Ik heb het even nageteld: inmiddels heb ik gebruik gemaakt van de diensten van 15 luchtvaartmaatschappijen, waaronder een aantal behoorlijk obscure zoals het Braziliaanse GOL dat recentelijk één van haar vliegtuigen zag neerstorten in het Amazonegebied. En hoewel de ene maatschappij al beter is dan de andere, heb ik bij het verlaten van een vliegtuig nooit gedacht om nooit meer met deze of gene maatschappij te vliegen. Tot nu. Wees allen gewaarschuwd: als het te vermijden is, vlieg dan niet met Air Madrid. En als Air Madrid de enige optie is, blijf dan maar gewoon thuis. U gelooft mij niet? Zie hier dan de zaak Tomas Coppens versus Air Madrid.
Bewijsstuk 1: “Wij kunnen u niet op het vliegtuig toelaten”, krijg ik bij de check-in te horen, maar dan natuurlijk wel in het Spaans. Na een uur aanschuiven in de rij, weet een dame mij het nieuws vertellen dat ik met een biljet enkele reis helaas niet kan vertrekken. Aangezien Air Madrid mij zelf een biljet enkele reis heeft verkocht, reageer ik aanvankelijk met ongeloof en zelfs met teleurstelling over mijn gebrekkige Spaans. Stel u voor, mijn Spaans is zo slecht dat ik lijk te begrijpen dat ik gewoon niet mee mag vliegen. Maar helaas of hoera (het is maar hoe je het bekijkt), mijn Spaans is wel degelijk van een behoorlijk hoog niveau. Nee, de Argentijnse immigratie aanvaardt geen toeristen met een enkele reis. Dat zou logisch klinken als Argentinië deel uitmaakte van de Schengen-zone waar zulke absurde regels wel bestaan, maar in de drie keren dat ik Argentinië al ben binnengekomen, heeft nog nooit iemand gepolst naar mijn terugkeerplannen. Los daarvan meld ik de dame dat er overigens wel meerdere manieren om Argentinië te verlaten en dat ik wel degelijk van plan ben om het land binnen de drie maanden te verlaten, maar dan per bus. Wat overigens geheel de waarheid is. Ah goed, dan is het opgelost, beweert de dame. Als ze dan juist even mijn busticket voor januari 2007 mag zien, dan is alles zo gepiept. Zou ze het menen of is het sarcasme? Om dat te weten moet ik mijn Spaans echt wel bijschaven, maar mijn voorspelbare antwoord is natuurlijk dat ik op dat moment geen busticket naar Bolivië tevoorschijn kan toveren. Ze blijft dus bij haar stuk, voor mij is geen plaats op het vliegtuig. Gelukkig komt ze zelf met een oplossing. Als ik nu even snel een retourticket boek, dan kan ik er wel nog op. Het zal wel wat kosten, maar als ik een heel duur ticket koop dan ik altijd mijn geld (of toch het grootste deel ervan) terugkrijgen als ik beslis geen gebruik te maken van het ticket. Probleem opgelost, denkt zo’n Air Madrid hostess dan. Toch niet. Niet alleen weiger ik deze oplossing die er voor mij geen is, ik heb ook helemaal niet genoeg geld bij mij om zo’n oplossing zelfs maar te overwegen. Er wordt een overste bijgehaald, maar zij is even onvermurwbaar. Ik moet en zal een retourticket kopen, anders mag ik gewoon niet mee. Ik ben de wanhoop nabij, tot een bediende van enige rijen verder (want ondertussen doet de zaak van ‘el belga’ al goed de ronde) zich mijn lot aantrekt. Hij wenkt mij om bij hem te komen en nauwelijks twee minuten later heb ik een instapkaart op zak en is mijn bagage ervandoor. Blijkbaar toch niet zo’n groot probleem. Voor wie hierin toch nog een verzachtende omstandigheid ziet voor Air Madrid: de bediende die mij uiteindelijk heeft geholpen, droeg een Iberia-uniform.
Bewijsstuk 2: Het vertrekuur van vlucht NM1231 was 13u30. Vreemd, ik vind dit nergens terug op de vele schermen die alle vertrektijden aankondigen. Tot ik, ergens op het laatste scherm, zie staan:
17u20 – NM1231 – Buenos Aires
Ik ga uitleg vragen aan een Air Madrid standje waar zich ondertussen al een groep boze passagiers heeft verzameld. Ik laat de Spaanstaligen rustig elkaar uitschelden en als de scène afgelopen is, vraag ik rustig aan het bevoegde meisje en in het Engels deze keer (kwestie van mezelf te onderscheiden van de opgewonden latino’s) wat er aan de hand is. De vlucht vertrekt gewoon vier uren later. Vervelend, maar gelukkig bestaan er ondertussen Europese regels die de reizigers in zo’n geval het recht op een compensatie verlenen. Helaas heb ik het bij het verkeerde eind. De vlucht is helemaal niet te laat, er is gewoon een nieuwe uurregeling. Later hoor ik van andere passagiers dat Air Madrid de laatste weken al vaak te kampen heeft gehad met vertragingen en elke keer een compensatie van 600 euro per passagier moet ophoesten. Vandaar dat ze er nu iets op hebben gevonden. Geen vertragingen meer, maar gewoon een uurverandering. Lekker goedkoop en blijkbaar een vergeten achterpoortje in de wetgeving. Verder meld ik het meisje dat er in Buenos Aires mensen op mij zullen wachten en vraag of ik die kan verwittigen dat ik te laat zal zijn zodat zij geen uren hoeven te wachten op mij. Geen probleem, ik moet naam en telefoonnummer van de persoon achterlaten en dan zorgt zij er persoonlijk voor dat het kantoor in Buenos Aires de persoon in kwestie op de hoogte brengt. Nooit gebeurd, natuurlijk.
Bewijsstuk 3:
Tegen 16u30 heeft iedereen zich aan gate B21 verzameld, klaar om in te stappen. Daar komen al twee Air Madridders aan om iedereen te laten opstappen, ware het niet dat ze er enkel zijn om om te roepen dat het vertrek met een uur wordt uitgesteld. Dit keer gaat het om een echte vertraging. Meteen ontstaat er woede. En voor de twee bedienden het beseffen worden ze omringd door dezelfde heethoofden die ik eerder ook al aan het werk zag. Blijkt dat die mensen eigenlijk de dag voordien al hadden moeten vertrekken maar toen was de vlucht overboekt. En vandaag krijgen ze dan nog eens een pak vertraging te verwerken. Je zou van minder lastig worden. De twee krijgen de volle laag tot een wat rustigere oude man terecht opmerkt dat ze de verkeerde mensen aanpakken. Voor ik het goed en wel besef is er een algemene consensus binnen de reizigersgroep dat we iemand willen spreken met enig gezag, omdat de twee jongelingen ons eigenlijk niets kunnen of willen vertellen. Ze geven geen reden voor de vertraging op en lijken niet te kunnen garanderen dat we vandaag nog vertrekken. Met handgeklap en gescandeer worden dus de verantwoordelijken geroepen. Maar in plaats daarvan krijgen we de Guardia Civil op ons dak die de gemoederen moet komen bedaren. Omdat de Guardia Civil ook maar een schuilnaam is voor flikken, dreigt hun aanwezigheid pas echt de zaak uit de hand te laten lopen. Even sta ik middenin de actie. Wanneer een man naast mij een foto neemt van de scène met de Guardia Civil, komt één van die flikken aangestormd en eist hij de camera op. De man in kwestie weigert uiteraard en voor ik het weet sta ik tussen de flikken en een groter wordende groep mensen aan de kant van de amateurfotograaf. Nu pas dreigt een handgemeen te ontstaan (vooraleer de flikken kwamen werd er enkel wat gescholden) tot de bewuste foto voor het oog van iedereen wordt gewist en de Guardia Civil terug overgaan tot het bewaren van de orde en dit keer worden ze door zowat iedereen gefotografeerd, zodat er nog weinig tegen te beginnen valt. Er wordt wat getrokken en tegen wat toestellen geschopt en de Guardia Civil vragen en krijgen versterking. Nog goed dat er geen waterkanon binnenkan, of zouden ze een draagbaar kanonnetje hebben voor zulke gevallen? De sfeer blijft de hele tijd gespannen maar om 18u30 worden we dan toch op het vliegtuig gelaten.
Dat zijn de drie belangrijkste bewijsstukken, maar ook tijdens de vlucht slaagt Air Madrid er voortdurend in het ongenoegen op te wekken van de passagiers, door onder meer de toiletten af te sluiten op het moment dat het eten wordt rondgediend. Enfin, ik wil maar zeggen: als u ooit in de verleiding wordt gebracht om met Air Madrid te reizen, doe het dan liever niet.
Bewijsstuk 1: “Wij kunnen u niet op het vliegtuig toelaten”, krijg ik bij de check-in te horen, maar dan natuurlijk wel in het Spaans. Na een uur aanschuiven in de rij, weet een dame mij het nieuws vertellen dat ik met een biljet enkele reis helaas niet kan vertrekken. Aangezien Air Madrid mij zelf een biljet enkele reis heeft verkocht, reageer ik aanvankelijk met ongeloof en zelfs met teleurstelling over mijn gebrekkige Spaans. Stel u voor, mijn Spaans is zo slecht dat ik lijk te begrijpen dat ik gewoon niet mee mag vliegen. Maar helaas of hoera (het is maar hoe je het bekijkt), mijn Spaans is wel degelijk van een behoorlijk hoog niveau. Nee, de Argentijnse immigratie aanvaardt geen toeristen met een enkele reis. Dat zou logisch klinken als Argentinië deel uitmaakte van de Schengen-zone waar zulke absurde regels wel bestaan, maar in de drie keren dat ik Argentinië al ben binnengekomen, heeft nog nooit iemand gepolst naar mijn terugkeerplannen. Los daarvan meld ik de dame dat er overigens wel meerdere manieren om Argentinië te verlaten en dat ik wel degelijk van plan ben om het land binnen de drie maanden te verlaten, maar dan per bus. Wat overigens geheel de waarheid is. Ah goed, dan is het opgelost, beweert de dame. Als ze dan juist even mijn busticket voor januari 2007 mag zien, dan is alles zo gepiept. Zou ze het menen of is het sarcasme? Om dat te weten moet ik mijn Spaans echt wel bijschaven, maar mijn voorspelbare antwoord is natuurlijk dat ik op dat moment geen busticket naar Bolivië tevoorschijn kan toveren. Ze blijft dus bij haar stuk, voor mij is geen plaats op het vliegtuig. Gelukkig komt ze zelf met een oplossing. Als ik nu even snel een retourticket boek, dan kan ik er wel nog op. Het zal wel wat kosten, maar als ik een heel duur ticket koop dan ik altijd mijn geld (of toch het grootste deel ervan) terugkrijgen als ik beslis geen gebruik te maken van het ticket. Probleem opgelost, denkt zo’n Air Madrid hostess dan. Toch niet. Niet alleen weiger ik deze oplossing die er voor mij geen is, ik heb ook helemaal niet genoeg geld bij mij om zo’n oplossing zelfs maar te overwegen. Er wordt een overste bijgehaald, maar zij is even onvermurwbaar. Ik moet en zal een retourticket kopen, anders mag ik gewoon niet mee. Ik ben de wanhoop nabij, tot een bediende van enige rijen verder (want ondertussen doet de zaak van ‘el belga’ al goed de ronde) zich mijn lot aantrekt. Hij wenkt mij om bij hem te komen en nauwelijks twee minuten later heb ik een instapkaart op zak en is mijn bagage ervandoor. Blijkbaar toch niet zo’n groot probleem. Voor wie hierin toch nog een verzachtende omstandigheid ziet voor Air Madrid: de bediende die mij uiteindelijk heeft geholpen, droeg een Iberia-uniform.
Bewijsstuk 2: Het vertrekuur van vlucht NM1231 was 13u30. Vreemd, ik vind dit nergens terug op de vele schermen die alle vertrektijden aankondigen. Tot ik, ergens op het laatste scherm, zie staan:
17u20 – NM1231 – Buenos Aires
Ik ga uitleg vragen aan een Air Madrid standje waar zich ondertussen al een groep boze passagiers heeft verzameld. Ik laat de Spaanstaligen rustig elkaar uitschelden en als de scène afgelopen is, vraag ik rustig aan het bevoegde meisje en in het Engels deze keer (kwestie van mezelf te onderscheiden van de opgewonden latino’s) wat er aan de hand is. De vlucht vertrekt gewoon vier uren later. Vervelend, maar gelukkig bestaan er ondertussen Europese regels die de reizigers in zo’n geval het recht op een compensatie verlenen. Helaas heb ik het bij het verkeerde eind. De vlucht is helemaal niet te laat, er is gewoon een nieuwe uurregeling. Later hoor ik van andere passagiers dat Air Madrid de laatste weken al vaak te kampen heeft gehad met vertragingen en elke keer een compensatie van 600 euro per passagier moet ophoesten. Vandaar dat ze er nu iets op hebben gevonden. Geen vertragingen meer, maar gewoon een uurverandering. Lekker goedkoop en blijkbaar een vergeten achterpoortje in de wetgeving. Verder meld ik het meisje dat er in Buenos Aires mensen op mij zullen wachten en vraag of ik die kan verwittigen dat ik te laat zal zijn zodat zij geen uren hoeven te wachten op mij. Geen probleem, ik moet naam en telefoonnummer van de persoon achterlaten en dan zorgt zij er persoonlijk voor dat het kantoor in Buenos Aires de persoon in kwestie op de hoogte brengt. Nooit gebeurd, natuurlijk.
Bewijsstuk 3:
Tegen 16u30 heeft iedereen zich aan gate B21 verzameld, klaar om in te stappen. Daar komen al twee Air Madridders aan om iedereen te laten opstappen, ware het niet dat ze er enkel zijn om om te roepen dat het vertrek met een uur wordt uitgesteld. Dit keer gaat het om een echte vertraging. Meteen ontstaat er woede. En voor de twee bedienden het beseffen worden ze omringd door dezelfde heethoofden die ik eerder ook al aan het werk zag. Blijkt dat die mensen eigenlijk de dag voordien al hadden moeten vertrekken maar toen was de vlucht overboekt. En vandaag krijgen ze dan nog eens een pak vertraging te verwerken. Je zou van minder lastig worden. De twee krijgen de volle laag tot een wat rustigere oude man terecht opmerkt dat ze de verkeerde mensen aanpakken. Voor ik het goed en wel besef is er een algemene consensus binnen de reizigersgroep dat we iemand willen spreken met enig gezag, omdat de twee jongelingen ons eigenlijk niets kunnen of willen vertellen. Ze geven geen reden voor de vertraging op en lijken niet te kunnen garanderen dat we vandaag nog vertrekken. Met handgeklap en gescandeer worden dus de verantwoordelijken geroepen. Maar in plaats daarvan krijgen we de Guardia Civil op ons dak die de gemoederen moet komen bedaren. Omdat de Guardia Civil ook maar een schuilnaam is voor flikken, dreigt hun aanwezigheid pas echt de zaak uit de hand te laten lopen. Even sta ik middenin de actie. Wanneer een man naast mij een foto neemt van de scène met de Guardia Civil, komt één van die flikken aangestormd en eist hij de camera op. De man in kwestie weigert uiteraard en voor ik het weet sta ik tussen de flikken en een groter wordende groep mensen aan de kant van de amateurfotograaf. Nu pas dreigt een handgemeen te ontstaan (vooraleer de flikken kwamen werd er enkel wat gescholden) tot de bewuste foto voor het oog van iedereen wordt gewist en de Guardia Civil terug overgaan tot het bewaren van de orde en dit keer worden ze door zowat iedereen gefotografeerd, zodat er nog weinig tegen te beginnen valt. Er wordt wat getrokken en tegen wat toestellen geschopt en de Guardia Civil vragen en krijgen versterking. Nog goed dat er geen waterkanon binnenkan, of zouden ze een draagbaar kanonnetje hebben voor zulke gevallen? De sfeer blijft de hele tijd gespannen maar om 18u30 worden we dan toch op het vliegtuig gelaten.
Dat zijn de drie belangrijkste bewijsstukken, maar ook tijdens de vlucht slaagt Air Madrid er voortdurend in het ongenoegen op te wekken van de passagiers, door onder meer de toiletten af te sluiten op het moment dat het eten wordt rondgediend. Enfin, ik wil maar zeggen: als u ooit in de verleiding wordt gebracht om met Air Madrid te reizen, doe het dan liever niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten