Vorige dinsdag gaf ik aan mijn groep volwassen leerlingen huiswerk mee. Omdat ze volop de verleden tijd aan het oefenen zijn (wat heb je gisteren gedaan?), kregen ze als opdracht deze week een dagboek bij te houden en dat de week nadien in te dienen. Ook voor mezelf leek het me geen slecht idee. Op die manier kan ik de blog misschien wat nieuw leven inblazen. En dus is dit mijn dagboek van de afgelopen week.
Woensdag 17 september
Omdat ik op woensdag bijna altijd vrij heb en bovendien het appartement voor mij alleen heb, is het dé dag bij uitstek om huisman te spelen. Na mijn gebruikelijke ochtendritueel (koffie drinken, het nieuws checken in België en Argentinië en mij klaarmaken) begin ik aan mijn dagtaak. Eerst ga ik met een lading vuile kleren naar de wasserij, waar de dames mij steeds hartelijk begroeten. Ze kennen mij al goed. Het is zowat de tiende wasserij waar ik naartoe ga sinds ik hier woon, want er was altijd wel iets mis met de vorige: de kleren lijken nauwelijks gewassen te zijn, de wasserij wordt plots een supermarkt of je ondergoed wordt gestolen. In Argentinië is alles mogelijk. Maar een aantal maanden geleden vond ik dan toch dé perfecte wasserij: alles is altijd proper, ze zijn heel vriendelijk en er is nog nooit iets gestolen. Ik laat de lading kleren achter en mag ze de volgende dag komen ophalen. Dan zet ik mijn wandeling op deze mooie lentedag verder. Bestemming 2: de Carrefour. Terwijl we in Europa waren hebben ze om de hoek een nieuwe Carrefour geopend en ik kan mijn geluk niet op. Eindelijk een deftige supermarkt vlakbij. Voordien moest ik ofwel een heel stuk wandelen ofwel naar de buurtwinkel waar je nooit op voorhand weet of ze iets in huis hebben en aan welke prijs. De Carrefour is een droom: ze hebben alles, het is redelijk goedkoop en je moet er bijna nooit lang wachten. Vooral dat laatste is uniek in een land waar kassiersters normaal gezien hopeloos traag zijn: ze moeten om wisselgeld, ze slaan een praatje of ze gaan er plots vandoor. Van de Carrefour wandel ik terug naar huis met mijn nieuwe schoenen die ik de dag voordien heb gekocht. Het werd wel eens tijd, want mijn laatste paar schoenen dateert al van mijn verjaardag van vorig jaar en zowat alle schoenen die ik heb zijn inmiddels versleten.
Eens thuisgekomen zet ik mijn huisman-dag verder: kuisen dus. De keuken, de badkamer, het tapijt: alles krijgt een grondige poets- en stofzuigbeurt. En het enige dat nadien nog ontbreekt is koken. Zo'n twee weken geleden stond het empanada-deeg in reclame in de Carrefour: als je twee dozijn rondjes kocht, kreeg je een dozijn gratis. En dus kocht ik deeg om 36 empanada's te maken. Die dag maakte ik er 12 en de rest bewaarde ik. Maar omdat die rest inmiddels bijna vervallen was, moest ik vandaag wel de andere 24 maken. En dus heb ik de hele middag gekookt: eerst de vullingen maken (variant 1: vlees, variant 2: maïs) en dan de rondjes opvullen met de vulling, sluiten en de oven in. Het is redelijk veel werk, maar wel ontspannend, tenminste als je tijd hebt zoals ik vandaag. Rond half zeven komt Patricio thuis van het werk en is het tijd om mate te drinken: een vast ritueel om elkaar te vertellen over een dag waar eigenlijk weinig over te vertellen valt, hoewel ik erg veel woorden aan het gebruiken ben voor een dag waarop in feite niets interessants gebeurt. Maar het is dan ook niet alle dagen feest in Argentinië, ook al lijken sommigen dat te denken.
De woensdagen worden doorgaans afgesloten met een film: ofwel gedownload, ofwel een dvd (voor iets meer dan 1 euro koop je een dvd, zodat ik inmiddels al een uitgebreide, zij het niet geheel legale collectie heb, of cinema waar Patricio dankzij zijn abonnement op het tijdschrift Lugares 50 procent korting heeft). Vandaag was dat niet anders. Film en empanada's, meer moet dat niet zijn.
Donderdag 18 september
Op donderdag ga ik werken op de 'school'. Geen echte school, maar een stichting die Nederlandse lessen organiseert voor kinderen en daarvoor wat lokaaltjes huurt in een parochiecentrum in San Isidro, een beetje buiten de stad (halfuurtje pendelen). Ik begin de dag dus - na het gebuikelijke ochtendritueel uiteraard - met de voorbereiding van de les van vandaag. Na een snelle lunch en een telefoontje van mijn ma, neem ik bus 130 richting San Isidro. Mijn collega's zijn naar goede gewoonte al op post (ik kom altijd een half uur vóór de les aan, wat me ruim voldoende lijkt maar mijn Nederlandse collega's zijn er altijd eerder dan ik). Er zijn vier groepen leerlingen en elke klas heeft zijn eigen leerkracht. Ik heb groep C, met zeven kinderen van 7 en 8 jaar. En naast de vier leerkrachten is er nog de 'onderwijscoördinator', wat een mooie naam is voor een manusje-van-alles die zich dankzij zijn titel belangrijk mag voelen maar eigenlijk zo goed als overbodig is. Vandaag duiken 4 leerlingen op, wat een redelijk gemiddelde is. Ze zijn er zelden allemaal tegelijk, omdat ze natuurlijk al de hele dag op hun gewone school hebben gezeten en dus vaak te moe zijn om daarna ook nog naar de Nederlandse school te komen. Vandaag geen Max, geen Fabio en geen Carlota, maar zijn er wel: Ramiro (een Argentijns jongetje dat nauwelijks Nederlands praat hoewel hij een Nederlandse vader heeft), Wouter (de meest mondige en ook de leukste die perfect Nederlands praat maar altijd 'de' en 'het' door elkaar haalt), Olivier (een soort mini-genie die veel weet over elk thema dat je ter sprake brengt) en Anaimee (die perfect Nederlands én Fries praat). We doen wat individuele oefeningen rond woordenschat en dan lees ik de drie Nederlandstalige kinderen een verhaal voor, terwijl Ramiro apart wat oefeningen doet van een lager niveau. En daarna ontwerpen ze een kaft voor een zelf verzonnen boek: 'Superwolk' van Wouter (over een wolk met bijzondere krachten waarmee ze allerlei slechteriken kan verslaan), 'Het gevecht met de mieren' van Olivier (over twee mierenstammen die elkaars huis willen inpikken en dus ten oorlog trekken) en 'De slaapkamer van Anaimee' van - jawel - Anaimee (over haar eigen ervaringen over in bed plassen). Ramiro was intussen mee met de 'onderwijscoördinator' om met hem wat aparte oefeningen te doen.
Na de les wandel ik met mijn collega Sanja naar de bushalte en neem ik de 130 naar huis. Op de bus krijg ik telefoon van Olga. Ze heeft haar werkdag afgesloten en zegt dat ze langskomt om mate te drinken en daarna iets te gaan eten. Olga werkt om de hoek en komt dus regelmatig na het werk op bezoek. We komen zowat tegelijk aan en drinken mate. Daarna komen ook haar dochter Dani en haar vriend Cris aan en ten slotte arriveert ook Pato na een bezoekje aan de longspecialist (ondanks het stoppen met roken blijft hij sukkelen met zijn ademhaling). Dan gaan we samen naar La Guitarrita (Het Gitaartje) pizza eten tot een uur of elf wanneer iedereen naar huis gaat.
Vrijdag 19 september
Ik begin de dag met een verrassende mail: een uitnodiging voor een receptie in aanwezigheid van Prins Filip. Filip komt op bezoek in Argentinië en naar aanleiding daarvan wordt een receptie gegeven voor de weinige Belgen die hier wonen, op maandag 6 oktober in het poepsjieke Sheraton-hotel. Aanvankelijk schenk ik er weinig aandacht aan. Wat kan mij prins Filip schelen. Maar dan lijkt het me wel een leuk idee, vooral omwille van het vooruitzicht van gratis champagne en/of Belgisch bier. Als er een prins is, dan zal de receptie wel in orde zijn. Dus misschien dat ik er toch maar naartoe ga, als ik tenminste iemand vind die mij wil vergezellen.
Vandaag is het ochtendritueel wat minder uitgebreid dan anders. Sinds ik terug ben uit België, geef ik elke vrijdagmiddag Engels les aan de kleine Mica, het nichtje van Pato. En deze keer had Eli - haar moeder - me gevraagd om wat vroeger te komen en meteen een hapje mee te eten. En dus nam ik rond 11 uur bus 184 richting Villa Adelina, een rustige buitenwijk op zo'n 45 minuten van waar ik woon. Als ik aankom is Eli alleen thuis met de kleine Cata (3 jaar). Terwijl ik op Cata let, gaat Eli Mica (8) van school afhalen. Daarna eten we en begin ik met Mica aan de Engelse les. Na een maand of twee twee uurtjes in de week Engelse les, begint Mica het al een beetje onder de knie te krijgen. Vanaf volgend schooljaar (in maart) gaat Mica immers naar een nieuwe school waar Engelse les op het programma staat en ze heeft dus wat in te halen (nu zit ze op een school waar Duits op het programma staat, maar geen Engels). Ik moet haar dus klaarstomen en op het juiste niveau brengen. En dat lukt aardig.
Na de les en de gebruikelijke mate-klets met Eli (die mij heel graag wil begeleiden op de receptie ter ere van prins Filip), neem ik de bus naar huis. Vrijdagavond volgen Jime en Pato Franse les hier in de buurt, van half acht tot half elf. Als ze naar buiten komen, sta ik hen op te wachten en gaan we samen eten. Dat is nu al een paar weken een vast ritueel, altijd naar een ander restaurantje in de buurt. Jime blijft dan meteen logeren omdat het al laat is om de reis naar Boulogne te maken.
Zaterdag 20 september
In het weekend word ik doorgaans her en der uitgenodigd om te komen eten. Vaste waarden zijn de zaterdaglunch bij Oma Tango (die heerlijke pasta's kookt) en de zondagse barbecue bij Mariano. Maar deze week had iedereen wat anders te doen, zodat ik op mezelf was aangewezen.
Als Jime blijft logeren, dan blijft ze meestal tot een stuk in de middag hangen terwijl we samen brunchen. Dan gaat ze naar huis en deze week had Pato afgesproken met zijn Amerikaanse vriend Mike, zodat ik het grootste deel van de zaterdag rustig alleen thuis was om wat te lezen en te luieren.
Als Pato 's avonds laat thuiskomt, kijken we nog een Franse film. Want sinds hij Franse les volgt luistert hij naar de Franse radio via Internet, naar Franse muziek (hij is sinds kort fan van Françoise Hardy) en naar Franse films. Ik denk dat we intussen al alle films gezien hebben waar Daniel Auteuil ooit in heeft meegespeeld, en dat zijn er heel wat. Zaterdagavond was het de beurt aan de klassieker 'Les Bronzés font du ski'. In mijn herinneringen was dat een grappige film, maar uiteindelijk bleek het wat tegen te vallen.
Zondag 21 september
Omdat er ook op zondag geen uitnodiging uit de bus kwam vallen, kan ik Pato overtuigen om pasta te maken. In ruil doe ik de boodschappen in de Carrefour. Voor de rest was het een typische zondag vandaag. Hoewel het de eerste dag van de lente was, viel daar weinig van te merken. Het was grijs en fris, geen weer om naar buiten te gaan. En dus gaven we ons over aan de nieuwste hobby van Pato: naar Franse films kijken. Ik had 'L'Auberge Espagnole' en '8 Femmes' gedownload met Spaanse ondertitels, wat ons een hele zondagmiddag filmplezier gaf.
Zondagavond is één van de weinige momenten waarop ik tv kijk. Argentijnse televisie is doorgaans vreselijk saai, want als ze al eens een goed programma hebben dan wordt het hopeloos uitgemolken en wordt het elke dag uitgezonden tot de kijkers het spuugzat zijn. En ik ben rapper programma's beu dan de gemiddelde Argentijn. Sinds een paar weken zenden ze op zondag 'Talento Argentino' uit, een soort talentenjacht waar je mensen kan uitlachen die denken dat ze talent hebben. Al zitten er af en toe echte talenten tussen. Een dom, maar ontspannend programma. Ideaal voor een zondagavond en voorlopig nog niet beugekeken, al kan dat niet lang meer duren.
Maandag 22 september
Maandag is eigenlijk ook al geen bijzonder interessante dag en ik heb er al spijt van dat ik dit dagboek begonnen ben, maar gelukkig ontbreken er maar twee dagen meer. Op maandag heb ik meestal vrij en probeer ik alle lessen van de komende week voor te bereiden. Vooral de lessen van dinsdagavond op de Kamer van Koophandel vergen veel voorbereiding. De studenten zijn immers al gevorderd en er zitten er een paar tussen die er een punt van maken om altijd moeilijke vragen te stellen. Ik moet dus goed voorbereid naar de les gaan. Na een uitgebreide ochtend (mij op het gemak klaarmaken, boodschappen doen, nieuws lezen,...) zet ik mij dus aan tafel en bereid ik mijn lessen voor van de dag erna. Om dat goed te doen ben ik daar een paar uurtjes mee bezig en tegen dat ik klaar ben, komt Patricio al ongeveer thuis van zijn werk.
's Avonds maakt Patricio groentensoep. Omdat ik zowat het hele huishoudelijk werk op mij neem, laat ik het koken doorgaans aan hem over. Hij doet dat overigens ook veel beter en veel liever dan ik. Maar soep... dat is zijn sterkte niet. Misschien ben ik op het vlak van soep wat veeleisend na een heel leven van verwennerij op dat vlak, maar de soep van Pato heeft weinig smaak. Hij was zelf ook ontevreden over het resultaat. Ik kan het nog wat redden door de soep goed te kruiden, zodat ze uiteindelijk toch nog redelijk lekker smaakt, maar Pato wil er zelfs niet meer van eten. En dus bestellen we uiteindelijk empanada's en kijken we opnieuw naar een Franse film ('Les Poupées Russes'), terwijl ik de volgende dag soep voor mij alleen heb.
Dinsdag 23 september
Dinsdag is de dag waarop ik het meeste werk heb. Gelukkig begin ik pas in de namiddag, zodat ik voldoende tijd heb om te doen wat ik 's morgens altijd doe. Op dinsdagnamiddag komt Mauricio bij mij thuis les volgen. Mauricio is 16 jaar maar spreekt al meer talen dan ik. Waarom hij precies Nederlands wil leren is mij nog steeds niet duidelijk. Hij heeft een vaag plan om ergens in een verre toekomst naar Nederland te gaan, maar meer is het niet. Mijn andere leerlingen hebben een veel duidelijkere motivatie: de helft heeft een Nederlands lief en de andere helft heeft Nederlandse roots (niemand heeft een band met België). Maar Mauricio lijkt het te doen omwille van het plezier van het leren van een taal. En ik moet zeggen dat hij bijzonder snel leert. Nu ja, hij spreekt al Engels, Frans en Duits (naast Spaans, natuurlijk), dus hij heeft duidelijk een talenknobbel. Het tempo van de lessen ligt dan ook erg hoog.
's Avonds neem ik dan de metro naar het centrum van de stad om les te geven aan een groep van 7 volwassenen die allemaal een familiale of amoureuze band hebben met Nederland. Die lessen geef ik voor de Nederlandse Kamer van Koophandel, in het sjieke gebouw van Shell in hartje Buenos Aires. Alle 7 hebben al een paar niveaus achter de rug en praten dus al redelijk Nederlands. Dat is enerzijds leuk maar anderzijds ook lastiger. In de beginnerscursus (die ik in juli gaf) luisteren ze braafjes naar de leraar en zeggen ze je na. Maar met deze groep gaat het er een stuk pittiger aan toe.
Na de les neem ik de metro terug naar huis in het gezelschap van een aantal van mijn studenten, twee ervan wonen immers bij mij in de buurt. En ik kom na een lange dag eindelijk thuis in een leeg appartement, want Pato was die avond bij zijn broer en nichtjes gaan eten. Daarmee is de dagboekweek eindelijk voorbij!
Woensdag 17 september
Omdat ik op woensdag bijna altijd vrij heb en bovendien het appartement voor mij alleen heb, is het dé dag bij uitstek om huisman te spelen. Na mijn gebruikelijke ochtendritueel (koffie drinken, het nieuws checken in België en Argentinië en mij klaarmaken) begin ik aan mijn dagtaak. Eerst ga ik met een lading vuile kleren naar de wasserij, waar de dames mij steeds hartelijk begroeten. Ze kennen mij al goed. Het is zowat de tiende wasserij waar ik naartoe ga sinds ik hier woon, want er was altijd wel iets mis met de vorige: de kleren lijken nauwelijks gewassen te zijn, de wasserij wordt plots een supermarkt of je ondergoed wordt gestolen. In Argentinië is alles mogelijk. Maar een aantal maanden geleden vond ik dan toch dé perfecte wasserij: alles is altijd proper, ze zijn heel vriendelijk en er is nog nooit iets gestolen. Ik laat de lading kleren achter en mag ze de volgende dag komen ophalen. Dan zet ik mijn wandeling op deze mooie lentedag verder. Bestemming 2: de Carrefour. Terwijl we in Europa waren hebben ze om de hoek een nieuwe Carrefour geopend en ik kan mijn geluk niet op. Eindelijk een deftige supermarkt vlakbij. Voordien moest ik ofwel een heel stuk wandelen ofwel naar de buurtwinkel waar je nooit op voorhand weet of ze iets in huis hebben en aan welke prijs. De Carrefour is een droom: ze hebben alles, het is redelijk goedkoop en je moet er bijna nooit lang wachten. Vooral dat laatste is uniek in een land waar kassiersters normaal gezien hopeloos traag zijn: ze moeten om wisselgeld, ze slaan een praatje of ze gaan er plots vandoor. Van de Carrefour wandel ik terug naar huis met mijn nieuwe schoenen die ik de dag voordien heb gekocht. Het werd wel eens tijd, want mijn laatste paar schoenen dateert al van mijn verjaardag van vorig jaar en zowat alle schoenen die ik heb zijn inmiddels versleten.
Eens thuisgekomen zet ik mijn huisman-dag verder: kuisen dus. De keuken, de badkamer, het tapijt: alles krijgt een grondige poets- en stofzuigbeurt. En het enige dat nadien nog ontbreekt is koken. Zo'n twee weken geleden stond het empanada-deeg in reclame in de Carrefour: als je twee dozijn rondjes kocht, kreeg je een dozijn gratis. En dus kocht ik deeg om 36 empanada's te maken. Die dag maakte ik er 12 en de rest bewaarde ik. Maar omdat die rest inmiddels bijna vervallen was, moest ik vandaag wel de andere 24 maken. En dus heb ik de hele middag gekookt: eerst de vullingen maken (variant 1: vlees, variant 2: maïs) en dan de rondjes opvullen met de vulling, sluiten en de oven in. Het is redelijk veel werk, maar wel ontspannend, tenminste als je tijd hebt zoals ik vandaag. Rond half zeven komt Patricio thuis van het werk en is het tijd om mate te drinken: een vast ritueel om elkaar te vertellen over een dag waar eigenlijk weinig over te vertellen valt, hoewel ik erg veel woorden aan het gebruiken ben voor een dag waarop in feite niets interessants gebeurt. Maar het is dan ook niet alle dagen feest in Argentinië, ook al lijken sommigen dat te denken.
De woensdagen worden doorgaans afgesloten met een film: ofwel gedownload, ofwel een dvd (voor iets meer dan 1 euro koop je een dvd, zodat ik inmiddels al een uitgebreide, zij het niet geheel legale collectie heb, of cinema waar Patricio dankzij zijn abonnement op het tijdschrift Lugares 50 procent korting heeft). Vandaag was dat niet anders. Film en empanada's, meer moet dat niet zijn.
Donderdag 18 september
Op donderdag ga ik werken op de 'school'. Geen echte school, maar een stichting die Nederlandse lessen organiseert voor kinderen en daarvoor wat lokaaltjes huurt in een parochiecentrum in San Isidro, een beetje buiten de stad (halfuurtje pendelen). Ik begin de dag dus - na het gebuikelijke ochtendritueel uiteraard - met de voorbereiding van de les van vandaag. Na een snelle lunch en een telefoontje van mijn ma, neem ik bus 130 richting San Isidro. Mijn collega's zijn naar goede gewoonte al op post (ik kom altijd een half uur vóór de les aan, wat me ruim voldoende lijkt maar mijn Nederlandse collega's zijn er altijd eerder dan ik). Er zijn vier groepen leerlingen en elke klas heeft zijn eigen leerkracht. Ik heb groep C, met zeven kinderen van 7 en 8 jaar. En naast de vier leerkrachten is er nog de 'onderwijscoördinator', wat een mooie naam is voor een manusje-van-alles die zich dankzij zijn titel belangrijk mag voelen maar eigenlijk zo goed als overbodig is. Vandaag duiken 4 leerlingen op, wat een redelijk gemiddelde is. Ze zijn er zelden allemaal tegelijk, omdat ze natuurlijk al de hele dag op hun gewone school hebben gezeten en dus vaak te moe zijn om daarna ook nog naar de Nederlandse school te komen. Vandaag geen Max, geen Fabio en geen Carlota, maar zijn er wel: Ramiro (een Argentijns jongetje dat nauwelijks Nederlands praat hoewel hij een Nederlandse vader heeft), Wouter (de meest mondige en ook de leukste die perfect Nederlands praat maar altijd 'de' en 'het' door elkaar haalt), Olivier (een soort mini-genie die veel weet over elk thema dat je ter sprake brengt) en Anaimee (die perfect Nederlands én Fries praat). We doen wat individuele oefeningen rond woordenschat en dan lees ik de drie Nederlandstalige kinderen een verhaal voor, terwijl Ramiro apart wat oefeningen doet van een lager niveau. En daarna ontwerpen ze een kaft voor een zelf verzonnen boek: 'Superwolk' van Wouter (over een wolk met bijzondere krachten waarmee ze allerlei slechteriken kan verslaan), 'Het gevecht met de mieren' van Olivier (over twee mierenstammen die elkaars huis willen inpikken en dus ten oorlog trekken) en 'De slaapkamer van Anaimee' van - jawel - Anaimee (over haar eigen ervaringen over in bed plassen). Ramiro was intussen mee met de 'onderwijscoördinator' om met hem wat aparte oefeningen te doen.
Na de les wandel ik met mijn collega Sanja naar de bushalte en neem ik de 130 naar huis. Op de bus krijg ik telefoon van Olga. Ze heeft haar werkdag afgesloten en zegt dat ze langskomt om mate te drinken en daarna iets te gaan eten. Olga werkt om de hoek en komt dus regelmatig na het werk op bezoek. We komen zowat tegelijk aan en drinken mate. Daarna komen ook haar dochter Dani en haar vriend Cris aan en ten slotte arriveert ook Pato na een bezoekje aan de longspecialist (ondanks het stoppen met roken blijft hij sukkelen met zijn ademhaling). Dan gaan we samen naar La Guitarrita (Het Gitaartje) pizza eten tot een uur of elf wanneer iedereen naar huis gaat.
Vrijdag 19 september
Ik begin de dag met een verrassende mail: een uitnodiging voor een receptie in aanwezigheid van Prins Filip. Filip komt op bezoek in Argentinië en naar aanleiding daarvan wordt een receptie gegeven voor de weinige Belgen die hier wonen, op maandag 6 oktober in het poepsjieke Sheraton-hotel. Aanvankelijk schenk ik er weinig aandacht aan. Wat kan mij prins Filip schelen. Maar dan lijkt het me wel een leuk idee, vooral omwille van het vooruitzicht van gratis champagne en/of Belgisch bier. Als er een prins is, dan zal de receptie wel in orde zijn. Dus misschien dat ik er toch maar naartoe ga, als ik tenminste iemand vind die mij wil vergezellen.
Vandaag is het ochtendritueel wat minder uitgebreid dan anders. Sinds ik terug ben uit België, geef ik elke vrijdagmiddag Engels les aan de kleine Mica, het nichtje van Pato. En deze keer had Eli - haar moeder - me gevraagd om wat vroeger te komen en meteen een hapje mee te eten. En dus nam ik rond 11 uur bus 184 richting Villa Adelina, een rustige buitenwijk op zo'n 45 minuten van waar ik woon. Als ik aankom is Eli alleen thuis met de kleine Cata (3 jaar). Terwijl ik op Cata let, gaat Eli Mica (8) van school afhalen. Daarna eten we en begin ik met Mica aan de Engelse les. Na een maand of twee twee uurtjes in de week Engelse les, begint Mica het al een beetje onder de knie te krijgen. Vanaf volgend schooljaar (in maart) gaat Mica immers naar een nieuwe school waar Engelse les op het programma staat en ze heeft dus wat in te halen (nu zit ze op een school waar Duits op het programma staat, maar geen Engels). Ik moet haar dus klaarstomen en op het juiste niveau brengen. En dat lukt aardig.
Na de les en de gebruikelijke mate-klets met Eli (die mij heel graag wil begeleiden op de receptie ter ere van prins Filip), neem ik de bus naar huis. Vrijdagavond volgen Jime en Pato Franse les hier in de buurt, van half acht tot half elf. Als ze naar buiten komen, sta ik hen op te wachten en gaan we samen eten. Dat is nu al een paar weken een vast ritueel, altijd naar een ander restaurantje in de buurt. Jime blijft dan meteen logeren omdat het al laat is om de reis naar Boulogne te maken.
Zaterdag 20 september
In het weekend word ik doorgaans her en der uitgenodigd om te komen eten. Vaste waarden zijn de zaterdaglunch bij Oma Tango (die heerlijke pasta's kookt) en de zondagse barbecue bij Mariano. Maar deze week had iedereen wat anders te doen, zodat ik op mezelf was aangewezen.
Als Jime blijft logeren, dan blijft ze meestal tot een stuk in de middag hangen terwijl we samen brunchen. Dan gaat ze naar huis en deze week had Pato afgesproken met zijn Amerikaanse vriend Mike, zodat ik het grootste deel van de zaterdag rustig alleen thuis was om wat te lezen en te luieren.
Als Pato 's avonds laat thuiskomt, kijken we nog een Franse film. Want sinds hij Franse les volgt luistert hij naar de Franse radio via Internet, naar Franse muziek (hij is sinds kort fan van Françoise Hardy) en naar Franse films. Ik denk dat we intussen al alle films gezien hebben waar Daniel Auteuil ooit in heeft meegespeeld, en dat zijn er heel wat. Zaterdagavond was het de beurt aan de klassieker 'Les Bronzés font du ski'. In mijn herinneringen was dat een grappige film, maar uiteindelijk bleek het wat tegen te vallen.
Zondag 21 september
Omdat er ook op zondag geen uitnodiging uit de bus kwam vallen, kan ik Pato overtuigen om pasta te maken. In ruil doe ik de boodschappen in de Carrefour. Voor de rest was het een typische zondag vandaag. Hoewel het de eerste dag van de lente was, viel daar weinig van te merken. Het was grijs en fris, geen weer om naar buiten te gaan. En dus gaven we ons over aan de nieuwste hobby van Pato: naar Franse films kijken. Ik had 'L'Auberge Espagnole' en '8 Femmes' gedownload met Spaanse ondertitels, wat ons een hele zondagmiddag filmplezier gaf.
Zondagavond is één van de weinige momenten waarop ik tv kijk. Argentijnse televisie is doorgaans vreselijk saai, want als ze al eens een goed programma hebben dan wordt het hopeloos uitgemolken en wordt het elke dag uitgezonden tot de kijkers het spuugzat zijn. En ik ben rapper programma's beu dan de gemiddelde Argentijn. Sinds een paar weken zenden ze op zondag 'Talento Argentino' uit, een soort talentenjacht waar je mensen kan uitlachen die denken dat ze talent hebben. Al zitten er af en toe echte talenten tussen. Een dom, maar ontspannend programma. Ideaal voor een zondagavond en voorlopig nog niet beugekeken, al kan dat niet lang meer duren.
Maandag 22 september
Maandag is eigenlijk ook al geen bijzonder interessante dag en ik heb er al spijt van dat ik dit dagboek begonnen ben, maar gelukkig ontbreken er maar twee dagen meer. Op maandag heb ik meestal vrij en probeer ik alle lessen van de komende week voor te bereiden. Vooral de lessen van dinsdagavond op de Kamer van Koophandel vergen veel voorbereiding. De studenten zijn immers al gevorderd en er zitten er een paar tussen die er een punt van maken om altijd moeilijke vragen te stellen. Ik moet dus goed voorbereid naar de les gaan. Na een uitgebreide ochtend (mij op het gemak klaarmaken, boodschappen doen, nieuws lezen,...) zet ik mij dus aan tafel en bereid ik mijn lessen voor van de dag erna. Om dat goed te doen ben ik daar een paar uurtjes mee bezig en tegen dat ik klaar ben, komt Patricio al ongeveer thuis van zijn werk.
's Avonds maakt Patricio groentensoep. Omdat ik zowat het hele huishoudelijk werk op mij neem, laat ik het koken doorgaans aan hem over. Hij doet dat overigens ook veel beter en veel liever dan ik. Maar soep... dat is zijn sterkte niet. Misschien ben ik op het vlak van soep wat veeleisend na een heel leven van verwennerij op dat vlak, maar de soep van Pato heeft weinig smaak. Hij was zelf ook ontevreden over het resultaat. Ik kan het nog wat redden door de soep goed te kruiden, zodat ze uiteindelijk toch nog redelijk lekker smaakt, maar Pato wil er zelfs niet meer van eten. En dus bestellen we uiteindelijk empanada's en kijken we opnieuw naar een Franse film ('Les Poupées Russes'), terwijl ik de volgende dag soep voor mij alleen heb.
Dinsdag 23 september
Dinsdag is de dag waarop ik het meeste werk heb. Gelukkig begin ik pas in de namiddag, zodat ik voldoende tijd heb om te doen wat ik 's morgens altijd doe. Op dinsdagnamiddag komt Mauricio bij mij thuis les volgen. Mauricio is 16 jaar maar spreekt al meer talen dan ik. Waarom hij precies Nederlands wil leren is mij nog steeds niet duidelijk. Hij heeft een vaag plan om ergens in een verre toekomst naar Nederland te gaan, maar meer is het niet. Mijn andere leerlingen hebben een veel duidelijkere motivatie: de helft heeft een Nederlands lief en de andere helft heeft Nederlandse roots (niemand heeft een band met België). Maar Mauricio lijkt het te doen omwille van het plezier van het leren van een taal. En ik moet zeggen dat hij bijzonder snel leert. Nu ja, hij spreekt al Engels, Frans en Duits (naast Spaans, natuurlijk), dus hij heeft duidelijk een talenknobbel. Het tempo van de lessen ligt dan ook erg hoog.
's Avonds neem ik dan de metro naar het centrum van de stad om les te geven aan een groep van 7 volwassenen die allemaal een familiale of amoureuze band hebben met Nederland. Die lessen geef ik voor de Nederlandse Kamer van Koophandel, in het sjieke gebouw van Shell in hartje Buenos Aires. Alle 7 hebben al een paar niveaus achter de rug en praten dus al redelijk Nederlands. Dat is enerzijds leuk maar anderzijds ook lastiger. In de beginnerscursus (die ik in juli gaf) luisteren ze braafjes naar de leraar en zeggen ze je na. Maar met deze groep gaat het er een stuk pittiger aan toe.
Na de les neem ik de metro terug naar huis in het gezelschap van een aantal van mijn studenten, twee ervan wonen immers bij mij in de buurt. En ik kom na een lange dag eindelijk thuis in een leeg appartement, want Pato was die avond bij zijn broer en nichtjes gaan eten. Daarmee is de dagboekweek eindelijk voorbij!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten