. Met mij erbij zijn we met z’n vieren wat meer dan draaglijk is. Moeder Olga (zie foto) zwaait de scepter. Sinds ze 20 jaar geleden haar man buitenschopte, voedde ze haar drie kinderen zo goed als helemaal alleen op. Olga werkt zes dagen per week, in de namiddag en de avond, afwisselend in een hippodroom en in een gokkantoor waar ze weddenschappen plaatst voor haar klanten. Ik zie haar dus enkel ’s morgens en heel laat in de avond als ze thuiskomt. Terwijl ze aan de slag is, draait de video op volle toeren, zodat Olga als ze ’s avonds thuiskomt haar novelas (soaps) kan zien. Het is zowat haar enige hobby. Voor de rest verveelt ze zich nogal snel, zodat we regelmatig opgetrommeld worden om met haar aan tafel te zitten, mate te drinken en te praten over vanalles en nog wat. En intussen probeert ze mij zoveel mogelijk te doen eten. Gelukkig heeft ze inmiddels begrepen dat een halve kip, een biefstuk én een worst echt té veel is als avondeten. De porties zijn al wat genormaliseerd.

De oudste zoon Mariano – getrouwd, twee dochters – is inmiddels al een tijd het huis uit, zodat enkel zoon Patricio en dochter Daniella overblijven. Ook Dani werkt in de gokindustrie en werkt afwisselend ’s avonds en ’s nachts. Tussendoor probeert ze ook nog Engels te studeren. Dani (21, en vanaf 31 oktober 22) is de jongste en zeker ook de luidruchtigste. Patricio en Olga zijn rustige mensen, maar voor Dani staat spreken gelijk met roepen. Laat ons zeggen dat ze nogal een dragende stem heeft om het eufemistisch uit te drukken. Maar behalve het volume is er niets op aan te merken. Dani neemt mij vaak onder haar vleugels om dingen te regelen voor mij en om mij de weg te wijzen in de buurt. Jarenlang heb ik gezeurd om een klein zusje te krijgen en nu heb ik er eventjes één.

Verder wonen hier ook nog: de lelijkste en vuilste kat die ik ooit heb gezien (ik ben normaal dol op katten, maar dit dier is werkelijk afschuwelijk) maar die is inmiddels al een paar dagen verdwenen en dat lijkt niemand te storen; en Brigitte (zie foto), de dolle Golden Retriever die zich meteen aan mij gehecht heeft. Veel aandacht is het beestje niet gewoon, ze is er vooral als waakhond (alhoewel ik twijfel aan haar capaciteiten als bewaker) en krijgt voor de rest weinig affectie. Van mij krijgt ze die wel, zodat ik elke dag helemaal afgelekt word.

De rest van de familie woont wat verder en ik ken, uiteraard, nog niet iedereen. Zaterdag heb ik een aantal van Patricio’s nichten ontmoet. Twee nichten, Paula en Mariana, dansen flamenco en moesten optreden op een flamenco-festival in San Telmo, de mooiste en één van de oudste wijken van Buenos Aires. De directe familie van de twee nichten was er ook, zodat ik nu ook al wat tantes en nonkels ken. En ten slotte is er Abuela Carmen, Olga’s moeder, een strenge en weinig populaire oma. Carmen komt uit Catamarca, een plattelandsprovincie in het noordwesten waar het leven hard is. Ze woont afwisselend daar (waar ze een soort pensionnetje uitbaat) en hier in Buenos Aires waar haar vijf kinderen wonen: Olga en haar vier broers. Carmen is weinig populair bij haar (klein)kinderen omdat ze bijzonder kritisch is voor alles en iedereen rond haar. Toen ik haar ontmoette was ze al ruzie aan het maken met Dani omdat haar kleindochter, volgens haar, te lui is en te veel geld spendeert aan onnodige dingen. En wanneer Dani nu eindelijk eens aan trouwen zal denken, wil Carmen ook steeds weten. Voor wie het vergeten is, Dani is 21. Ik was al lang tevoren gewaarschuwd voor de hardheid van Carmen, maar het viel mij nog mee. Ik denk dat ik zelfs een beetje in de smaak val. Vooral het feit dat ik niet rook, leverde mij heel wat punten op. Carmens grootste frustratie is dat al haar kinderen en kleinkinderen roken, één van haar favoriete klachten en een steeds terugkerende wens bij elke verjaardag en moederdag. Goede punten voor mij, dus. Wel was ze erg kritisch over de manier waarop ik kip eet. Met mens en vork. Dat hoort niet, zelfs al was het een kippenborst waar nauwelijks puzzelwerk aan is.

En intussen probeer ik mezelf wat nuttig te maken door wat in de tuin te werken (zie foto), boodschappen te doen of wat te kuisen. Hoe geweldig de familie Perez ook is, een eigen plek blijft toch prioriteit nummer één.